Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά
ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΛΛΗΣ, “ ΑΡΛΕΚΙΝΟΣ ”, εκδόσεις “ ΠΕΡΙΣΠΩΜΕΝΗ ”, 2015


Έχοντας ως τα τώρα παρακολουθήσει βήμα βήμα την γραφή του Γιώργου Λίλλη, θα έλεγα εξαρχής οτι με τον “Αρλεκίνο” του πραγματοποιεί την αποφασιστική στροφή. Μέχρι πρότινος θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ποιήματα οργής, για ποιήματα σκληρά, για ποιήματα τρυφερά, για ποιήματα ερωτικά, για μια γραφή που εκρεμμούσε ανάμεσα στην γη και στον ουρανό. Τώρα όμως με την τελευταία του συλλογή ο Λίλλης αποφασίζει να γράψει έναν ύμνο ρομαντικό. Με τις ρομαντικές ιδέες που πάντα διαπερνούσαν και εξακολουθούν να διαπερνούν την Ευρωπαϊκή τέχνη. Ίσως αυτό να φαίνεται παράδοξο, διότι στην τελευταία του συλλογή, ο λόγος του είναι λιτός και άπεφθος, αλλά το αίτημα που διατρανώνεται μέσα στο κείμενο είναι σαφώς και ηρωικά ρομαντικό. Κι εδώ είναι το παιγνιώδες του τίτλου της συλλογής. Ένας αρλεκίνος, μία δηλαδή φιγούρα που κατάγεται από τους δούλους και που παίζει κωμικό ρόλο (σαν να μας εφιστά την προσοχή ο Λίλλης για το πως αντιμετωπίζεται ποια ο ποιητής στους καιρούς μας), υψώνει ρομαντική σημαία σε εποχές που, όπως ο ίδιος ο ποιητής γράφει: “ Οι δρόμοι έπαψαν να έχουν προορισμό / μοιάζουν με φίδια νεκρά. ”. Ο ποιητής ενδύεται τον αρλεκίνο, διότι έτσι γνωρίζει πως ίσως καλύτερα, πως ίσως πιο “ανώδυνα” στα μάτια των αναγνωστών, θα εκφράσει τις ιδέες του. Το ένδυμα του όμως είναι αποκριάτικο (ως εδώ να σχολιάζει τους καιρούς, ή το ευκαιριακά προσποιητό των στην τέχνη περιφερόμενων), έτσι όπως ακριβώς γράφει ο ποιητής στο τελευταίο ποίημα της συλλογής : “ Στην αποκριά αυτή / σε προσκαλώ στην ομορφία του τριαντάφυλλου... ”. Η ομορφιά, ο ουρανός, η διαφυγή, ο έρωτας, αυτά είναι τα στοιχήματα του ποιητή και με ήρεμο, διόλου άστοχο και πομπώδη, λόγο τα εκφράζει στην, μάλλον, σημαντικότερη ως τα τώρα συλλογή του.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA