Η Μυρτώ Χμιελέφσκι με το «24+7» (εκδ. Θράκα, 2018) στη βραχεία λίστα των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ «Jean Moreas» στην κατηγορία "πρωτοεμφανιζόμενων ποιητριών/ποιητών".
Από την εκδήλωση "3 πεζογραφοι των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ" στο Monk. Οι Γιούλη Αναστασοπουλου, η Ζεττα Μπαρμπαρεσσου και η Μαριλενα Παππά, "συνομίλησαν" μεταξύ τους διαβάζοντας από τα βιβλία τους και συζήτησαν με το κοινό.
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Η Αρετή Καράμπελα (Μελανά όπως τα μούρα, εκδ. Θράκα 2018) καλεσμένη στην εκπομπή του Σταύρου Καμπάδαη. Ακούστε το ηχητικό κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Ο φάρος του Σόρενσον (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά, στο Μεσολόγγι.
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.

Το ελάχιστο φως

Εδώ. Στο ελάχιστο φως. Ησυχία. Μόνο πού και πού κάποιο ροχαλητό. Τον σκουντάω. Γυρίζει. Κι έπειτα πάλι ησυχία. Κάθομαι δίπλα του. Με παίρνει ο ύπνος στην καρέκλα ή ξαπλώνω κι εγώ δίπλα του, στην άκρη του κρεβατιού για να μην τον ενοχλώ. Αυτός κοιμάται. Τον περισσότερο καιρό. Δεν ξεχωρίζει πια νύχτα ή μέρα. Τόσο πολύ λέω, θα δοθεί κάποτε στον ύπνο ολότελα. Και φοβάμαι λιγάκι. Γι αυτό τον σκουντάω. Ακόμα κι αν δε ροχαλίζει. Μόνο και μόνο για να μη ξεχνιέται. Τι να κάνω εγώ μόνη μου εδώ πέρα; Δεν σηκώνεται από μόνος του. Τον σηκώνω εγώ. Τον ξεντύνω. Με κοιτάζει πάντοτε με την ίδια απορία. Δυσκολεύεται. Του βάζω ρούχα καθαρά. Πιτζάμες πάντα. Δε βγαίνουμε από το σπίτι. Τον καθαρίζω. Δε θέλει εκείνος. Αλλά πρέπει. Με ένα ζεστό βρεγμένο πανί. Δε μιλάμε. Κι ύστερα πάλι στο ελάχιστο φως κοιτιόμαστε. Και του πιάνω το χέρι. Τόσα και τόσα από μπροστά μας πέρασαν και τώρα ησυχία. Εκείνος κοιμάται. Εγώ ξαγρυπνώ. Έχει μια κούραση δε λέω. Αλλά και τι να έκανα ολομόναχη εδώ πέρα; Όχι, όχι. Κουνάω το δάκτυλο σε κείνον που βρίσκεται ψηλά και του λέω. Εμένα να πάρεις πρώτη. Κι ύστερα πάλι σκέφτομαι. Κι αυτόν ποιος θα μου τον φροντίζει; Γιατί ανάγκη έχει κι αυτός. Κι ας κοιμάται τον περισσότερο καιρό. Κάποτε ξυπνάει και κοιτιόμαστε. Στο ελάχιστο φως. Τι να σου πω. Κάνε όπως καταλαβαίνεις. Όποιον θέλεις εσύ πρώτο πάρε. Κουμάντο σ’ αυτά μόνος σου κάνεις. Εγώ και που σου λέω δε μετράει. Αλλά κι ας κοιμάται. Κι ας μη μιλάμε. Και μόνο που είναι εδώ έχει σκοπό η μέρα. Τον προσέχω. Τον σκουντάω. Τον κοιτάζω. Κοιτιόμαστε. Του κρατάω το χέρι. Και μόνο αυτά λίγα δεν είναι. Ροχαλίζει. Τον σκουντάω. Γυρίζει πλευρό. Και τώρα ησυχία. Κι είμαστε ακόμα. Κι οι δύο εδώ. Στο ελάχιστο φως που απομένει.


Λονδίνο 2011/ Θεσσαλονίκη 2013

Πρώτη δημοσίευση: 19/1/15 - 12:29 μ.μ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA