Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
Προδημοσίευση  ανέκδοτης  ποιητικής συλλογής ©Mαρία Πανούτσου

Ω! ευλογημένη γυναίκα εσύ..
ΔΟΚΙΜΕΣ

Προδημοσίευση  ανέκδοτης  ποιητικής συλλογής ©Mαρία Πανούτσου

Από την συλλογή
ΕΡΗΜΗ ΠΟΛΗ
Love songs
















Let us go then, you and I, 
When the evening is spread out against the sky 
Like a patient etherized upon a table; 













Η περίπτωση

Δεν είναι ηδονή αυτό, πόσο λίγο της μοιάζει
Άγνωστη μου γίνεται αυτή η λέξη
Γεμάτη από νεκρά λουλούδια και ρούχα φορεμένα

Η δική μου περίπτωση είναι ένα θέμα
Ένα θέμα άγνωστο και νέο, ένα νέο πρόσωπο
Μια απένραντη ανάσα ένας άλλος άνθρωπος
Που ποτέ δεν σκέφτηκα, που ποτέ δεν θέλησα

Όλα αλλάζουν στο πρόσωπό του και η μαγεία εγκαθείσταται
Αλχημεία δεν πίστευα οτι θα εύρισκα σε μια συνάντηαη
Ό τι ο κόσμος με τις αρχές του, θα φανερωνόταν μέσα σ’ αυτήν την περίπτωση

Πόσο οι λέξεις έχασαν το σφρίγος τους και μαδημένες αποχωρούν
Αφήνοντας την θέση τους σε μια τέλεια απορεία
Σαν μαργαρίτες από καιρό σε ένα βαζο
Πως φτάσαμε ο ένας να γίνεται δύο;








Συνομιλία

Προφητικός ο λόγος σου/
Όταν το κορμί ήταν όλο φως/
Τώρα ξεχειλισμένος δηλητήριο/
φτάνει σε μένα/












άτιτλο

Δεν θέλω να βοηθηθώ
Ας φτάσω και εγώ μαζί σου/ όσο πιο βαθειά γίνεται
Ας φτάσω γρήγορα/ στον αντίποδα της χαράς
Τώρα καταλαβαίνω/ και ενώνομαι










άτιτλο

Μια εκδίκηση καραδοκεί την αγάπη μου/
την έπλασε θεός για να με ξεγελά
κι είπε: για δες, μπορεις και εσύ να καταστρέφεις/
και όμως, εσύ/ με έμαθες το καλό μόνο/ μόνο καλό

τώρα που άλλαξε η εποχή
και όλα ομορφαίνουν
καθησυχάζω τους ανθρώπους
και επιμένω στον ποιητικό μου λόγο








………..
Όσο εσύ γεύεσαι τον έρωτα/
Εγώ ματώνω τα δάχτυλα μου, με την γραφή








----
Ηδονή, τίποτα παραπάνω
Η πράξη που μπουκώνει
Που στεγνώνει
Αλαλιασμένο σε αφήνει
Και αχόρταγα σε περιγράφει









----
Ω ευλογημένη γραφή!
Βοήθα να πέσω βαθειά, πολύ βαθειά









--
Ενώνομαι με όσους αγάπησα πολύ







-
Κρυφά στο φως θα απαγγείλω τον έρωτα μου







--
Βηματίζω αργά
Τρέμω, τρέμω, τρέμω
Καταλαβαίνω, καταλαβαίνω, καταλαβαίνω
Ευγνωμονώ, ευγνωμονώ, ευγνωμονώ







--
Μια νύχτα είμαι πια
Ας πορευτώ μ αυτή την γλυκειά λύπη









--
Σε σας που με διαβάζετε
Γνωστά ονόματα δεν θα βρείτε στα γραπτά μου
Μόνο τις μνήμες μου θα αφηγηθώ
Και τα όνειρά μου
Θα σας θωπεύουν μέχρι τέλος








ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA