Παρουσίαση: Γιώργου Λίλλη, "Ο άνθρωπος τανκ", στις 25 Ιανουαρίου και ώρα 21:30 στο Polis Art Cafe, Πεσματζόγλου 5, Αίθριο Στοάς Βιβλίου, Αθήνα

Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου


Αν η σιωπή

Αν η σιωπή μου είναι μίσος ή οργή,
άλειψέ την καλά, σαν βούτηρο στο πρωινό σου
και μην μου ψιθυρίσεις καλημέρα

αν η σιωπή μου είναι αγάπη,
φορεσέ την σαν μεταξένιο μανδύα
γύρω από το γυμνό σου κορμί

αν η σιωπή μου προ’ι’ονίζει μια καταστροφή,
τότε γίνε εσύ το στόμα της
κι αυτή θα σου δώσει συλλαβές για να θρηνήσεις

αν η σιωπή μου είναι σιωπή γιατί δεν αντέχει την αγάπη σου,
τότε μην φύγεις ποτέ,
δώσε μου λίγο χρόνο για να κατανοήσω αυτές τις σπάνιες αλλαγές
στην ιστορία της παγωμένης μου καρδιάς

στο χέρι σου κράτησε την σιωπή μου σαν πέτρα ακριβή
και σαν μυστικό θυσαυρό που έπεσε μια νύχτα
από την σμαραγδένια γλώσσα ενός δράκου μεσαιωνικού


Την ημέρα εκείνη

Την ημέρα εκείνη που εξέπεσα μέσα από το βαθύ όνειρο πάνω στο τραχύ χώμα,
λουλούδια φύτρωσαν πάνω στα χέρια μου και λυπημένες παπαρούνες

τότε ο λευκός καβαλάρης του θανάτου με έντυσε με την πιο όμορφη στολή
και καθώς άρχισα να μιλάω,
ασχημάτιστα ακόμη αστέρια έβγαιναν από το στόμα μου
και πέταξαν προς τον γαλήνιο νυχτερινό ουρανό σαν ένα ψεύτικο μήνυμα ειρήνης


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA