Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου


H Δανάη Σιώζιου γεννήθηκε το 1987. Μεγάλωσε στην Karlsruhe και στην Καρδίτσα. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία, Ευρωπαική Ιστορία και Πολιτιστική Διαχείριση. Υπήρξε συνεκδότρια και μέλος της ομάδας του περιοδικού Τεφλόν. Ποιήματα, άρθρα και μεταφράσεις της έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα ηλεκτρονικά και έντυπα περιοδικά.


Πιερότοι              

Που ήμασταν παχουλά μωρά
ποτέ δεν μας συγχώρεσαν
μας τσίμπαγαν τα μάγουλα
μας στρίμωχναν μες σε κάτι
διχτυωτά πάρκα
με κόπο σκαρφαλώσαμε
κι όταν επιτέλους γλιτώσαμε
δεν ξαναβάλαμε 
ποτέ πια συνολάκια.


Εγκληματολογικό μουσείο

Ο δάσκαλος τιμωρεί τους συμμαθητές μου, τους δένει το αριστερό χέρι, τους σηκώνει στον πίνακα, βάζει τις φίλες μου να νηστεύουν όρθιες στη γωνία, εμένα μου σκίζει το μπλογκ με τις ζωγραφιές.
Το καινούριο σχολείο είναι ωραίο, έχει πόρτες, παράθυρα, αυλή, πίνακες, αίθουσα. Κάνουμε μάθημα, πετροπόλεμο, βήμα για την παρέλαση, γράφουμε στο θρανίο ποιους αγαπάμε, τους άλλους δεν τους παίζουμε. Μία κυρία Σαύρα Διευθύντρια επιλέγει έναν κάθε πρωί και ξεκινάμε τη μέρα μας όλοι μαζί τιμωρημένοι στο προαύλιο, ώρα προσευχής.


Οι πάγοι


Όταν δεν έχω κουράγιο να αφηγούμαι άλλο, φοράω τις πιο βαμβακερές πιτζάμες μου, βγάζω από την κατάψυξη την μεγάλη μπάμπουσκα και την ακουμπάω όπως είναι πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Καταπαγωμένη αυτή δεν σαλεύει, οι υπόλοιπες δώδεκα δε ούτε που ακούγονται. Επειδή είναι νύχτα και βιάζομαι εξαιρετικά, πιάνω το πιστολάκι, και, ενεργοποιώντας το υψηλότερο επίπεδο θέρμανσης, της ρίχνω μπόλικο ζεστό αέρα, να ξεκουνήσει. Σε λίγη ώρα, αρχίζουν να πετάγονται η μία μέσα από την άλλη και οι δώδεκα ενώ ο πάγος περνάει με αργούς ρυθμούς στο παρελθόν.



Το «Εγκληματολογικό Μουσείο» και το «Πιερότοι» δημοσιεύτηκαν στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού Θράκα ενώ «Οι Πάγοι» στο ιστολόγιο «για μανιτάρια» https://danaesioziou.wordpress.com/
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA