Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά
ΑΡΙΣΤΕΑ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, “Μας προσπερνά”, εκδ. “ΚΕΔΡΟΣ”


Η νέα ποιητική συλλογή της Αριστέας Παπαλεξάνδρου τιτλοφορείται “Μας προσπερνά”. Μας προσπερνά η ίδια η ποίηση, ως ένα ανάερο φουστάνι σε μια στροφή ενός δρόμου. Θα μπορούσαμε να πούμε οτι η ποιητική συλλογή της Παπαλεξάνδρου δυνητικά χωρίζεται (με την πρόταξη πριν από κάθε ενότητα ενός δίχως τίτλου ποιήματος) σε πέντε ανισομερείς ενότητες. Σε όλο το φάσμα της συλλογής έχουμε να κάνουμε με τοπία, τοποθεσίες, δρόμους και ανθρώπους που βρίσκονται σ' αυτά. Είναι και οι αφορμές για την ποιήτρια να αναρωτηθεί για την ποιητική γραφή, για τις δυνάμεις της, μέχι να καταλήξει στο τελευταίο ποίημα της συλλογής με τον τίτλο “Εις εαυτόν”, όπου και η σαφής νύξη να συνδυαστεί η ποίηση με μια προσωπική (της ποιήτριας) στάση ζωής. Στην πρώτη ενότητα (ως παράδειγμα) παρομοιάζεται η ποιητική έμπνευση με άγνωστους ή ξένους ανθρώπους που κυκλοφορούν στο δρόμο και τους οποίους συναντά η ποιήτρια. Ψυχανεμίζεται την ένταση που αυτές οι συναντήσεις της προσφέρουν αλλά στο τέλος παραμένει η σιωπή να κατακτά την ίδια και το ποίημα. Το ύφος της Παπαλεξάνφρου εξομολογητικό, ήρεμο και στοχαστικό συνθέτει ένα καμβά ερωτημάτων τα οπόια όλοι, όσοι καταγίνονται με την τέχνη της ποίησης (καθείς με τον τρόπο του βεβαίως), θέτουν στον εαυτό τους.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA