Η Μυρτώ Χμιελέφσκι με το «24+7» (εκδ. Θράκα, 2018) στη βραχεία λίστα των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ «Jean Moreas» στην κατηγορία "πρωτοεμφανιζόμενων ποιητριών/ποιητών".
Από την εκδήλωση "3 πεζογραφοι των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ" στο Monk. Οι Γιούλη Αναστασοπουλου, η Ζεττα Μπαρμπαρεσσου και η Μαριλενα Παππά, "συνομίλησαν" μεταξύ τους διαβάζοντας από τα βιβλία τους και συζήτησαν με το κοινό.
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Η Αρετή Καράμπελα (Μελανά όπως τα μούρα, εκδ. Θράκα 2018) καλεσμένη στην εκπομπή του Σταύρου Καμπάδαη. Ακούστε το ηχητικό κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Ο φάρος του Σόρενσον (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά, στο Μεσολόγγι.
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.



Το κέλυφος

Κάθε νύχτα παραβιάζω το κέλυφος της αγάπης σαν να ήταν φιστίκι.
Το ανοίγω στα δυο να βρω την ψίχα κι εκείνο μου γδέρνει τα νύχια.
Θα μπορούσα να αλλάξω συνήθεια και είδος ώστε να περιοριστώ
στο ξεφλούδισμα ενός αθώου φιστικιού ανατολής
όμως δεν είναι αθώα η αγάπη μου ούτε υστερεί σε απαιτήσεις.

Κάθε νύχτα σαν να ’ναι η ώρα της σιγής
ερημική ακολουθία συνηθειών
παίρνει αργά-αργά τη θέση μιας αόρατης γαλήνης.
Είναι τότε που κοιτάζω τους ανθρώπους στα μάτια, τη ζωή στο μέτωπο.
Είναι τότε που σωπαίνω, που νικώ το Εγώ, που απομακρύνομαι
ίσως γιατί φοβάμαι μήπως εκείνο το κέλυφος που τόσο βίαια σπάω
ενωθεί ξαφνικά και εντός του
με κλείσει.



Αποκαθήλωση

Πίστευα σε έναν θεό, που δεν είναι πια ο Θεός μου.
Πρωινό ήτανε όταν τον είδα να κατεβαίνει από τον θρόνο του και να κάθεται σε ένα σκαμνί απέναντί μου.
Με κοιτούσε με όλο το φόβο της απόρριψης κι όλες τις ενοχές μιας αμαρτίας.
Τον είδα να προσπαθεί να χαμογελάσει, να με ξεγελάσει.
Ο θνητός που ήταν κάποτε Θεός μου.





Η σάλα

Η σάλα έκρυβε καλά το φονικό της
κάρμα, έλεγαν οι ξένοι,
τα καλυμμένα παράθυρα
οι βαριές βελουτέ κουρτίνες
εναγκάλιζαν το ημίφως
μπορντό, απ’ τα διάσπαρτα κεριά, απ’ τα υφάσματα.
Αν έξω ήταν μέρα ή σκοτάδι
κανείς που έμπαινε δεν γνώριζε.
Το φως έξω έμενε
ξεχασμένο, εγκαταλελειμμένο.
Γιορτή, μνήμη ή θάνατος
όλα εκτός
τα πάντα εντός αμετακίνητα
ως και των κεριών οι φλόγες
κι οι άνθρωποι, οι ψυχές
κρυσταλλωμένες, απέστρεφαν τα βλέμματα
-συγκίνηση καμία-·
το πιάνο, όμως, με ήχο αν και παγερό
πίεζε αμετανόητα τα πλήκτρα
να συνθέσουν ρυθμό
κάποιου βαλς μέλλοντος… 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA