Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

 ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

    Κατά εξάδας μας παρέλαβαν
    της Μακρονήσου οι εκατόνταρχοι.
    Κατά εξάδας γίνουνται όλα εδώ.
    Κατά εξάδας κι οι στιγμές του χρόνου αγκομαχάνε…
    Μας επλαισίωσαν οι ατσαλάκωτοι βασανιστές μας
    πάνοπλοι
    κι εδώ
    σ’ αυτό το πλάτωμα μας έφεραν
    να μελετήσουμε τα πάθη σου Χριστέ μου.
    Άπνοη εσπέρα του Απριλιού
    Γιομάτη απ’ αναμνήσεις αρωμάτων…..

    *******************

    Το τρισανέμι καταλάγιασε
    και σιγανά στην ηρεμία μας
    μπορούμε τα δικά μας να μιλήσουμε
    ενώ οι τυφλοί βασανιστές
    κι οι μαύροι αρχιερείς σου
    κορδώθηκαν εκεί
    να περιπαίξουν
    το μεγάλο, τον ανείπωτο πόνο πασών των γενεών
    και της βραδιάς τη θλίψη…
    Απλά θα σου ιστορήσουμε
    σ’ αυτή την ησυχία
    μαρτύρια που δεν έτυχε ποτέ σου  να γνωρίσεις…
    Το Γολγοθά σου, όπως θυμάσαι, ανέβηκες
    για μια φορά μονάχα
    και βρέθηκαν κοντά σου άνθρωποι
    που θέλησαν να σηκώσουνε
    το φοβερό Σταυρό σου.
    Κοίταξε, ολόγυρα σου αυτές τις φαλακρές κορφές!
    Η κάθε μια ανηφόρα
    κι ένας Γολγοθάς
    και το καθένα πλάτωμα
    κι ένας Κρανίου τόπος.

     ******************

    Σε σταύρωσαν για μια φορά
    Μονάχα,  ω Αφελφέ μου.
    Κι όταν εδίψασες αργά το δειλινό
    να δροσιστείς σου δώσαν λίγο ξύδι…
    Αλάτι μοναχό δε σε ταΐσανε
    και δε σου δείξανε ύστερα το πέλαγο
    τη δίψα σου να σβήσεις…
    Κι όταν ελίγωσες κοντά στο ηλιοβασίλεμα
    λίγη σπλαχνιάν οι άσπλαχνοι τη βρήκαν
    να λοχίσουνε
    την τρυφερή καρδιά σου….

    *******************

    Κι όταν εζύγωσε η υπέρτατη στιγμή
    μπόρεσες το «Τετέλεσται» να σιγοψυθιρίσεις
    Είχες φωνή και φρόνησιν ακόμα…
    Δε σου’ κοψεν ο τρόμος τη λαλιά
    Και δεν εκτύπησεν η τρέλα μας η αλλόκοτη
    που ξέρει να πονάει και να γνωρίζει…
    Δε σου ‘τυχαν οι πόρνοι κι οι δειλοί
    Την αρετή και την αντρειά να σου διδάξουν!  

    *********************

    Ω  Αδελφέ
    Οι Αρχιερείς δε λείπουνε ποτέ
    απ’  τα μαρτύρια των Ανθρώπων!

    *********************

    Έτσι ήταν πάντα, ω Αδελφέ, οι Αρχιερείς
    Δεν ξέχασες που Αρχιερείς δικάσανε και σένα…
    Αρχιερείς δικάζουν πάντοτε, συνάδελφε,
    την ευτυχία ν’ ασφαλίζουν των Καισάρων!

    *********************

    Μα ήρθανε τώρα άλλοι καιροί!
    Το τέλος των Καισάρων έφτασε αδυσώπητο
    Κι  είναι γι’ αυτό
    σκληρότεροι οι Πιλάτοι σήμερα
    Κι οι Αρχιερείς
    πολύ σκληρότεροι οι δικοί σου.
    Σκληρότεροι όμως γίναμε κι εμείς
    Και την Ανάσταση που ετάξαμε
    θα φέρουμε στ’ αδέλφια μας τα κακομοιριασμένοι!
    Και πιο σκληροί από Σένανε
    γι ‘ Αρχιερείς και Καίσαρες
    Θα κάνουμε Παράδεισο τη γη μας που πατούμε……
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA