Παρουσίαση: Γιώργου Λίλλη, "Ο άνθρωπος τανκ", στις 25 Ιανουαρίου και ώρα 21:30 στο Polis Art Cafe, Πεσματζόγλου 5, Αίθριο Στοάς Βιβλίου, Αθήνα

Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου

Για ‘κείνες τις μέρες που τίποτα δεν μπόρεσα να γράψω, για τον απρόσμενο αέρα λίγο πριν τις έξι το απόγευμα, για τη μεταμεσονύκτια βροχή μιας Δευτέρας. Για τον εκούσιο ως λέγεται θάνατο του Ιωάννη Συκουτρή στον Ακροκόρινθο τον Σεπτέμβρη του ’37. Για το σώμα που ταράζεται και το συγχωρώ δείχνοντάς του αδιαφορία. Θρέφω μ’ αέρα τα κύτταρα, γευματίζω με φίλους στη σκιά κάποιου δρόμου. Ο εαυτός μου ακέραιος και αφελής. Θέλω να πω σ’ αγαπώ και σηκώνεται σκόνη. Για τους ανθρώπους που κοίταξα στα μάτια και ‘κείνους πού ‘ταξα ότι θα ‘μαι κοντά τους για πάντα. Για το φθινόπωρο που βαθαίνει κι αναμετριέται μ’ απουσίες. Για τη σοφία των ανθρώπων που στερεύει στα δύσκολα. Εκεί μόνο δόντια και νύχια και δάχτυλα. Λακτίσματα στο κενό, έντονα βλέμματα σα να ‘χει ήδη συντελεστεί το κακό.

[εικόνα: István Sándorfi]

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA