Πέτρος Μπιρμπίλης, Αδειάζει το σπίτι της μάνας μου

Η Διώνη Δημητριάδου γράφει στο περιοδικό Fractal για το "Ο φόνος του λευκού" (Θράκα, 2017) του Παναγιώτη Δημητριάδη.

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση: η ποιήτρια Έλσα Κορνέτη

Μια κριτική προσέγγιση στο «Πέρασμα» του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη, της Εύης Κουτρουμπάκη

«Sturm und Drang» του Γιώργου Λίλλη: Gottfried Benn, Ποιήματα

«7» του Ζαχαρία Στουφή: Καλοκαιρινός ποιητής
εκδ. Μικρή άρκτος 


Αγκαλιά με τα βραχόψαρα

Αδικείς την ποίηση, μου είπε
έτσι όπως φέρνεις το μαρσάρισμα
των πεθαμένων
στη φωνή σου—
Αδικείς τον εαυτό σου.
Θα σε πάρω ένα ταξίδι να φύγουμε.
Όχι πια άλλους Καίσαρες.
Όχι άλλες ημερήσιες εκδρομές.
Παραθεριστικούς Ιούληδες
σε κεντρικές πλατείες,
ορεινές διαδρομές.
Με ξεγέλασες τσόγλανε.
Τον έδιωξα κακήν κακώς
μες στο καταχείμωνο.
Τα γυαλιά ηλίου στο κεφάλι.
Θα δεις τι θα πάθεις, φώναξε.
Κι έπεφταν από ψηλά αγριολούλουδα
και πυροσβεστικές.

Ποσειδωνία

Διακοπές στο γνωστό μέρος.
Δροσιές και σκιερά λιβάδια.
Ήχος κανείς.
Καθένας στο θαλάμι του.
Μόνο κάποια πρωινά
κάτι σαν νότες πιάνου
-όχι σπουδαία μουσική,
βαλσάκια με ορχήστρες
από παλιά ναυάγια-
μια διάβρωση ελκυστική.
Είναι όμορφα εδώ.
Πού και πού
μας επισκέπτεται μια σμέρνα.
Από μακριά θαυμάσαμε
κι έναν εξελιγμένο θηρευτή.

Διακοπές με τα βραχόψαρα
μετράμε από πάνω αγκίστρια, καλλονές
στον πάτο άδεια όστρακα.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA