Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

ΑΠΟΡΡΙΨΗ

«Σκότωσέ με ή δέξου με όπως είμαι. Καταραμένος θα είμαι αν αλλάξω ποτέ».
Marquis de Sade

Σε ένα όνειρο που μου παρουσιάστηκε, ήταν η νύχτα των νυχτών και ήμουν ένας ακόλαστος στην κόλαση. Είχα ξεπεράσει τους δαίμονες, γελούσα καλύτερα από τον Τελευταίο και το όνομά μου ήταν «Πολύφημος Κανένας». Ήρθε και υποκλίθηκε στην αφεντιά μου ο Μπατάιγ, ξεδιπλώνοντας τα θεσπέσια σκοτεινά φτερά του και μου ζήτησε το καλύτερο ναρκωτικό της ζωής και του θανάτου, που μόνο εγώ είχα, γιατί μόνο εγώ ήξερα πως να το φτιάχνω. «Φέρε μου μωρό μου τον Απολλιναίρ» του απάντησα κι εκείνος έβαλε τα κλάματα. Ξύπνησα, έβαλα να πιω ένα ουίσκι, τον άκουγα ακόμα να πλαντάζει, σχεδόν. Τώρα ήμουν πάλι ευάλωτος και ένιωσα άσχημα για την συμπεριφορά μου. Ήταν μονάχα ένα όνειρο, είπα για να με παρηγορήσω και έπιασα τον Απολλιναίρ, να περάσω την ώρα μου.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA