Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

Ζαχαρίας Στουφής
7 μικρές ερωτικές επιστολές 

ΟΙ ΣΚΙΕΣ
Σου μιλάω όλη μέρα και όλη νύχτα
μα δεν απαντάς.
Είσαι συνεχώς εδώ και όμως μου λείπεις.
Ξέρω πως ξέρεις,
αυτό που θέλω να ξέρεις
και ξέρεις καλά πως ξέρω,
αυτό που θέλεις να ξέρω.
Όλο αυτό δεν θα το έκανα θέμα
αν δεν παρατηρούσα ότι,
κάθε φορά που βρισκόμαστε
τα σώματά μας δεν έχουν σκιές.

ΑΝΗΣΥΧΙΑ
Θα μπορούσαμε να μένουμε αμίλητοι για ώρες,
όμως δεν μένουμε.
Να φιλοτεχνούσαμε αριστουργήματα,
μα δεν επιχειρούμε .
Θα μπορούσαμε να κάναμε τα πιο μακρινά ταξίδια,
μα δεν πάμε.
Θα μπορούσαμε...
Για όλα όσα μπορούμε και δεν κάνουμε,
για όλα όσα κάνουμε ενώ δεν τα μπορούμε,
μην ανησυχείς αγαπημένη μου...
Δεν κάνουμε λάθος
δεν κάνουμε σωστά
δεν κάνουμε τίποτα.

ΑΣΥΝΑΝΤΗΤΟΙ
Δεν ήμουν συμμαθητής σου στο νηπιαγωγείο
που για να σου δείξω πόσο μου αρέσεις,
συνεχώς θα σε χτύπαγα και θα σε έσπρωχνα.
Ούτε συμφοιτητής σου στο πανεπιστήμιο
που θα σε ερωτευόμουν τρελά.
Δεν ζήσαμε ποτέ στον ίδιο τόπο
μα κι αν ζούσαμε,
ποτέ δεν θα είχαμε συναντηθεί
γιατί έτσι έπρεπε, να γνωριστούμε αργά,
τόσο πολύ αργά που πια δεν μένει,
κανένα περιθώριο να χαθούμε.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
Δεν χρειάζεται να νιώσεις κάτι,
έχω αισθανθεί τα πάντα.
Δεν χρειάζεται να με ερωτευτείς,
πάει καιρός που σε λατρεύω.
Ούτε δεν θα χρειαστεί να συγκατοικήσουμε...
Αυτή ή αίσθηση πως όλα είναι μάταια
γι´ αυτό και είναι ωραία,
είμαι εγώ που σε κατοικώ,
μαζί με την θλίψη μου και την χαρά μου.
Γι αυτό σου λέω, δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι.
Μονάχα, όταν μεγαλώσω αρκετά
μέσα σου και αρχίσω να σε πνίγω,
μην ξεχάσεις να με γεννήσεις.

ΣΕ ΒΛΕΠΩ
Στον δρόμο, στην τηλεόραση,
στο ιντερνέτ, στο μετρό,
δεν συναντώ καμία που να σου μοιάζει.
Μονάχα εκείνο το μαρμάρινο κεφάλι
της άγνωστης θεάς μες το μουσείο
με τάραξε που είχε την μορφή σου,
Όπως τα βράδια που γυρνάω πιωμένος
κοιτάζοντας με λίγο στον καθρέφτη,
γίνομαι εσύ.

ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ
Χτες το βράδυ, μέσα στο σκοτάδι,
ξαπλωμένος, σκεφτόμουν κάτι για σένα
-δεν μπορώ να σου πω τι-
και τα μάτια μου πλημύρισαν.
Θυμήθηκα «πόσο μυστήρια
είναι η χώρα των δακρύων»
και ξέσπασα σε λυγμούς, έτσι αποκοιμήθηκα.
Χτες το βράδυ έκλαψα, πρώτη φορά για σένα
και ήταν τέλεια.

ΥΠΟΜΟΝΗ
«Μα δεν μπορούμε να τα κάνουμε
όλα μαζί» είπες ήρεμη.
Τότε κατάλαβα πως θα πρέπει
να σε περιμένω πέρα από την υπομονή,
πέρα από την αγάπη.
Θα περιμένω να με θελήσεις τόσο
που τίποτα να μην μπορείς
να κάνεις χωριστά μου.
Και τότε, θα με περιφέρεις παντού,
ένα κορμί σαράβαλο
με καμένο μυαλό.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA