Η Θράκα σας προσκαλεί στην παρουσίαση του "Μπελ Ετουάλ" του Πέτρου Μπιρμπίλη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

Ο Δήμος Χλωπτσιούδης γράφει στο tvxs.gr για το "Gadium" (Θράκα, 2017) του Στάθη Ιντζέ

Ο Κώστας Κουτρουμπάκης γράφει για τον "Κούκο" (Θράκα, 2016) της Πελαγίας Φυτοπούλου

Cabaret Voltaire, Αχιλλέας Κατσαρός, εκδόσεις Μίνθη 





To Cabare Voltaire είναι μια μικρή σε έκταση ποιητική συλλογή χωρισμένη σε τρεις ενότητες.
Τα ποιήματα και στις τρεις ενότητες είναι εννοιολογικά σύνθετα και στήνονται σαν κολλάζ με βασικά χαρακτηριστικά τους τη ταχύτητα, τη ζωή στην αρχή και το τέλος.Υλικά αυτών των κολλάζ ο θάνατος,η κίνηση, η μεταμφίεση, η προσαρμοστικότητα, η εναλλαγή, ο σαρκασμός και το χιούμορ.

Η ποίηση σε αυτό το βιβλίο έχει για βάση το ασυνείδητο. Το ασυνείδητο στρέφει τον κορμό, το κεφάλι προς κατευθύνσεις και έπειτα ο Κατσαρός συνειδητά συγκροτεί, επεξεργάζεται και διαχειρίζεται αυτό που υπάρχει εκεί.Κατά κάποιο τρόπο έτσι αποδίδεται η πραγματική αισθητική, αφού και στις επιλογές της πραγματικής ζωής λειτουργεί η ίδια διαδικασία.

Η ποίηση συνήθως είτε έχει στοχαστικό ή δοκιμιακό χαρακτήρα, είτε είναι προσιτή στις αισθήσεις. Στο Cabare Voltaire και στις τρεις ενότητες συναντάμε ένα αντιακαδημαικό ύφος και είναι πάντα η ποίηση προσιτή πρώτα στις αισθήσεις. Ο αναγνώστης έτσι αναγκάζεται να μετέχει και να έχει ενεργητικό ρόλο. Δηλαδή δε μιλάμε για λογοτεχνία-μασημένη τροφή και αυτό ίσως κάνει αρκετούς να χαρακτηρίσουν το συγκεκριμένο βιβλίο  δύσκολο.

Η αισθητική κάθε ενότητας είναι συμπαγής και τα ποιήματα ,μοιάζουν να συνδέονται μεταξύ τους.
Στα μορφολογικά η διάταξη των ποιημάτων στη δεύτερη και στην τρίτη ενότητα θυμίζει νταντά.
Στην τεχνική της γραφής ο Κατσαρός γνωρίζει πως η λογοτεχνία είναι πρώτα απ' όλα γλώσσα και τα ποιήματα είναι καλά, δουλεμένα, άρτια χωρίς να φλυαρούν και με καλή ροή .

Το Cabaret Voltaire πιστεύω πως αποτελεί συνέχεια του προηγούμενου βιβλίου του “Οδός βράχων ανατολικά, εκδόσεις θράκα και εννοώ με την λέξη συνέχεια πως βλέπω σύνδεση αλλά και εξέλιξη. Σταθερά υλικά και νέα , σαν ένα βήμα προς μια κατεύθυνση που μας κάνει να αναμένουμε και το επόμενο βήμα.

Ο Κατσαρός βρίσκει σίγουρα με αυτά τα δύο βιβλία τον δικό του δρόμο σε αυτή τη λογοτεχνική γενιά με τα έντονα χαρακτηριστικά της πολυφωνίας και της ιδιοφωνίας, 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA