Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά

Μη μου μιλάς άλλο πια
(Ούρλιαζε μου)

Δε μπορείς να μου μιλάς για βηματισμό.
Για συρροή, ίσως.
Η μέθοδος εξέλειψε νωρίς.

Στις κόψεις των ρημαγμένων ξυραφιών,
στις φαγωμένες μασέλες των γκρεμών.

Άνω ποταμών και μετά των καταρρακτών,
παραληρώντας, δεν μπορείς πια να μιλάς
για τον πυρετό.

Βιβλικά παρατηρώντας όμως, η όμορφη
Ραχήλ,
ακόμη φοράει κρίκο στην μύτη και στον
αριστερό λοβό, μέχρι και στον αφαλό
και αλλού ακόμα – πυρετώδες αυτό.

Οι κάτοικοι χτίζουν ως τώρα τους πύργους
ψηλούς που να ξύνουν τα ουράνια,

Καθώς οι Σοδομαίοι ξεψυχούν
και ξεφτιλίζουν τα εσώψυχα κι αυτοί όσο μπορούν.

Στα Γόμορρα;
Στα Γόμορρα ληστεύουνε, πορνεύουν,
μα κυρίως εξαπατούνε,
τα γομάρια.

Δεν μπορείς πια να μιλάς για
κεφαλάρια στης αϋπνίας τα
στρώματα,
γιατί ξεστρωμένες,
υστερικές, ευνουχισμένες,
μοναχικές,
ψυχασθενείς, ναρκωτικές, άπληστες,
βαμπιρικές, παραδόπιστες, ανόητες,
εγωιστικές, ζηλιάρες, μισαλλόδοξες,
ειδωλολατρικές, τσογλάνισσες ταλαίπωρες
ψυχές,
μικροαστικά
και
ζημιάρικα,
τσαλακώνονται.



Φίδι

Σιωπηλά
κι ύπουλα,

τσουλάει ο χρόνος
σα μαύρο φίδι
βουβά εκτυλίσσεται.

Τυλίγει σ’ άγριο σύμπλεγμα,
γονείς και απογόνους.

Αφήνει ξάφνου τους ανίδεους,
απόμερους και μόνους.




Θεοφάνεια

Αρχίσαν πάλι τα οράματα,
σφαίρες φλεγόμενου φωτός,
που εν τω μέσω της νυκτός με διαπερνούνε.

Κι εγώ σου λέω: Μην είσαι συ,
που σα μια δύναμη ασαφής,
ξέρεις καλά να μ’ οδηγείς
σε τρομερά σημεία της Γής
με το χαμόγελο στο στόμα;
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA