Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά
Παναγιώτης Δημητριάδης
πικροδάφνη (6/8/’45)

ο κηπουρός δεν δίστασε
ξεκοίλιασε το κίτρινο λουλούδι
φυτεύοντας ένα σπάνιο πορφυρό μανιτάρι
καημό είχε να το δει σαν μεγάλωνε

δίπλα, μια παλιά φωτογραφία
μαρτυρούσε το χαμόγελό της
στο βάθος πικροδάφνες
αγόρευαν την ομορφιά της
άσπρα, μωβ και κόκκινα ρόδα
ξεγύμνωναν το κορμί της
εκείνη, παρέμεινε στις στάχτες
μόνο το νήριον ξαναφύτρωσε
θεραπευτικό, μα τοξικό φυτό
σκέτο δηλητήριο αν το καπνίσεις

την αγαπάς ακόμα;
το κωφό βλέμμα
στέρησε την απάντηση

ρίγος με χάραξε, Όχι!
‘η αυτοχειρία είναι των αδύναμων
δειλών κι επαίσχυντων
εκείνων των μικροπρεπών
που σκιάζονται στον ήλιο
το βλέμμα μην τολμώντας
ν’ αγκιστρώσουν πουθενά’
θυμήθηκα τα λόγια του δασκάλου

φίλε, μ’ ακούς, κοιμάσαι;

μόνο το νήριον ξαναφύτρωσε
από το κάρβουνό της
με πράσινο χρώμα των ματιών
και ρόδα σαν τα στήθη
μες στην τρέλα το ’κοψε
και το ’πιε

πώς δοξάζεις Έρωτα
με στεφάνια νηριίνης
αν και πολλοί σε γνώρισαν
μόνο νεκροί σε πίστεψαν


σε πολέμους κι έρωτες επιτρέπεται ο θάνατος
παρακαλώ λοιπόν
όπως σκοτώνετε ελεύθερα

αλληγορία ενός λεπτού


ήμουν εγώ
ο τυφλός θεατής
στο ασύμμετρο σώμα
που λείπει

ήμουν εγώ που ψιθύρισα
με φάλτσο φερέφωνο
στον κωφό ακροατή
λέξεις δίχως κόκκαλα
που έκρυψα
με περίσσια τέχνη
κάτω απ’ τη γλώσσα


δεν ήμουν εγώ
αλλά ό,τι χώρεσε η σιωπή
σε μια λέξη
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA