Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά

ΠΡΌΛΟΓΟΣ ΣΤΑ ΑΡΑΒΙΚΆ ΠΑΡΑΜΎΘΙΑ ΤΗΣ ΑΘΉΝΑΣ

στον Ιχάμπ

Παρέα κουτσοπίνει, βράδυ Τρίτης
ήρθε η κουβέντα και στα παραμύθια
δάσος των κύκνων, λαίδη και αλήτης•
σιωπούσες. «Για να πω και την αλήθεια
δεν είχα παραμύθια ούτε κασέτες»
κι έχωσες το πιρούνι στα ρεβίθια
και του ψωμιού μας μοίρασες τις φέτες.
«Παιδιά, ζήσαμε εμείς στην ίδια πόλη;»,
ρωτάω και γελώ. Απ’ τις μπασκέτες
φαντάζομαι κρεμιόσουν. Οι, όλοι κι όλοι,
τρεις-τέσσερις Αιγύπτιοι, των γονιών σου
φίλοι, ιδέα δεν είχαν για την Ντόλυ,
ιδέα κι η αδελφή σου. Ο κανών σου
τα κλασικά εικονογραφημένα
δεν συμπεριλάμβανε. Στον νου σου
έχε, πως αν και λες ότι κανένα
δεν διάβασες βιβλίο απ’ όλα τούτα
τουλάχιστο όπως φαίνεται σ’ εμένα
κοιτώντας παραμύθια μου στην κούτα
στον Όλιβερ, στα δράματα των έξι
στα πονηρά της Φρουτοπίας φρούτα
στο κάθε τι, ένα ρόλο έχεις παίξει
κι έχεις παντού δική σου μια ιστορία
και πρωταγωνιστείς -ποιος να πιστέψει
σε κάθε παιδική μου αλληγορία





ΌΝΕΙΡΟ ΠΑΡΑΜΟΝΉ ΤΗΣ ΜΕΤΆΓΓΙΣΗΣ

στη γιαγιά Σταυρούλα


Είπε η μαμά ότι πέθανες. Η μαμά πάντα καταστροφολογεί.
Δεν πέθανες, δεν θα πεθάνεις τώρα. Ήρθαμε στα μαύρα να
σε δούμε, κι όπως ήσουν με τα μάτια κλειστά ξαπλωμένη στο
ντιβάνι σου, σηκώθηκες, πέταξες από πάνω σου το σεντόνι,
και με το αντρικό κουστούμι που φορούσες έτρεξες προς την
πόρτα, άνοιξες την πόρτα, δεν ήταν εκεί το κλιμακοστάσιο,
ήταν ο δρόμος, οι δρόμοι• έτρεξες, και χωρίς να φοβάσαι,
πέρασες όλα τα φανάρια με κόκκινο.

1η δημοσίευση, έντυπη θράκα, τεύχος 3-4
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA