Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
Ανάπηρη ηλικία

Να γδάρω το δέρμα μου
Να πετάξω από πάνω μου την οσμή του θύματος
Τα δήγματα του φόβου βρέφη συνήθιζα να θρέφω
με αίμα από τη θηλή μου
Για πρωινό έφαγα τη φωνή μου
Την τεμάχισα με τα δάχτυλα
Ρούφηξα τα φωνήεντα
Τα σύμφωνα κόλλησαν στον ουρανίσκο,
στα χείλη και στα δόντια
Το στόμα μου γέμισε λεπίδες
Στην αρχή ο πόνος ήταν στέρεος
και μπορούσα να κατοικήσω μέσα του
Διπλωμένη στα δύο
Πόδια του πατέρα
Τώρα χωράω και μες στα σερβίτσια
Κι αυτά θλιμμένα λιώνουν όσο το κεφάλι μου
Διογκώνεται, γυρίζει κλειδώνοντάς με απ’ έξω
Μεγαλώνω με φρικαλέο τρόπο, δεν ήμουν εγώ
Η παράφρων νοσοκόμα
που άνοιξε το βάζο με τις μέλισσες,
Αλλά είσαι εσύ
Ο πανικός, κέλυφος που μέσα σου φύτρωνα σαν δέντρο
Με υιοθέτησες σε ανάπηρη ηλικία
Κι όταν αργά γυρίσεις πίσω σου και μ’ αντικρίσεις,
Με το ένα χέρι θα κλείσεις γρήγορα το στόμα
και με το άλλο θα με πιάσεις απαλά
Και θα μου μάθεις να περπατάω


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA