Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου


εκδ. Γαβριηλίδης 2016






Όχθες


Ανάμεσά μας βρίσκεται
μια γλώσσα
και μια θάλασσα.

Κοιταζόμαστε
μέσα από πάχνες πρωινές
και δειλινά κοραλλένια.

Συλλαβίζουμε δίχως κουπιά.
Αν μπόρεσε ο άνεμος, μπορούμε κι εμείς.

Άλλοι μετακινούν βουνά, καλλιεργούν πεδιάδες.
Άλλοι προσεύχονται για μια αλμυρή βροχή.

Εμείς στεκόμαστε απέναντι.
Επινοούμε τρόπους.

Είμαστε οι παρυφές αυτού που μας χωρίζει.
Μαζί, μας βλέπουν μόνο τα πουλιά.

Φανταζόμαστε
πως θα χτίσουμε γέφυρες
με λόγια και νερό.




Σεπτέμβρης


Είναι ο καιρός που ξεκινούν τα πλοία
εκείνα που έχασαν το πρώτο τους χρυσάφι
και με άδεια κιβώτια σαλπάρουν
για του χειμώνα την πρόοδο.

Γενναία καράβια.
Το μπουκάλι του ονόματος
από καιρό έχει σπάσει στα πλευρά τους
και τα σκοινιά τους έχουν κουραστεί.
Όμως φέρνουν το σχήμα της αξόδευτης χώρας
που ζει στα πανιά τους
και τη λάμψη απ’ τα μάτια που τα συνόδεψαν.

Κι όπως μπαίνουν στα κρύα λιμάνια
με το μέλι του Αυγούστου να κολλάει στο πηδάλιο
νοσταλγούν το ταξίδι πριν ακόμα τελειώσει
ενώ η γοργόνα της πλώρης
στο ξύλο σκαλισμένη, αναστενάζει:
«Ήμουν πολύ αυστηρή με το κορμί μου».




ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA