Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

Αμερικανική Φτελιά
«Παρασκιά» είναι μια λέξη το νόημα της οποίας δεν μπορώ ποτέ να πιάσω
ακριβώς. Ευτυχώς που αυτό φαίνεται να είναι τελικά το νόημα της λέξης.
Έχεις δίκιο: απολογούμαι υπερβολικά συχνά. Συγγνώμη που το κάνω. Οι άνθρωποι
που λένε
«με λίγα λόγια» συνήθως συνεχίζουν λέγοντας πολύ περισσότερα. Το παράξενο
με την αίσθηση ότι πέφτω τη στιγμή πριν με πάρει ο ύπνος, είναι ότι έχω ήδη
ξαπλωθεί φαρδύς πλατύς.

American Elm
  
“Penumbra” is a word whose meaning I can never quite put my
finger on. Fortunately, this turns out to be the meaning of the word.
You’re right: I apologize too much. Sorry about that. People who say “to
say the least” usually go on to say a lot more. The odd thing about the
feeling that I’m falling just before I go to sleep is that I’m already
stretched out flat


Λευκή Ιτιά
Αν νομίζω ότι είναι μήλο και είναι μήλο, η γεύση μου αρέσει. Αν νομίζω
ότι είναι μήλο και είναι μπανάνα, τo φτύνω και το κοιτάω. Δεν υπάρχει κάτι
σα λάθος λαβύρινθος. Όπως σημειώνει ο David Αntin, το γυαλί είναι ένα μίγμα άμμου,
κιμωλίας, και στάχτης, που έλιωσαν μαζί στη φωτιά. Είναι μια έρημος. Πίνω απ' αυτή.
Ο Τίμοθι στέκεται στο γρασίδι, που το λένε επίσης Τίμοθι.

White Willow
If I think it’s an apple and it’s an apple, I like the taste. If I think
it’s an apple and it’s a banana, I spit it out and look at it. There is no such
thing as a false maze. As David Antin notes, glass is a solution of sand,
chalk, and ashes fused by fire. It’s a desert. I drink from it. Timothy is
standing in the grass, which is also named Timothy.
Τσάι του Νιου Τζέρσι

Μπορεί και να είμαι ρατσιστής:  Όταν βλέπω πορνοταινίες, δεν μπορώ να ταυτιστώ
με έναν μαύρο άντρα. Δεν είναι μονόλογος, εκτός αν αυτό το πει μια από τις φωνές μου.
Το γδαρμένο μου γόνατο οδύρεται, αλλά εγώ νιώθω μια χαρά.

New Jersey Tea
 
I might be a racist: when I watch a porn movie, I can’t identify
with a black guy. It’s not a monologue unless one of my voices says it.
My scraped knee is weeping, but I feel fine
***


Βιογραφικό:
Ο Mark Cunningham ζει στο κεντρικό Μιζούρι και έχει εκδόσει τις συλλογές Body Language (Tarpaulin Sky Press), 80 Beetles (Otoliths), Helicotremors (Otoliths), Scissors and Starfish (Right Hand Pointing)και αρκετά  ebooks: 10 specimens(Gold Wake Press), 71 Leaves (BlazeVox), Nachträglichkeit (Beard of Bees), Second Story (Right Hand Pointing), andnightlightnight (Right Hand Pointing, με φωτογραφίες του Mel Nichols). Πηγές: http://www.tarpaulinsky.com/mark-cunningham/  και  http://www.unlikelystories.org/13/cunningham0813.shtml
Τα παραπάνω ποιήματα είναι από τη συλλογή 71 Leaves (BlazeVox/2008),  που είναι διαθέσιμη ηλεκτρονικά στο http://www.blazevox.org/ebk-mCunningham%20REAL.pdf

Πρώτη δημοσίευση: 27/1/14 - 11:43 π.μ







ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA