Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
 Ευσταθία Ματζαρίδου
ΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ 

Με το ξύπνημα, του έλεγε, να πας στην παστρικιά σου. Ήμαρτον, γυναίκα, γυναίκα, ήμαρτον, της απαντούσε. Ώσπου μια μέρα πήρε το κατσαβίδι και, μπροστά στα παιδιά, το κάρφωσε στην καρδιά της. Έφαγε είκοσι χρόνια φυλακή. Όταν βγήκε, άνοιξε ένα περίπτερο. Πουλούσε τσιγάρα και καραμέλες. Άνθρωπος δεν πατούσε. Κάπνιζε τα τσιγάρα ο ίδιος και κερνούσε τις καραμέλες στα παιδιά. Περνούσαν παιδιά απ’ το δρόμο, άνοιγε το παραθυράκι και έλεγε “παιδιά καραμέλες, καραμέλες βουτύρου και καραμέλες ζαχαρωτές”. Έτρεχαν αυτά και, πριν τα πάρει κανένα μάτι, άρπαζαν βιαστικά τις καραμέλες και τραβούσαν για το περίπτερο του αναπήρου πολέμου, να κάνουν τα ψώνια που τους είχαν παραγγείλει οι μανάδες τους.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA