Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

Οι ποιητές θα φεύγουν πάντοτε 
χωρίς ν’ αφήνουν πίσω τους χειρόγραφα 
χωρίς ν’ αφήνουν ίχνη από την πάλη τους
(…)
Η Ποίηση θα καταντήσει τελικώς
ένα πολικό τοπίο
Κλείτος Κύρου

Στον πάτο της ύπαρξης, στη φάκα, στο πιο κάτω από ποτέ. Οι ποιητές ατέρμονοι ορίζοντες. Εκεί απ’ όπου φεύγεις κι εκεί απ’ όπου έρχεσαι. Δεν έχει πολλά να καταλάβεις. Όλο και βαθαίνει το σώμα.

Εκεί όπου πας σ’ έστειλαν άλλοι. Κι εγώ μαζί τους. Χωρίς να σηκώσω χέρι, να γνέψω αντίο. Ό,τι αγγίζει το βλέμμα - ξεραμένο μελάνι. Από ‘κει κι έπειτα, το τέλος. Το τέλος ως δικαίωση ή υποτέλεια. 

Καμιά φορά χωρίς σακάκι, χωρίς εσώρουχο. Μόνο με δέρμα εκτεθειμένο.

[εικόνα: Roberto Kusterle]

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA