Πέτρος Μπιρμπίλης, Αδειάζει το σπίτι της μάνας μου

Η Διώνη Δημητριάδου γράφει στο περιοδικό Fractal για το "Ο φόνος του λευκού" (Θράκα, 2017) του Παναγιώτη Δημητριάδη.

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση: η ποιήτρια Έλσα Κορνέτη

Μια κριτική προσέγγιση στο «Πέρασμα» του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη, της Εύης Κουτρουμπάκη

«Sturm und Drang» του Γιώργου Λίλλη: Gottfried Benn, Ποιήματα

«7» του Ζαχαρία Στουφή: Καλοκαιρινός ποιητής
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΚΙΤΣΟΣ, “ΒΕΝΟΥΣΜΠΕΡΓΚ”, εκδ “αντίποδες”

εκδόσεις αντίποδες 




Στην ακόμη χορταριασμένη ακροποταμιά της λήθης, λίγο πριν το όνειρο παύσει να μας δροσίζει με αστρική σκόνη, εκεί κοντά που σιγά σιγά η αιωνιότητα γίνεται το αξόδευτο και ανώφελο πλεονέκτημα των νικητών και ηττημένων νεκρών, η ματαιοδοξία με τα αιθεροβάμονα πέπλα της ποίησης χορεύει τις τελευταίες τις στιγμές τάζοντας μας την απροσδιόριστη μα τόσο πολυπόθητη αθανασία. Την αθανασία όμως διεκδικεί, για να την κατατροπώσει, ο έρωτας για τον οποίον κι αν έχουν γραφεί ποιήματα. Μήπως όλα τούτα δεν αξίζουν δυάρα; Μήπως οι δρόμοι είναι εντέλει μόνο δύο: της αγιοσύνης ή της απάτης; Κάπως έτσι συμπυκνώνω το βιβλίο του Δημήτρη Καρακίτσου. Με την γλαφυρή και μελιρέουσα γραφή του σε τέσσερα πεζά που εφορμούνται από αρχαία και θρησκευτικά θέματα ο συγγραφέας στήνει ένα σκηνικό γεμάτο πηγαία και αρχετυπικά ερωτήματα για την θνητή και τεθνεώσα μας υπόσταση.  
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA