Τα παιδιά της δευτέρας και τρίτης λυκείου του Μπίλεφελντ (Γερμανία) συζήτησαν με τον ποιητή Γιώργο Λίλλη μετά από πρωτοβουλία της φιλολόγου Χριστίνας Κοτρώτσου που είχε την ιδέα και την επίβλεψη της όλης προσπάθειας.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
Για το βιβλίο της Χαράς Νικολακοπούλου «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος» (Θράκα, 2018) ‒ γράφει η Λίλια Τσούβα στο "φρέαρ"
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά

Πώς μπορεί να διηγηθεί κανείς τα πραγματικά γεγονότα;

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ δεν θυμάμαι την πρώτη γυναίκα με την οποία αυνανίστηκα, ξαναθυμάμαι όμως, συχνά, τον πρώτο αυτό αυνανισμό, που ήταν μια από τις πιο αυθεντικές εμπειρίες, καθότι ατύχημα, αν και όχι.
     Η επιθυμία δεν είχε ακόμα όνομα, κι αυτό που οδήγησε το χέρι μου στο πουλί μου, δεν είχε πλαίσιο και προηγούμενο· δεν είχε ιστορία. Ήταν τόσο ακαθόριστο που η σκέψη ερχόταν κι έφευγε και η παλάμη κινούνταν χωρίς να γνωρίζει τον σκοπό. Οι μύες έχουν μνήμη, κι ακόμα δεν είχε εγγραφεί τίτοτα, η μνήμη ήταν κενή.
     Θυμάμαι ακόμα πως ένιωσα ότι πρέπει να συγκρατήσω τα χύσια μου, αφού νόμιζα ότι ήταν ούρα. Αυτό δεν έγινε, και δεν συγκρατήθηκαν ποτέ έκτοτε. Δεν χρησιμοποιώ κάποιο μαντιλάκι, χαρτοπετσέτα ή οτιδήποτε άλλο. Δεν ένιωσα ντροπή, αλλά ένιωσα ότι θα έπρεπε να νιώσω ντροπή, μα τη γυναίκα αυτή, δεν τη θυμάμαι.
     Γιατί τότε ξαναθυμάμαι αυτή την πρώτη φορά και την ντροπή που έπρεπε, αλλά δεν κατάφερα να νιώσω; Ίσως επειδή είμαι σε θέση να θυμάμαι τη δεύτερη γυναίκα με την οποία αυνανίστηκα και ίσως πιστεύω πως αυτή ήταν και η πρώτη. Με εκείνη, τη δεύτερη, ήταν τα ίδια αισθήματα, πλέον ξέροντας τι κάνω και τι σκοπό έχω· όλα μού είχαν φανερωθεί.
     Λοιπόν, μπορεί κάλλιστα να ήταν και η πρώτη, κι αυτό θα εξηγούσε και θα εξαφάνιζε το κενό, αλλά μπορεί κι όχι. Ίσως να μη μάθω ποτέ, το σίγουρο είναι πως αυτή τη γυναίκα εγώ δεν τη θυμάμαι.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA