Κατερίνα Μαλακατέ, Η απλή μέθοδος των τριών (διήγημα)

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση: ο ποιητής και δοκιμιογράφος Κώστας Δεσποινιάδης

Μια κριτική προσέγγιση στο «Πέρασμα» του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη, της Εύης Κουτρουμπάκη

«Sturm und Drang» του Γιώργου Λίλλη: Gottfried Benn, Ποιήματα

«7» του Ζαχαρία Στουφή: Καλοκαιρινός ποιητής

Η Θράκα θυμάται: Τάκης Παπατσώνης, Όνειρο στην άπνοια (Εκλογή Α', Ursa Minor, Β' 'Εκδοση, Ίκαρος 1988)

Οι πρώτες κάψες του Μάη με λευκό γαριασμένο μπλουζάκι. Φίλοι ταΐζουν αμηχανία το βλέμμα τους. Μοιράζουν συντροφιές ανέξοδες. Φθορά με καινούρια πατούμενα. Κάτι από καθημερινότητα θα ‘χει πάντα η ζωή.

Η Λ. σπούδασε πιάνο κάποτε. Ρωσίδα, εικοσιπέντε χρόνια λάντζα στην Ελλάδα. Ζει με την άνεργη κόρη της στ’ ανατολικά. Με σπαστά ελληνικά, παραμορφωμένα απ’ την αρθρίτιδα δάχτυλα κι ερεθισμό στο πάνω αριστερό βλέφαρο του ματιού της.

Αδέσποτο σκυλί, κακούργος γονιός, απόγευμα και ανατέλλει σκοτάδι. Μόνο οινόπνευμα και φασαρία. Η ταβέρνα του Μιχάλη άδεια, το κομμωτήριο δυο τετράγωνα πιο κάτω άντρο θλίψης. Σε βρίσκει η σκόνη μες στα μάτια. 

Να φύγουμε, λες. Να πάμε κάπου, να γλιτώσουμε.
Από τί να γλιτώσουμε; Από τί;
Απ’ το ανελέητο της ύπαρξης, το σκληρό της ομορφιάς,
το αναγκαίο της ήρεμης ανάσας

Μόνο να γλιτώσουμε

[εικόνα: Franco FontanaUntitled, 1989]

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA