Κατερίνα Μαλακατέ, Η απλή μέθοδος των τριών (διήγημα)

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση: ο ποιητής και δοκιμιογράφος Κώστας Δεσποινιάδης

Μια κριτική προσέγγιση στο «Πέρασμα» του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη, της Εύης Κουτρουμπάκη

«Sturm und Drang» του Γιώργου Λίλλη: Gottfried Benn, Ποιήματα

«7» του Ζαχαρία Στουφή: Καλοκαιρινός ποιητής

Η Θράκα θυμάται: Τάκης Παπατσώνης, Όνειρο στην άπνοια (Εκλογή Α', Ursa Minor, Β' 'Εκδοση, Ίκαρος 1988)
ΑΡΙΣΤΕΑ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, “Μας προσπερνά”, εκδ. “ΚΕΔΡΟΣ”


Η νέα ποιητική συλλογή της Αριστέας Παπαλεξάνδρου τιτλοφορείται “Μας προσπερνά”. Μας προσπερνά η ίδια η ποίηση, ως ένα ανάερο φουστάνι σε μια στροφή ενός δρόμου. Θα μπορούσαμε να πούμε οτι η ποιητική συλλογή της Παπαλεξάνδρου δυνητικά χωρίζεται (με την πρόταξη πριν από κάθε ενότητα ενός δίχως τίτλου ποιήματος) σε πέντε ανισομερείς ενότητες. Σε όλο το φάσμα της συλλογής έχουμε να κάνουμε με τοπία, τοποθεσίες, δρόμους και ανθρώπους που βρίσκονται σ' αυτά. Είναι και οι αφορμές για την ποιήτρια να αναρωτηθεί για την ποιητική γραφή, για τις δυνάμεις της, μέχι να καταλήξει στο τελευταίο ποίημα της συλλογής με τον τίτλο “Εις εαυτόν”, όπου και η σαφής νύξη να συνδυαστεί η ποίηση με μια προσωπική (της ποιήτριας) στάση ζωής. Στην πρώτη ενότητα (ως παράδειγμα) παρομοιάζεται η ποιητική έμπνευση με άγνωστους ή ξένους ανθρώπους που κυκλοφορούν στο δρόμο και τους οποίους συναντά η ποιήτρια. Ψυχανεμίζεται την ένταση που αυτές οι συναντήσεις της προσφέρουν αλλά στο τέλος παραμένει η σιωπή να κατακτά την ίδια και το ποίημα. Το ύφος της Παπαλεξάνφρου εξομολογητικό, ήρεμο και στοχαστικό συνθέτει ένα καμβά ερωτημάτων τα οπόια όλοι, όσοι καταγίνονται με την τέχνη της ποίησης (καθείς με τον τρόπο του βεβαίως), θέτουν στον εαυτό τους.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA