Πέτρος Μπιρμπίλης, Αδειάζει το σπίτι της μάνας μου

Η Διώνη Δημητριάδου γράφει στο περιοδικό Fractal για το "Ο φόνος του λευκού" (Θράκα, 2017) του Παναγιώτη Δημητριάδη.

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση: η ποιήτρια Έλσα Κορνέτη

Μια κριτική προσέγγιση στο «Πέρασμα» του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη, της Εύης Κουτρουμπάκη

«Sturm und Drang» του Γιώργου Λίλλη: Gottfried Benn, Ποιήματα

«7» του Ζαχαρία Στουφή: Καλοκαιρινός ποιητής



αν η επανάσταση δεν ήταν
τόσο παραδοσιακή
ίσως να προσχωρούσα σε κείνη
τώρα το μόνο που μου μένει
είναι να τραγουδώ για τη φωτιά
για να μη σβήσει
κι ο Μαγιακόφσκι άλλωστε
ήταν φουτουριστής
κρύψε τον στο συρτάρι
και διάβασέ τον ύστερα από δέκα χρόνια
μην πεις για ‘κείνον τίποτα
στην άλλη τη γενιά
παρά την ιστορία
του κόκκινου Οκτώβρη
γιατί στο κάτω κάτω
η επαναστατικότητα
δεν είναι τέχνη που μαθαίνεται
γεννιέται
απ’ τους καιρούς
τ’ όνομα του Πατρός
και τα καρφιά που κρύβουν τα θρανία
κι άμα δεν έχεις έρθει ούτε
μια φορά αντιμέτωπη με την αυτοκτονία
κι άμα δεν έχεις ούτε μια φορά ποθήσει
αυτά που δεν είναι αντικείμενα
και που δεν αποκτιούνται
κι άμα αποκρούεις τον έρωτα
κι άμα κρατάς ακόμα
πίστη στη μάνα σου
κι άμα δεν έχεις αντικρύσει τον Ρεμπώ
την ώρα που κατσούφικα τραβάς για τη δουλειά
από μακριά στην Αφρική να σε περιγελάει
κι άμα πιστεύεις πως η δουλειά
θα μπορούσε να έχει ρόλο άλλο
πέρα απ’ το να μας προκαλεί για
την κατάργησή της
κι άμα σου αρκεί η επαναστατικότητα
χωρίς ούτε ένα άτομο επαναστατημένο
κι άμα λες: Εγώ σύντροφοι
κι άμα
κι άμα

μα
ένα βράδυ
διαβάστε όλοι μαζί Ρεμπώ
έπειτα ίσως σκαιούς ρομαντικούς
σουρεαλιστές ακόμα
κι αφήστε ύστερα τη μείξη
στο κεφάλι σαν βόμβα να σκάσει

όσοι επιζήσουν απ’ την έκρηξη:
θα επαναστατήσουν


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA