Πέτρος Μπιρμπίλης, Αδειάζει το σπίτι της μάνας μου

Η Διώνη Δημητριάδου γράφει στο περιοδικό Fractal για το "Ο φόνος του λευκού" (Θράκα, 2017) του Παναγιώτη Δημητριάδη.

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση: η ποιήτρια Έλσα Κορνέτη

Μια κριτική προσέγγιση στο «Πέρασμα» του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη, της Εύης Κουτρουμπάκη

«Sturm und Drang» του Γιώργου Λίλλη: Gottfried Benn, Ποιήματα

«7» του Ζαχαρία Στουφή: Καλοκαιρινός ποιητής
 Ζαχαρίας Στουφής
7 μηνύματα που δεν σου έστειλα

ΟΧΙ ΕΣΥ
Όχι, δεν έχεις τρελαθεί.
Εγώ είμαι που έρχομαι κάθε βράδυ όταν κοιμάσαι
και σου κάνω τις δουλειές του σπιτιού.
Που σου κρατάω το χέρι μέχρι να χτυπήσει το ξυπνητήρι
και δεν αφήνω τα όνειρα να σε τρομάζουν,
εγώ που ...
και οι σειρήνες των ασθενοφόρων κάθε πρωί
είναι που μαζεύουν τα κομμάτια μου από τον δρόμο σου.
Όχι, εσύ δεν έχεις τρελαθεί,
είναι που εγώ βρικολακιάζω
σε έναν θάνατο που δεν μου προσφέρεις.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
Τόσο πολύ σε θαυμάζω
που όταν σκέφτομαι ότι με σκέφτεσαι,
κυριεύει το πρόσωπο μου
το πιο αλλόκοτο χαμόγελο.
Μια φωτογραφία με αυτή την έκφραση
θα βάλω στον τάφο μου,
νομίζοντας πως θα σε πάρω μαζί μου
ή τουλάχιστον, ένα βράδυ,
θα σταματήσω να σε θαυμάζω
και θα 'ρθω να σε γαμήσω σαν ζώο,
νομίζοντας πως σε κάνω δική μου.

ΤΟ ΧΕΡΙ
Για να καταφέρω να αποκοιμηθώ,
φαντάζομαι πως είσαι δίπλα μου
και αυθόρμητα λέει σου κρατάω το χέρι.
Μα πάντα κάτι συμβαίνει
και γυρίζεις πλευρό ή δεν σε βολεύει
ή πάλι γίνεσαι πολύ μικρή
σαν την κόρη που δεν θα κάνουμε
και σε χάνω μέσα στα σεντόνια.
Μα πάντα, λέει, σου κρατάω το χέρι
και όταν καταφέρω να αποκοιμηθώ,
μετά από λίγο ξυπνάω
και μένω άγρυπνος μέχρι το πρωί.

ΟΙ ΦΙΛΟΙ
Δουλεύουμε για ώρες στο κομπιούτερ
και χωρίς να το καταλάβουμε
μας παίρνει ο ύπνος στον καναπέ.
Ξυπνάμε σχεδόν αγκαλιά, αργοπορημένοι,
δεν έχουμε δει κανένα όνειρο,
αποφεύγουμε να κοιταχτούμε, ταραγμένοι.
Τώρα πια το ξέρουμε καλά
δεν είμαστε φίλοι.

Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ
Εσώρουχα σκισμένα στο πάτωμα,
παπούτσια εξαφανισμένα και ότι υπήρχε
πάνω στο τραπέζι από το φαγητό,
θρύψαλα. Μα ποιος να μας φέρει νερό…
Κολλημένοι οι λαιμοί από τα υγρά
και η γεύση του τσιγάρου πρωτόγνωρη.
Ξεραμένα υγρά και αίματα
ξύνοντας ασυνείδητα απ το σώμα μας,
με το πιο ηλίθιο χαμόγελο
κοιτάμε το κενό.

ΓΙΑΤΙ;
Που βρίσκεις την δύναμη
τόσο καιρό να κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις;
Που βρίσκω την δύναμη να είμαι άνετος
χωρίς να γίνομαι ο αδίστακτος βιαστής σου;
Και όταν χωριζόμαστε αναρωτιέμαι:
Γιατί απόψε λάμπει η πόλη
και τραγουδούν οι εξατμίσεις;
Γιατί η άσφαλτος ανθίζει
σαν περιβόλι;

ΠΑΡΑΜΥΘΗ
Εσύ θα είσαι για πάντα η αιώνια νεράιδα
που θα δουλεύει στις λαϊκές
πουλώντας μαγικά ραβδάκια
κι εγώ θα μένω μαγεμένος πρίγκιπας
που θα σου κοάζω ασταμάτητα απ το βάλτο.
Και θα ξέρουμε καλά και οι δύο
ότι τα παραμύθια έχουν τελειώσει
και ακόμα πιο καλά θα ξέρουμε αγάπη μου
ότι ποτέ-ποτέ δεν θα ξαναρχίσουν.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA