Τα παιδιά της δευτέρας και τρίτης λυκείου του Μπίλεφελντ (Γερμανία) συζήτησαν με τον ποιητή Γιώργο Λίλλη μετά από πρωτοβουλία της φιλολόγου Χριστίνας Κοτρώτσου που είχε την ιδέα και την επίβλεψη της όλης προσπάθειας.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
Για το βιβλίο της Χαράς Νικολακοπούλου «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος» (Θράκα, 2018) ‒ γράφει η Λίλια Τσούβα στο "φρέαρ"
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά

 Πηνελόπη Ζαρδούκα
Τρία ανέκδοτα ποιήματα

Το πουλί

Έχω μιαν ανάμνηση
Μεταξύ τρείς και μισή με τέσσερεις
Εσύ κοιμόσουν
Ήσυχα
Ένα πουλί μπήκε απ’ το παράθυρο
Με κοίταξε έντονα
Σχεδόν προφητικά
Και είπε:
«Εγώ πιστεύω πιο πολύ στο Θεό
Από σένα.»
Εσύ κοιμόσουν ήσυχα
Και γω
Το μόνο που είδα
Ήταν το Θεό
Μέσα απ’ τα δάκρυά μου


Η λέξη

Έγραψε την ορθογραφία της λέξης
Την ίδια τη λέξη, τα γράμματα της λέξης
Φοβήθηκε να την προφέρει
Την κράτησε κλειδωμένη στην καρδιά του
Μετά από χρόνια η λέξη είχε μεγαλώσει μέσα του
Την πότιζε κι αυτός
Άπλωσε κλαδιά και αγκάλιασε όλο το σώμα
Απ’ το κεφάλι ως τα πόδια
Μικρά φύλλα έβγαιναν από το στόμα και τ’ αυτιά του
Πράσινα και ζωηρά
Η λέξη βρήκε πρόσφορο έδαφος
Μουρμούρισε γλυκά
Ολόκληρο το κορμί του
Και αυτός, πόσο όμορφα της δόθηκε
Που το όνομά του
Έγινε λίπασμα
Χώμα
Σκουλήκια


Τα πουλιά πετούν χαμηλά

Αναπνέει κάποιος στη Συρία και μυρίζω την ανάσα του στην Αθήνα
Τη μυρωδιά του αίματος και της καυτής κατσαρόλας
Που όλο καίει και μαγειρεύει τα ανθρώπινα μέλη
Μυρίζω
Τον ιδρώτα του ορίζοντα, κόκκινο απ’ τα αποδημητικά βλέφαρα
Απ’ όλα τα δειλινά του κόσμου πιο κόκκινο και πηχτό
Συρματοπλέκεται
με τα στόματα, τα βλέμματα ,τα χέρια ,τους μπόγους
τις απευθείας αναμεταδόσεις, τις τέντες, τα συσσίτια
Οδοστρωτέμνεται
Απ’ τη Βαγδάτη ως την Ειδομένη και ως τα προπύργια της Νέας Δουλείας
Κατά τα άλλα
 το κορίτσι δεν θα δει ποτέ την ανατολή του ήλιου απ’ το παράθυρό της
Και το αγόρι θα φωνάζει ξένες λέξεις, ακαταλαβίστικες μέχρι να τις ξεχάσει
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA