Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
Ζαχαρίας Στουφής
7 όνειρα που δεν είδα 

ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΤΙ
Θέλω κάθε βράδυ να σου λέω
μία ιστορία για να κοιμάσαι.
Θέλω κάθε πρωί να πίνουμε μαζί καφέ
για να παίρνει χρώμα ή μέρα μου.
Θέλεις κάθε βράδυ να ακούς
μια ιστορία για να κοιμάσαι.
Θέλεις κάθε πρωί να πίνεις καφέ μαζί μου
για να δίνεις χρώμα στην μέρα μου.
Θέλεις κάτι που δεν μου το λες,
θέλω κάτι που δεν σου το κάνω.
Θέλουμε να πεθάνουμε.

Η ΑΠΟΦΑΣΗ
Περιμένω την στιγμή
που θα κλάψω στην αγκαλιά σου
κι εσύ θα γελάς, λίγο πιο έγχρωμη από την άνοιξη,
λίγο πιο λαμπερή από το φώς.
Περιμένω το βράδυ που θα έχω αϋπνία
και θα σκέφτομαι όλα τα κακά
μα εσύ δίπλα μου θα τα βλέπεις όνειρο.
Έτσι θα περιμένω, λίγο πριν χαράξει
να με πάρεις αγκαλιά τρομαγμένη
και να μου ζητάς να μην φύγω ποτέ.
Ξέρω το πότε και το που να σε προσμένω,
πάντοτε και παντού.
Με κάθε τρόπο.

ΚΛΙΝΗΡΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗ
Όλα όσα τώρα γράφω για σένα,
κάποτε θα στα διαβάσω ανάσκελα
σ' ένα κρεβάτι ξενοδοχείου.
Θα γελάς και θα κλαις ταυτόχρονα
αφού δεν μπορώ για τον έρωτα μου να σου πω.
Και θα ξέρω πόσο η φωνή μου σου αρέσει...
Θα στα διαβάσω ( ακόμα κι αν χρειαστεί)
σε κρεβάτι νοσοκομείου
ή σε κρεβάτι του υπερσιβηρικού.
Πάντως
και πάντα,
θα είμαι αδίστακτος για σένα.


ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ
Θα παίζαμε στην αυλή με το νερό,
εντελώς μούσκεμα, τόσο που
τα γέλια φαίνονται για δάκρυα.
Θα γλιστρούσα ή θα γλιστρούσες
και θα έτρεχε αίμα και θυμός.
Σφιχτή αγκαλιά να μας έρθει ο ύπνος
και αργά το απόγευμα, εντελώς γυμνοί,
διαρρηγνύουμε τον παράδεισο.

ΚΑΤΑΡΕΣ
Να με θέλεις όσο τίποτα στον κόσμο
κι εγώ να σε εξορίζω στην σιωπή.
Να σαπίζεις μοναχή σου στην πόλη
κι εγώ να γκομενιάζω στα Αιγαία πέλαγα.
Να αδειάζεις τα μπουκάλια από πόνο
κι εγώ να κάνω πως δεν καταλαβαίνω
…όπως μου κάνεις εσύ δηλαδή.
Μα αυτό που παθαίνω τώρα εγώ
είναι οι κατάρες σου που πιάσανε.
Αγαπημένη μου.

ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ
Χτες βράδυ στο καφενείο
Σε παρατηρούσα προσεκτικά
και σε φανταζόμουν είκοσι χρόνια μετά.
Ίσως να είχες βάλει, λέει, μερικά κιλά
και ίσως να άφηνες κάτασπρα τα μαλλιά σου
που θα σου πήγαιναν τέλεια
έτσι μελαχρινή που είσαι.
Χτες βράδυ σε φανταστικά στο μέλλον
Και καύλωσα με την ιδέα και μόνο.
Τώρα πια, θέλω όσο ποτέ
να γεράσουμε μαζί.

ΤΑ ΓΕΛΙΑ
Αν πεθάνεις πρώτη
κι αν έρθω στην κηδεία σου,
δεν θα κλάψω, ούτε ένα δάκρυ
δεν θα τρέξει αγαπημένη μου.
Σ έχω κλάψει για εφτά θανάτους.
Στο κρεβάτι, στο δρόμο,
ανάμεσα σε γνωστούς και αγνώστους.
Σ έχω κλάψει τόσο
που πια είσαι εντελώς νεκρή,
και έρχομαι στον τάφο σου
τα απογεύματα των Σαββάτων,
και σου ανάβω καντηλάκια
σκασμένος στα γέλια.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA