Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
Άρτεμις Μιχαηλίδου, Αόριστος Διαρκείας (εκδ. Μανδραγόρας, 2013) 

IN RETROSPECT

Από τις πέτρες που ζωγράφιζες,
μη όντας καλλιτέχνης,
έχω κρατήσει μόνο μια:
εκείνη που είχε χρώμα χρυσοπράσινο
κι έδειχνε κάτι να πετά
που επέμενες πως ήταν περιστέρι.
Σε πείραζα ανελέητα, γελώντας δίχως οίκτο:
"Να 'ταν τουλάχιστον πιο ρεαλιστικό..."
Δεν γνώριζα πως ο ρεαλισμός
φοβάται τόσο τις πιο έντονες παλέτες.

*

ΠΕΡΙ ΕΠΑΓΩΓΗΣ

Έστω ότι πέταξα χαλίκι
και το τζάμι ράγισε.
Έπειτα πήρες πέτρα
κι έγιναν χίλιες οι ρωγμές.

Ήθελα να ελέγξω τη θωράκιση.
Κι εσύ να μου αποδείξεις την ευτέλεια της δομής.

Ωρίμου ενηλικίωσης ανήλικα παιχνίδια
πολύτιμες απώλειες απόλυτης τιμής.

Το τέλος είναι πάντα θορυβώδες.
Θα παραμείνω στην αθόρυβη μαγεία της αρχής.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA