Πέτρος Μπιρμπίλης, Αδειάζει το σπίτι της μάνας μου

Η Διώνη Δημητριάδου γράφει στο περιοδικό Fractal για το "Ο φόνος του λευκού" (Θράκα, 2017) του Παναγιώτη Δημητριάδη.

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση: η ποιήτρια Έλσα Κορνέτη

Μια κριτική προσέγγιση στο «Πέρασμα» του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη, της Εύης Κουτρουμπάκη

«Sturm und Drang» του Γιώργου Λίλλη: Gottfried Benn, Ποιήματα

«7» του Ζαχαρία Στουφή: Καλοκαιρινός ποιητής

Οι πέτρες

Κάθεται μπροστά στον παλιό μύλο ξυπόλητη, χειμώνα καλοκαίρι, και χαζεύει με τις ώρες τα αυτοκίνητα στο δημόσιο δρόμο. Κλείνει τις χούφτες της χαλαρά, τις βάζει τη μια πάνω στην άλλη και ρίχνει μέσα πέτρες. Τρεις άσπρες πέτρες. Μία για τον κάθε της γιο. Το σκοτωμένο. Το φυλακισμένο. Τον ξενιτεμένο. Μόλις πέσουν στην κάτω χούφτα, τη φέρνει επάνω και τις ρίχνει ξανά. Περνούν παιδιά, την πλησιάζουν και τη θυμώνουν. Σηκώνεται και τα παίρνει στο κατόπι με τις πέτρες. Μετά χάνεται με τις μέρες στα ρέματα. Ώσπου να βρει τρεις ολόιδιες άσπρες πέτρες.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA