Ο Αρτέμης Μαυρομμάτης γράφει στο frear.gr για τις "Μικρές Καταιγίδες" της Βικτωρίας Γεροντάσιου (Εκδ. Θράκα, 2018)

Η Βαρβάρα Ρούσσου γράφει στο περιοδικό "ο αναγνώστης" για τον "Φόνο του λευκού" (Θράκα, 2017) του Παναγιώτη Δημητριάδη

Ο Πέτρος Γκολίτσης γράφει στην Εφημερίδα Των Συντακτών για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Η Ζέττα Μπαρμπαρέσσου στις "500 λέξεις" της Καθημερινής. Από τις εκδόσεις Θράκα κυκλοφορεί το βιβλίο της "Ρωμαϊκή Ώχρα και άλλες ιστορίες".

Από την παρουσίαση του "Παγοθραυστικού" (Εκδόσεις Θράκα, 2018) της Ελίνας Αφεντάκη, στην Αθήνα.

Από την παρουσίαση του "Χρονορυχείου" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου, στην Έδεσσα.

Η "Διώρυγα μεταξύ νεφών" (Εκδ. Θράκα, 2018) του Φάνη Παπαγεωργίου, ανάμεσα στα "βιβλία για το καλοκαίρι" της εφ. Καθημερινής από τον Άθω Δημουλά.

Από την παρουσίαση της "Δυνάστρας Μήτρας" (Εκδ. Θράκα, 2018) της Ευσταθίας Παύλου-Κατράκη, στο Ιδιώνυμο, στον Κορυδαλλό.


Ο Κώστας Λάνταβος γεννήθηκε στη Λάρισα. Σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο Αθηνών, την οποία σκεί,ως παθολόγος,στη Λάρισα. Έχει εκδώσει 13 ποιητικές συλλογές, έχει μεταφράσει απο τα αγγλικά ΟυΊΛΛΙΑΜ ΜΠΛΕΗΚ, ΕΖΡΑ ΠΑΟΥΝΤ, ΕΜΙΛΥ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ ΚΑΙ ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ, απο τα γαλλικά ΠΩΛ ΒΑΛΕΡΥ και ΖΕΡΑΡΑ ΝΤΕ ΝΕΡΒΑΛ. Μετέφρασε επίσης ΤΡΩΑΔΕΣ και ΒΑΚΧΕΣ του Ευριπίδη, ΦΙΛΙΚΤΗΤΗ του Σοφοκλή και ΠΕΡΣΕΣ του Αισχύλου. Υπο έκδοση βρίσκονται, ο ΑΜΛΕΤ του Σαίξπηρ και ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ του D.H.LAWRENCE. Ιδρυσε και διηύθυνε το λογοτεχνικό περιοδικό ΓΡΑΦΗ απο το 1989 μέχρι το 2004. Διετέλεσε 
Αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Πρόεδρος του Θεσσαλικού Θεάτρου.



Άνθρωπε
μην απομακρύνεσαι
έλα, όσο πλησίστιος κι αν είσαι
σε νοιώθω μακριά μου
είναι καιρός όμως να συνομιλήσουμε
όχι απαραίτητα με την ίδια γλώσσα
είναι καιρός τα αμφίσημα λόγια μας
να συναντηθούν στο αλώνι της συμφιλίωσης
είναι καιρός να νικήσουμε την κουρασμένη απελπισία μας
μείνε κοντά μου
ή λησμονείς πως όλοι ερχόμαστε
από την ίδια μοναξιά;


*


Γ


Μέ τίς πρῶτες ὁρμές τῆς ἄνοιξης
ἀνθίζει ἡ γυμνότητα
γυμνή ἡ διάφανη αὐγή
γυμνός ὁ ἔνδοξος ἣλιος τοῦ μεσημεριοῦ
γυμνό τό πορφυρό ἡλιόγερμα
πού ἄλλοι τό λένε δειλινό
κι ἄλλοι τῆς νύχτας προπομπό

πού ἀναγγέλλει τή γυμνότητα τῶν ἄστρων.



(Τα ευτελή και τα σπουδαία 2013)

ΙΖ

K’ἀθε μέρα μ’ἐξοντώνει-
ἀλλὰ ἀνυπομονῶ
νὰ ζήσω τὴν ἑπόμενη.
Καὶ τότε
ἀνθίζει πάλι ὁ κόσμος
-μ’ὅλη τὴν πανοπλία του-
Κι ἐνῶ εἶμαι γυμνὸς
σὰν θάνατος.
Καινούργιοι τόποι ἔρχονται
νὰ μὲ συναντήσουν.



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA