Παρουσίαση: Γιώργου Λίλλη, "Ο άνθρωπος τανκ", στις 25 Ιανουαρίου και ώρα 21:30 στο Polis Art Cafe, Πεσματζόγλου 5, Αίθριο Στοάς Βιβλίου, Αθήνα

Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου

ΑΠΟΡΡΙΨΗ

«Σκότωσέ με ή δέξου με όπως είμαι. Καταραμένος θα είμαι αν αλλάξω ποτέ».
Marquis de Sade

Σε ένα όνειρο που μου παρουσιάστηκε, ήταν η νύχτα των νυχτών και ήμουν ένας ακόλαστος στην κόλαση. Είχα ξεπεράσει τους δαίμονες, γελούσα καλύτερα από τον Τελευταίο και το όνομά μου ήταν «Πολύφημος Κανένας». Ήρθε και υποκλίθηκε στην αφεντιά μου ο Μπατάιγ, ξεδιπλώνοντας τα θεσπέσια σκοτεινά φτερά του και μου ζήτησε το καλύτερο ναρκωτικό της ζωής και του θανάτου, που μόνο εγώ είχα, γιατί μόνο εγώ ήξερα πως να το φτιάχνω. «Φέρε μου μωρό μου τον Απολλιναίρ» του απάντησα κι εκείνος έβαλε τα κλάματα. Ξύπνησα, έβαλα να πιω ένα ουίσκι, τον άκουγα ακόμα να πλαντάζει, σχεδόν. Τώρα ήμουν πάλι ευάλωτος και ένιωσα άσχημα για την συμπεριφορά μου. Ήταν μονάχα ένα όνειρο, είπα για να με παρηγορήσω και έπιασα τον Απολλιναίρ, να περάσω την ώρα μου.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA