Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

Η Βάσω Χριστοδούλου γεννήθηκε στα Τρίκαλα το 1982. Σπούδασε κλασική φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Η πρώτη της ποιητική συλλογή «60 αποχρώσεις του μαύρου σε φόντο λευκό» εκδόθηκε το 2012 απ’τις εκδόσεις λογείον. Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε διαδικτυακά περιοδικά και ιστολόγια (θράκα, ποιείν, vakxikon, poetics, varelaki, homo universalis, κηρήθρες, κ.α.), καθώς επίσης στην ανθολογία ποιημάτων του Γιώργου Χ. Θεοχάρη «Ξένων αιμάτων τρύγος», εκδ. Γαβριηλίδης. Πέντε ποιήματά της από την πρώτη της συλλογή έχουν μεταφραστεί στα ιταλικά για λογαριασμό του περιοδικού «La dimora del tempo sospeso». Συμμετείχε στο 2ο και το 3ο πανθεσσαλικό φεστιβάλ ποίησης στη Λάρισα {2014-2015}. Αρθρογραφεί στο διαδικτυακό περιοδικό Infrared magazine.Ετοιμάζει τη δεύτερη ποιητική συλλογή της.


*

Ο δυνατός πόθος
φλέγεται,
ίπταται,
συνοδοιπορεί με την τρέλα.

Σε ξενιτεύει στη λήθη
κι αυτοεξορίζεται στην ανάμνηση.

Ο δυνατός πόθος
άπιστος,
ασυγχώρητος
κι ασύμφορος.
θα τον βρεις αγκαλιά
με την ερωμένη του, τη ματαίωση.

Εκεί η πίστη,
εκεί η συγχώρεση,
εκεί η συμφορά.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σε θαυμάζω
με όλο μου το είναι.
Ενίοτε και με το βλέμμα μου
που σε ψάχνει μέσα στο χώρο.
Στο κελί σου,
σ'αυτό που δε χρειάζεσαι προσωπείο,
μάσκα, στολή,
ψευτοχαμόγελα αυτάρκειας και ευτυχίας δήθεν.

Εκεί που μεγαλώνεις, εκεί που γερνάς.

Σε φοβάμαι,
σε τρέμω.
Θαρρώ σ'ερωτεύομαι.

Η μοναδική στιγμή
που δε φοβάσαι θεό,
ανθρώπους ούτε θάνατο
είναι η στιγμή του αμοιβαίου οργασμού.

Θα σε κάνω εραστή μου.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Τόσο πολύ ήθελα
να σου πω την ιστορία μου.
Να καταλάβεις ήθελα,
να δικαιολογήσεις την τρέλα μου
και να ταυτιστείς με την ανεπάρκειά μου.

Κι έγινε νύχτα
και φτώχυνα.
Και δεν είχα.

Είχε η ιστορία μου όμως
πηγές και χάρτες.
Τις πηγές τις ήπια
και τους χάρτες τους κάπνισα.

Θα με βρεις σε μια πλατεία
να λέω παραμύθια σε παιδιά ξένα.
Θα καταλάβεις.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA