Παρουσίαση: Γιώργου Λίλλη, "Ο άνθρωπος τανκ", στις 25 Ιανουαρίου και ώρα 21:30 στο Polis Art Cafe, Πεσματζόγλου 5, Αίθριο Στοάς Βιβλίου, Αθήνα

Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου
ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΡΑΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΗΣ, «Κρίσιμα», εκδόσεις Θράκα, 2015


Ονομάστηκε “εποχή της κρίσης”, έχουν γραφτεί για αυτήν πολλά κι έχουν δικαιολογηθεί εκ τούτου πολλά επίσης. Υποστηρίχθηκε, μεταξύ άλλων, ότι τούτη η εποχή θα γεννήσει έργα τέχνης, η οποία σε τέτοιες “κρίσιμες” καταστάσεις ανθοφορεί. Για τον Σταύρο Καρακωσταντάκη, ακόμη κι αν οικειοποιείται την λέξη στον τίτλο του βιβλίου του, μάλλον ζούμε το (και στο) σημείο του αιώνιου κύκλου που ζέχνει όχι τόσο από την κρίση, μα από μια ολοφάνερη παρακμή. Αυτό φαίνεται να υποστηρίζει ο Καρακωσταντάκης στο τελευταίο ποίημα της συλλογής του. Ο λόγος του Καρακωσταντάκη, μερικές φορές ρομαντικός μα κυρίως δίχως ψιμύθια, καταγγελτικός και τραχύς περιγράφει στιγμιότυπα (σαν πλάνα ταινίας) των τελευταίων “κρίσιμων” ετών, από την πλευρά ενός άνεργου (και σχεδόν άπελπι νέου). Άλλες φορές πάλι με (αυτο)σαρκαστικό χιούμορ αντιμετωπίζει τα γεγονότα που στα ποιήματα περιγράφονται. Όλα τα ποιήματα είναι, θα έλεγα, εξιστορήσεις. Στον Καρακωσταντάκη δεν θα βρούμε φιλοσοφίζοντες στίχους. Η υπαρξιακή του αγωνία, άμεσα συνδεδεμένη με “τα βασικά” δεν του δίνει περιθώρια για αναζητήσεις πέραν των πρωταρχικών. Στα ελευθερόστιχα ποιήματα του θα δούμε άλλοτε την πάλη με την καθημερινότητα, άλλοτε την υπομονή της ανέχειας, άλλοτε τα ερωτικά τερτίπια του σώματος. Τα έμμετρα ποιήματα του περισσότερο μοιάζουν με τραγούδια, όμως και εκεί βρίσκει ο αναγνώστης χάρη και αμεσότητα. Το στοίχημα του Καρακωσταντάκη, όσο κι αν αρχικά μοιάζει τέτοιο, δεν είναι η στείρα καταγραφή μιας εποχής, αλλά η απόπειρα να εξαχθούν διαχρονικά συμπερασματα για την συμπεριφορά και την υπόσταση των ανθρώπων. Το πόσο και αν τα καταφέρνει μένει ως ερώτημα τέχνης και στα ίδια τα ποιήματα του βιβλίου.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA