Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
εκδόσεις θράκα






Ο

το σώμα που κειτόταν στις πέτρες γεμάτο πληγές
θυμάται;
το χώμα να υγραίνεται να κυλά νερό
ανάμεσα στις πέτρες, φλέβες μικρές,
ρυάκια μεγαλύτερα στο τέλος
η αύρα της θάλασσας δεν ήταν παραίσθηση
το νερό που ανακούφιζε το σώμα
καθώς το αλάτι άνοιγε τις πληγές ακόμη περισσότερο
η φύση που διώχνεις απ’ την πόρτα
κι αυτή ξαναμπαίνει απ’ το παράθυρο
η άνωση
που δεν μπορείς ν’ αντισταθείς.
θυμάμαι; το Κύμα
που ένας Θεός ξέρει πώς βρέθηκε πάνω στο βουνό
που μόνο ένας Θεός ξέρει πώς βρέθηκε απ’ το βουνό
σ’ έναν παράξενο χώρο. νόμιζα
νεκροτομείο. ήταν τελικά
γέφυρα πλοίου
θυμάσαι
σαν όνειρο.
σαν. όνειρο.


ρ

ο Ήλιος
η θάλασσα ήρεμη, μια υποψία αύρας, δυο υποψίες γλάρων
ο ουρανός ασημένιος, χωρίς ασήμι, φιλόξενος
πίσω απ’ το τζάμι της γέφυρας
το μειδίαμα για το απρόσμενο του θαύματος
και για το θαύμα
η στιγμή που έρχεται και παρέρχεται
ο Ήλιος
κάπως ταλαιπωρημένος, με το ύφος όμως εκείνο
το καθησυχαστικό
του αθάνατου


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA