Πώς μιλάμε για την καινούργια Ελληνική ποίηση (video)

Για τη συλλογή διηγημάτων «Όμορφοι έρωτες» του Ιάκωβου Ανυφαντάκη, (εκδ. Πατάκης), γράφει η Ειρήνη Σταματοπούλου

Φώτης Μανίκας, Ποιήματα (1η εμφάνιση)

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση:«Από τις αφετηρίες στην ολοκλήρωση του μοντερνισμού: ο Νάνος Βαλαωρίτης»


Φεβρουάριος


Και όταν ξύπνησα                                                                                
η γυναίκα μου είχε φύγει.
Εκείνη η μέρα δεν ήταν σαν τη μέρα
Που είδα έναν ελέφαντα, με γιρλάντες
και δεμένο με κουδούνια
να τεμπελιάζει σε μια σκονισμένη πόλη.
Καθόλου δεν έμοιαζε με μέρα
στην οποία άνθισαν
σιροπίσιες κούπες, το γλυκό στο ταψί.
Μια διαρροή ξεκίνησε στην
αριστερή πλευρά μου.
Άρχισα να ξεκουμπώνω
τους καρπούς μου. Άρχισα
να ξεχνώ τις πράξεις της γλώσσας της.
Τη μαγιά της και τις αργίες.
Κυματιστά χτενισμένα, σειρές από δέντρα
υποχώρησαν και μαζί τους όλα έγιναν
τόσο ήσυχα. Μου έλειψαν
τα πλάσματα που αλογο-φέρνουν,
τέσσερα μέτρα ψηλά,
τα μεγάλα ανοίγματα
από ακατοίκητο πάγο.
Νοστάλγησα τους ήχους των θαλασσών
όταν οι θάλασσες ήτανε φάλαινες
και τον χρόνο που εγώ δεν ήμουν.
Είχαμε υπάρξει συλλέκτες
δηλητηριασμένων φυτών στις σύντομες 
εποχές τους. Τώρα φορτωνόταν σε
νταλίκες. Αυτό δεν ήταν το Βίσμαρκ,
αλλά εμείς. Τόσο περικυκλωμένη
και ολοκληρωτικά μόνη, διακήρυξα πως 
δεν ήμουν κάποιου είδους γκάνγκστερ 
και άφησα τη στέγη να πέσει  



February


And when I woke
my wife was gone.
That day was not like the day
I saw an elephant, festooned
and strung with bells
idling in a dusty town.
Not like a day
in which bloomed
julep cups, sheet cake.
A leak began on my
left side.
I commenced to unbutton
my wrists. 
I commenced
to forget the acts of her tongue.
Her leaven and holidays.
Marcelled rows of trees
receded, and with them went
such quiet. I missed
the horse-like creatures,
four meters high,
the long stretches
of uninhabitable ice.
I missed the sounds of the seas
when the seas were whales
and the time when I was not.
We had been gatherers
of nightshade in the brief epochs
of nightshade. Now it was charging
in trucks. This was not Bismark,
but us. So surrounded
and entirely alone, I averred I was
no variety of gangster
and let the roof forge down.



Η Ποιήτρια και καλλιτέχνις Mary Margaret Alvarado γεννήθηκε στο Τέξας και μεγάλωσε στο Κολοράντο των Η.Π.Α. 
Είναι  συγγραφέας της ποιητικής συλλογής Hey Folly (2013) 
Αυτή τη στιγμή ζει στο Κολοράντο με τον σύζυγό της και τα δύο παιδιά της.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA