Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου
εκδόσεις θράκα






Ο

το σώμα που κειτόταν στις πέτρες γεμάτο πληγές
θυμάται;
το χώμα να υγραίνεται να κυλά νερό
ανάμεσα στις πέτρες, φλέβες μικρές,
ρυάκια μεγαλύτερα στο τέλος
η αύρα της θάλασσας δεν ήταν παραίσθηση
το νερό που ανακούφιζε το σώμα
καθώς το αλάτι άνοιγε τις πληγές ακόμη περισσότερο
η φύση που διώχνεις απ’ την πόρτα
κι αυτή ξαναμπαίνει απ’ το παράθυρο
η άνωση
που δεν μπορείς ν’ αντισταθείς.
θυμάμαι; το Κύμα
που ένας Θεός ξέρει πώς βρέθηκε πάνω στο βουνό
που μόνο ένας Θεός ξέρει πώς βρέθηκε απ’ το βουνό
σ’ έναν παράξενο χώρο. νόμιζα
νεκροτομείο. ήταν τελικά
γέφυρα πλοίου
θυμάσαι
σαν όνειρο.
σαν. όνειρο.


ρ

ο Ήλιος
η θάλασσα ήρεμη, μια υποψία αύρας, δυο υποψίες γλάρων
ο ουρανός ασημένιος, χωρίς ασήμι, φιλόξενος
πίσω απ’ το τζάμι της γέφυρας
το μειδίαμα για το απρόσμενο του θαύματος
και για το θαύμα
η στιγμή που έρχεται και παρέρχεται
ο Ήλιος
κάπως ταλαιπωρημένος, με το ύφος όμως εκείνο
το καθησυχαστικό
του αθάνατου


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA