Πέτρος Μπιρμπίλης, Αδειάζει το σπίτι της μάνας μου

Η Διώνη Δημητριάδου γράφει στο περιοδικό Fractal για το "Ο φόνος του λευκού" (Θράκα, 2017) του Παναγιώτη Δημητριάδη.

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση: η ποιήτρια Έλσα Κορνέτη

Μια κριτική προσέγγιση στο «Πέρασμα» του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη, της Εύης Κουτρουμπάκη

«Sturm und Drang» του Γιώργου Λίλλη: Gottfried Benn, Ποιήματα

«7» του Ζαχαρία Στουφή: Καλοκαιρινός ποιητής

Πελαγία Φυτοπούλου
Γατοτροφή

Πάει καιρός που δε σε βλέπω
Στον ύπνο μου
Πια
Κι ας σφίγγω τα μάτια μου
Προσπαθώ
Δυνατά
Να έρθεις
Προσπαθώ
Δεν κοιμούμαι
Μην με μαλώνεις
Στην Τροία
Κράταγα κοντάρι
Προσπαθώ
Να το βγάλω
Απ’ τον οισοφάγο
Ανοίγω την πόρτα
Σε ονειρεύομαι
Γυρίζω πίσω
Στο σπίτι της μάνας
Βράδυ
Να περάσεις
Σαν τη γάτα της
Να περάσεις
Δε σε βλέπω
Θα ’ρθεις
Το ξέρω
Κι ας είσαι γάτα
Ο λόγος
Είναι λόγος
Ναι η γάτα της μάνας είσαι
Που έρχεσαι όποτε θέλεις
Σε αγαπάει
Ίσως να σε γέννησε
Σε γέννησε
Σίγουρα σου μοιάζει
Γάτα ε γάτα
Μπαίνεις βγαίνεις
Η μάνα σε αγαπά
Αργά το βράδυ
Σε αγαπά περισσότερο
Η πόρτα κλείνει
Το ξέρεις

Γάτα
Τώρα έχεις την εξουσία
Και καμιά διάθεση
Να μου δώσεις μερίδιο
Εκείνη σε αγαπά
Αγάπη
Λέει
Και
Ελευθερία
Λέει

Και μπες βγες
Σε
Αγάπησα
Κι εγώ
Ελευθερία
Και πάλι η μάνα
Λέει
Η πόρτα
Θα μείνει ανοιχτή
Τα μάτια των νεκρών
Λέει
Και σε μέρη δικά σας
Μεταφέρουν ραβασάκια
Λέει
Για την αντίσταση
Λέει
Και μπες βγες
Σε αγάπησα
Κανείς δεν προσέχει μια γάτα
Δε συμβαίνει το ίδιο
Μ’ ένα κορίτσι
Που τραγουδάει
Και μπες βγες
Προσπαθώ
Να σε ονειρευτώ
Πάει καιρός
Αχ , ζητάς πολλά από ένα κορίτσι




ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA