Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

Μη μου μιλάς άλλο πια
(Ούρλιαζε μου)

Δε μπορείς να μου μιλάς για βηματισμό.
Για συρροή, ίσως.
Η μέθοδος εξέλειψε νωρίς.

Στις κόψεις των ρημαγμένων ξυραφιών,
στις φαγωμένες μασέλες των γκρεμών.

Άνω ποταμών και μετά των καταρρακτών,
παραληρώντας, δεν μπορείς πια να μιλάς
για τον πυρετό.

Βιβλικά παρατηρώντας όμως, η όμορφη
Ραχήλ,
ακόμη φοράει κρίκο στην μύτη και στον
αριστερό λοβό, μέχρι και στον αφαλό
και αλλού ακόμα – πυρετώδες αυτό.

Οι κάτοικοι χτίζουν ως τώρα τους πύργους
ψηλούς που να ξύνουν τα ουράνια,

Καθώς οι Σοδομαίοι ξεψυχούν
και ξεφτιλίζουν τα εσώψυχα κι αυτοί όσο μπορούν.

Στα Γόμορρα;
Στα Γόμορρα ληστεύουνε, πορνεύουν,
μα κυρίως εξαπατούνε,
τα γομάρια.

Δεν μπορείς πια να μιλάς για
κεφαλάρια στης αϋπνίας τα
στρώματα,
γιατί ξεστρωμένες,
υστερικές, ευνουχισμένες,
μοναχικές,
ψυχασθενείς, ναρκωτικές, άπληστες,
βαμπιρικές, παραδόπιστες, ανόητες,
εγωιστικές, ζηλιάρες, μισαλλόδοξες,
ειδωλολατρικές, τσογλάνισσες ταλαίπωρες
ψυχές,
μικροαστικά
και
ζημιάρικα,
τσαλακώνονται.



Φίδι

Σιωπηλά
κι ύπουλα,

τσουλάει ο χρόνος
σα μαύρο φίδι
βουβά εκτυλίσσεται.

Τυλίγει σ’ άγριο σύμπλεγμα,
γονείς και απογόνους.

Αφήνει ξάφνου τους ανίδεους,
απόμερους και μόνους.




Θεοφάνεια

Αρχίσαν πάλι τα οράματα,
σφαίρες φλεγόμενου φωτός,
που εν τω μέσω της νυκτός με διαπερνούνε.

Κι εγώ σου λέω: Μην είσαι συ,
που σα μια δύναμη ασαφής,
ξέρεις καλά να μ’ οδηγείς
σε τρομερά σημεία της Γής
με το χαμόγελο στο στόμα;
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA