Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

Ζαχαρίας Στουφής

ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΑΞΕΙ ΠΟΤΕ
(κάποιες υπόνοιες για την ανυπαρξία του κόσμου)

Μια από τις πρώτες ενέργειες του ανθρώπινου πολιτισμού ήταν η δημιουργία του Θεού. Ο άνθρωπος δημιούργησε τον Θεό όταν το μυαλό του άρχισε να ερμηνεύει τα φαινόμενα και απόκτησε συνείδηση του ίδιου του θανάτου. Δεν υπάρχει κάποια παλαιοντολογική μαρτυρία της ύπαρξης του Θεού. Οι παλαιότερες μαρτυρίες είναι ταυτόσημες με την ανθρώπινη ιστορικότητα, από τότε δηλαδή που ο Άνθρωπος έγραφε τις σκέψεις του.
    Το πρώτο δημιούργημα του ανθρώπου ήταν ο Θεός και το πρώτο δημιούργημα θεού ήταν ο κόσμος (όχι σύμφωνα με τις γραφές, αλλά σύμφωνα με την προπαγάνδα που κάνει τις ιδέες να επιβάλλονται). Ένας κόσμος που αποτελείται από όλους τους πολιτισμούς της γης ή τέλος πάντων από τον τότε γνωστό κόσμο του δημιουργού του κάθε Θεού. Ίσως η ανάγκη για να ερμηνευτεί το φαινόμενο της ολότητας δημιούργησε Θεούς που είχαν δημιουργήσει από πάντα αυτόν τον κόσμο. Γιατί όμως ο Θεός της κάθε μονοθεϊστικής θρησκείας που επιβιώνει μέχρι σήμερα είναι υπεύθυνος για την δημιουργία όλου του κόσμου; Μα για να συνάδει και να υποστηρίζει τα αρχαία πολιτικά συστήματα όπως τη βασιλεία και τη θεοκρατία. Φανταστείτε έναν πολιτισμό που θα είχε έναν Θεό για κάθε άνθρωπο, δεν θα μπορούσε κανένας να ελέγξει κανέναν.
    Όπως τα ζώα, έτσι και οι άνθρωποι ζούσαν σε κοπάδια-κοινωνίες που όριζαν οι νόμοι της φύσης και μη μπορώντας ο άνθρωπος να αποχωριστεί την αγέλη του και τα σπήλαιά του, επινόησε τον κόσμο και μαζί τον δημιουργό αυτού. Μέχρι εδώ ας πούμε πως όλα είναι καλά. Το μεγάλο πρόβλημα άρχισε όταν ο άνθρωπος άρχισε να ζητά εξηγήσεις από τον Θεό του σχετικά με τον θάνατο. Τότε ο Θεός (οι δημιουργοί του δηλαδή) αναγκάστηκαν να δημιουργήσουν έναν δεύτερο Κόσμο, μιας και σε αυτόν δεν χωρούσε η ανθρώπινη περιέργεια. Κάπως έτσι θα πρέπει να δημιουργήθηκε ο Κόσμος των νεκρών «ο άλλος Κόσμος».
    Μετά τον Θεό το τελειότερο εύρημα του ανθρώπου είναι ο άλλος Κόσμος. Σε αυτόν τον άλλο Κόσμο οφείλεται το ότι οι άνθρωποι σε όλους τους πολιτισμούς υπήρξαν αδιαμαρτύρητα ή εθελοντικά σκλάβοι και ανέχτηκαν να ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες ή να θυσιάζονται χωρίς σοβαρό λόγο, μόνο και μόνο με τη βεβαιότητα ότι θα μετοικήσουν σε έναν τέλειο και άφθαρτο Κόσμο, δηλαδή σε έναν Κόσμο που δεν υπάρχει. Φυσικά οι κανόνες για να μετοικίσει κανείς στον άλλο Κόσμο ήταν σκληροί και απάνθρωποι. Διαβάζοντας κανείς την Παλαιά Διαθήκη, θα δει εκεί καθαρά τη γέννηση του ρατσισμού, του φασισμού, της ομοφοβίας, του εθνικισμού, της καταπίεσης των γυναικών και άλλων δεινών με τα οποία η φύση προίκισε τον πρωτόγονο άνθρωπο, μα επικρατούν σε ολόκληρο τον πλανήτη μέχρι σήμερα για να μας υπενθυμίζουν την κατάστασή μας.
    Έχουμε, λοιπόν, έναν Θεό, το τελειότερο δημιούργημα του ανθρώπου και δύο Κόσμους, τα μόνα δημιουργήματα του Θεού όπου, θες δε θες, θα περάσεις υποχρεωτικά και από τους δύο. Για να υποστηριχτεί η μετάβαση από τον έναν στον άλλο Κόσμο και το ενδιαφέρον για αυτούς, επινόησαν έναν ασύλληπτης ευφυΐας συλλογικό φόβο «το τέλος του Κόσμου». Όμως το ενδεχόμενο του τέλους του Κόσμου από τον Θεό που τον δημιούργησε, εκτός του ότι γέμισε με φοβίες τους λαούς, δημιούργησε και μια κουλτούρα με σωτήρες του Κόσμου που έχει διατηρηθεί μέχρι τις μέρες  μας και πάντα στην υπηρεσία της προπαγάνδας από τις εξουσίες, με πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα τη βιομηχανία του θεάματος του Hollywood.
    Για δεκάδες αιώνες το πολίτευμα της θεοκρατίας μια χαρά κρατούσε, αφού κατείχε τον απόλυτο έλεγχο των Κόσμων των ανθρώπων. Η βία ήταν πάντα απαραίτητη όπως και σήμερα και η κοινή γνώμη σωστή πλαστελίνη και ακόμη έτσι είναι, όμως, στον ευρωπαϊκό διαφωτισμό κάτι αλλάζει και θα αλλάξει μονάχα στην Ευρώπη γιατί στις άλλες ηπείρους ακόμα και σήμερα οι λαοί ερμηνεύουν θεολογικά-μεταφυσικά τους Κόσμους τους. Η Ευρώπη, λοιπόν, αρχίζει να αμφισβητεί τον άλλο Κόσμο και να τον θεωρεί ψεύτικο και ανύπαρκτο, ενώ αυτόν τον Κόσμο προσπαθεί να τον αλλάξει και να τον κάνει καλύτερο. Είναι απορίας άξιο πώς αυτά τα φοβερά μυαλά της περιόδου του διαφωτισμού, δεν αντιλήφτηκαν πως οι δύο Κόσμοι των ανθρώπων είναι υπαρκτοί όσο και ο Θεός που τους δημιούργησε. Δεν τους θεωρώ βλάκες, απλά πιστεύω ότι ποτέ η ανθρωπότητα δεν θα μπορέσει να δεχτεί την ανυπαρξία του Κόσμου της, ποτέ ο άνθρωπος δεν θα καταφέρει να φύγει από την αγέλη του και να γίνει κύριος και Θεός του εαυτού του.
    Η διατήρηση της ύπαρξης της έννοιας του Κόσμου στον καιρό μας εξυπηρετεί πλήρως την ιδέα της παγκοσμιοποίησης, ενώ παράλληλα υπηρετεί και τον πρωταρχικό της θεολογικό στόχο, την εξέλιξη της καθυστέρησής μας και σε καμία περίπτωση την αποδέσμευση μας από αυτήν. Ο κοινωνισμός και αργότερα ο κουμμουνισμός οραματίστηκαν έναν καλύτερο Κόσμο, ουτοπικό και ανέφικτο όσο και ο Κόσμος της Παλαιάς Διαθήκης και φυσικά, με τη συμμετοχή όλων των ανθρώπων που έχουν καταδικαστεί να είναι μέλη των κοινωνιών του Κόσμου που δεν υπάρχει.
    Τελικά, ούτε στην Ευρώπη κατάφερε να πέσει το θεοκρατικό σύστημα, μονάχα αλλαγές στα ονόματα έγιναν. Όπου Θεός έβαλαν δημοκρατία ή σοσιαλισμός, όπου άλλος Κόσμος έβαλαν καλύτερος Κόσμος ή επανάσταση, στη θέση της Παλαιάς Διαθήκης μπήκε το συνταγματικό δίκαιο (οι νόμοι του κράτους), διαβάστε παράλληλα Παλαιά Διαθήκη και συνταγματικό δίκαιο και δεν θα βρείτε τις διαφορές. Η πολιτική απέτυχε γρηγορότερα από την θρησκεία, η ύπαρξη του Κόσμου είναι ένα ψέμα που δεν καταπίνεται με τίποτα, μεγαλύτερο και από το ψέμα της ελευθερίας ή της ειρήνης.
    Γιατί όμως οι άνθρωποι επιμένουν να ζουν σε Κόσμους και να αγωνίζονται για την κατάκτησή τους αφού είναι δυνατόν να ξέρουν πως Κόσμοι δεν υπάρχουν και ακόμα και οι ίδιοι είναι περαστικοί από το φαινόμενο της ύπαρξης; Μα γιατί φοβούνται, όπως τότε μέσα στα σπήλαια, όταν ο φόβος τους ανάγκασε να ζούνε σε κοπάδια που αργότερα τα ονόμασαν κοινότητες και είναι ο ίδιος φόβος που τους ανάγκασε να έχουν Θεό προστάτη και τιμωρό που του χρέωσαν τους φόβους τους, μιας και αυτός έφτιαξε τον Κόσμο μέσα στον οποίο ζούνε όλα τα κοπάδια των ανθρώπων. Ο Κόσμος είναι το αόρατο καταφύγιο των ανθρώπινων κοινωνιών γιατί στον Κόσμο είναι όλα συλλογικά, ακόμα και οι «προσωπικές» ευθύνες. Στον Κόσμο μπορούμε ακόμα και να υπάρχουμε, όπως πολύ πιθανόν δεν θα μπορούσαμε μέσα στο ίδιο μας το σώμα.
    Μετά την εφεύρεση του Θεού, τον άνθρωπο και τον Θεό τους κρατάει ζωντανούς ο φόβος του θανάτου. Ο φόβος δημιούργησε την κοινωνία του Κόσμου. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι κοινωνικός γιατί πολύ απλά δεν είναι σε θέση να έχει ουσιαστική επικοινωνία. Η γλώσσα εργαλείο φτωχό, με το χορό λ.χ. επικοινωνείς πολύ καλύτερα γιατί ο χορός γεννήθηκε από την καύλα, ενώ η γλώσσα είναι προϊόν του φόβου και ό,τι γεννάει ο φόβος είναι πάντα λίγο και προβληματικό. Η γλώσσα το μόνο που μας επιτρέπει είναι να διαφωνούμε ή να συμφωνούμε υπό το καθεστώς του φόβου εντός των κοσμικών μας ορίων και όχι για να συντελέσουμε αλλαγές. Αν υπήρχε Κόσμος, θα τον άλλαζαν οι επαναστάσεις, μα αυτές αλλάζουν μονάχα τις εξουσίες και όχι τους λαούς του «Κόσμου».
    Ο φόβος είναι το πιο βαθιά εγγεγραμμένο συναίσθημα στη μνήμη μας και όσο οι άνθρωποι φοβούνται, θα συντηρούν αυτή τη θεολογική εμμονή του Κόσμου. Αν πέσουμε στον αθεϊσμό, πάλι κόσμους θα δημιουργούμε, με μόνη εξαίρεση, ίσως, το πιο μισητό πολίτευμα του Κόσμου, την αναρχία, που προσπάθησε να ψελλίσει κάτι και ο Κόσμος κατατρόμαξε. Σήμερα, ο άνθρωπος δημιουργεί Κόσμους με την ίδια συνενοχική αντίληψη του παρελθόντος, π.χ. «ο Κόσμος των ζώων» δημιουργήθηκε μετά την αναγνώριση του τεράστιου οικολογικού προβλήματος, οπότε, βγάζοντας ο άνθρωπος τα ζώα από τον Κόσμο του (θα ήθελε) να απαλλάσσεται και των ευθυνών του. Οι άνθρωποι δημιουργούν ακόμα και ατομικούς Κόσμους σε κοινή συμφωνία. Όταν κάποιος αμφισβητεί την κοινωνική και ηθική δομή τους, λένε πως αυτός είναι στον κόσμο του ή στην κοσμάρα του ή και στην καρακοσμάρα του, και αυτό το λένε πάντα για ανθρώπους του πνεύματος που πολύ απλά διανοήθηκαν να κοιτάξουν έξω από το σκοτεινό σπήλαιο του ανθρώπινου Κόσμου.
   
    Σήμερα, ακόμα κι εγώ αγωνίζομαι για έναν καλύτερο Κόσμο, όπως ο χριστιανός για τη Δευτέρα Παρουσία. Όμως, εγώ βιώνω το αλλόκοτο  και γνωρίζω καλά, πως αυτός ο Κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ, όχι γιατί δεν μπορεί να αλλάξει, αλλά γιατί δεν υπάρχει.    
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA