Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

τρία ποιήματα 
από το υπό έκδοση βιβλίο
Το μάτι και η Νύχτα, Νεφέλη, Νοέμβριος 2016


φωτογραφία : Δ. Κ.


Ανιστόρητα σύννεφα



Αγορεύοντας άσκοπα προς τα ουράνια
σαν δέντρο.

/ αρδεύοντας αχανείς πτώσεις /

Ολόσωμες εκκενώσεις του θείου
προς το ορατό:

ανάπηρος είμαι
και πλέω απ’ το δάκρυ προς το άπλετο εκτός.





Επωδός πριν από κάθε αρχή


1.

Το προπατορικό είναι ένα αμάρτημα οπτικής.

/ άλμα αυγής σε εκείνο το άλλο πρόσωπο
το άλαλο απρόσωπο που το λέμε γλώσσα /

2.

Φως είναι το διάφανο φορεματάκι
σώματος που λείπει πάντα από εδώ.

/ αυλισμός, εκφορά
και εμπρησμός του υποκειμένου /


3.

Η κόψη αυτού που λέμε δάκρυ
ή απών πατέρας.

/ ευαγγελισμός και έμπυρος Άγγελος 
–   δηλαδή απλός αέρας /


4.

Η απουσία όμως
είναι το άφωνο παλτό του ορατού.





Επίδεσμοι λευκοί στο σκοτάδι



Μερικοί στίχοι που σώθηκαν:

οι στίχοι δεν είναι
οι ασπίδες της τύχης;



Μερικοί στίχοι που σηκώθηκαν:

τα απαράμιλλα πουλιά με τα
οποία σκεπάζουμε τα αιώνια μάτια μας.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA