Πώς μιλάμε για την καινούργια Ελληνική ποίηση (video)

Για τη συλλογή διηγημάτων «Όμορφοι έρωτες» του Ιάκωβου Ανυφαντάκη, (εκδ. Πατάκης), γράφει η Ειρήνη Σταματοπούλου

Φώτης Μανίκας, Ποιήματα (1η εμφάνιση)

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση:«Από τις αφετηρίες στην ολοκλήρωση του μοντερνισμού: ο Νάνος Βαλαωρίτης»

τρία ποιήματα 
από το υπό έκδοση βιβλίο
Το μάτι και η Νύχτα, Νεφέλη, Νοέμβριος 2016


φωτογραφία : Δ. Κ.


Ανιστόρητα σύννεφα



Αγορεύοντας άσκοπα προς τα ουράνια
σαν δέντρο.

/ αρδεύοντας αχανείς πτώσεις /

Ολόσωμες εκκενώσεις του θείου
προς το ορατό:

ανάπηρος είμαι
και πλέω απ’ το δάκρυ προς το άπλετο εκτός.





Επωδός πριν από κάθε αρχή


1.

Το προπατορικό είναι ένα αμάρτημα οπτικής.

/ άλμα αυγής σε εκείνο το άλλο πρόσωπο
το άλαλο απρόσωπο που το λέμε γλώσσα /

2.

Φως είναι το διάφανο φορεματάκι
σώματος που λείπει πάντα από εδώ.

/ αυλισμός, εκφορά
και εμπρησμός του υποκειμένου /


3.

Η κόψη αυτού που λέμε δάκρυ
ή απών πατέρας.

/ ευαγγελισμός και έμπυρος Άγγελος 
–   δηλαδή απλός αέρας /


4.

Η απουσία όμως
είναι το άφωνο παλτό του ορατού.





Επίδεσμοι λευκοί στο σκοτάδι



Μερικοί στίχοι που σώθηκαν:

οι στίχοι δεν είναι
οι ασπίδες της τύχης;



Μερικοί στίχοι που σηκώθηκαν:

τα απαράμιλλα πουλιά με τα
οποία σκεπάζουμε τα αιώνια μάτια μας.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA