Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου


εκδ. Γαβριηλίδης 2016






Όχθες


Ανάμεσά μας βρίσκεται
μια γλώσσα
και μια θάλασσα.

Κοιταζόμαστε
μέσα από πάχνες πρωινές
και δειλινά κοραλλένια.

Συλλαβίζουμε δίχως κουπιά.
Αν μπόρεσε ο άνεμος, μπορούμε κι εμείς.

Άλλοι μετακινούν βουνά, καλλιεργούν πεδιάδες.
Άλλοι προσεύχονται για μια αλμυρή βροχή.

Εμείς στεκόμαστε απέναντι.
Επινοούμε τρόπους.

Είμαστε οι παρυφές αυτού που μας χωρίζει.
Μαζί, μας βλέπουν μόνο τα πουλιά.

Φανταζόμαστε
πως θα χτίσουμε γέφυρες
με λόγια και νερό.




Σεπτέμβρης


Είναι ο καιρός που ξεκινούν τα πλοία
εκείνα που έχασαν το πρώτο τους χρυσάφι
και με άδεια κιβώτια σαλπάρουν
για του χειμώνα την πρόοδο.

Γενναία καράβια.
Το μπουκάλι του ονόματος
από καιρό έχει σπάσει στα πλευρά τους
και τα σκοινιά τους έχουν κουραστεί.
Όμως φέρνουν το σχήμα της αξόδευτης χώρας
που ζει στα πανιά τους
και τη λάμψη απ’ τα μάτια που τα συνόδεψαν.

Κι όπως μπαίνουν στα κρύα λιμάνια
με το μέλι του Αυγούστου να κολλάει στο πηδάλιο
νοσταλγούν το ταξίδι πριν ακόμα τελειώσει
ενώ η γοργόνα της πλώρης
στο ξύλο σκαλισμένη, αναστενάζει:
«Ήμουν πολύ αυστηρή με το κορμί μου».




ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA