Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

Για ‘κείνες τις μέρες που τίποτα δεν μπόρεσα να γράψω, για τον απρόσμενο αέρα λίγο πριν τις έξι το απόγευμα, για τη μεταμεσονύκτια βροχή μιας Δευτέρας. Για τον εκούσιο ως λέγεται θάνατο του Ιωάννη Συκουτρή στον Ακροκόρινθο τον Σεπτέμβρη του ’37. Για το σώμα που ταράζεται και το συγχωρώ δείχνοντάς του αδιαφορία. Θρέφω μ’ αέρα τα κύτταρα, γευματίζω με φίλους στη σκιά κάποιου δρόμου. Ο εαυτός μου ακέραιος και αφελής. Θέλω να πω σ’ αγαπώ και σηκώνεται σκόνη. Για τους ανθρώπους που κοίταξα στα μάτια και ‘κείνους πού ‘ταξα ότι θα ‘μαι κοντά τους για πάντα. Για το φθινόπωρο που βαθαίνει κι αναμετριέται μ’ απουσίες. Για τη σοφία των ανθρώπων που στερεύει στα δύσκολα. Εκεί μόνο δόντια και νύχια και δάχτυλα. Λακτίσματα στο κενό, έντονα βλέμματα σα να ‘χει ήδη συντελεστεί το κακό.

[εικόνα: István Sándorfi]

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA