Η Μυρτώ Χμιελέφσκι με το «24+7» (εκδ. Θράκα, 2018) στη βραχεία λίστα των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ «Jean Moreas» στην κατηγορία "πρωτοεμφανιζόμενων ποιητριών/ποιητών".
Από την εκδήλωση "3 πεζογραφοι των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ" στο Monk. Οι Γιούλη Αναστασοπουλου, η Ζεττα Μπαρμπαρεσσου και η Μαριλενα Παππά, "συνομίλησαν" μεταξύ τους διαβάζοντας από τα βιβλία τους και συζήτησαν με το κοινό.
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Η Αρετή Καράμπελα (Μελανά όπως τα μούρα, εκδ. Θράκα 2018) καλεσμένη στην εκπομπή του Σταύρου Καμπάδαη. Ακούστε το ηχητικό κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Ο φάρος του Σόρενσον (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά, στο Μεσολόγγι.
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.

Φραντζέσκα Άβερμπαχ
Τρία ποιήματα


Λοιπόν,
το έχω πια αποφασίσει,
θα γίνω μια μέρα
ευτυχισμένη.
Λείπουν μοναχά
τα σύνεργα.
Προβλέπω ανατινάξεις.
Χρόνια έχω ν' ακούσω
ένα γλυκό πυροβολισμό.
Κι είχαν έρθει, θυμάμαι,
κι άλλες πιο άγριες και πονεμένες νύχτες.
Πέφταμε στο πάτωμα.
Ίσως έτσι βρίσκαμε
λίγο οξυγόνο.
Είχες πει δε θα γλιτώναμε.
Αγαπούλα,
προβλέπω ξανά ανατινάξεις
στα δάχτυλα μας.
Με τους καημούς που μ' έμαθες
ακόμα ανασαίνω.


Τη πρώτη δεκαετία της ζωής μου,
με βία
ξερίζωνα την ομορφιά
απ' τις κούκλες μου.
Μου τις φέρνανε
οι διάφοροι επισκέπτες
της οικογενείας μου.
Θαλπωρή.
Σαπισμένες κοπέλες
αγκαλιάζουνε τ' αγάλματα τους.
Διόλου δε τις ήθελα.
Τους έλεγα,
δε θέλω να παίζω εγώ με δαύτες.
Προτιμούσα
να κοιμάμαι διπλα στ' αδέρφι μου,
και πιο αργά
στης νύχτας τη κακομοιριά
να βάζουμε στο σώμα μας
αγάπη.
Και μ' εκείνο
το καημό
επέθανε όλη μας
η παιδικότητα.
Συχνα ονειρευόμουν.
Στο παρον ποτέ μου δεν υπήρξα.
Κούρνιαζα μέσα στο υγρό του
το κρεβάτι
 καθώς οι γονείς μας λείπανε.
Δε τ' αντέχανε
τα βαριά μας τ' αισθήματα.


Ποτέ δε κατάλαβα
γιατί το μυαλό μου αφαιρείται τόσο,
σκοτάδι θα μου λέγανε.
Αφήστε με!
Τούτο το βράδυ
ο ξένος μ' εγκατέλειψε,
δεν χτύπησε
τις πόρτες της οικίας μου.
 Κατέβηκα,
έλεγξα τα κουδούνια,
 όλα λειτουργούσαν όπως πρώτα.
Υστερα είπα πως
καλύτερα.
 Με έπεισα βαθιά,
τόσο που καταφέρνω και αποκοιμιέμαι,
κοιτώντας έξω
βρέχει μέρα όμορφη.
Η ποίηση είναι η ινσουλίνη
χτυπάει σε όλες τις αγάπες
που μάθαινα μεταγενέστερα:
τις είχα σκοτώσει όλες.
Πριν όμως,
με δείξετε σε επανάληψη,
μάθετε το,
δεν έχω εκείνον,
τόσο λιγότερη ομορφιά
απούσα.
Τόσο ηδονικά
σκοτώνω τις αγάπες μου.






ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA