Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά
ΜΑΡΙΑ ΓΙΑΓΙΑΝΝΟΥ, “ Μπαλαντέρ ”, εκδ. “ Μελάνι ”, 2015


Για το ποσοστό της εποπτείας που δύναμαι να έχω, μπορώ να υποστηρίξω ότι τα τελευταία, ας πούμε δύο με τρία, έτη σημειώνεται μια δυναμική αύξηση της έκδοσης (ως εκ τούτου και της γραφής) πεζογραφημάτων (κυρίως διηγήματα και νουβέλες) στην ηλικιακή περιοχή, της ελληνόγλωσσας λογοτεχνίας, κάτω ή πέριξ των σαράντα ετών, η οποία και κυρίως με ενδιαφέρει. Θα έλεγα μάλιστα οτι αυτή η δυναμική είναι και αρκετά άξια προσοχής και μνείας, την στιγμή μάλιστα που στην αντίστοιχη υψικάμινο της ποίησης παρατηρείται από καιρό πλέον μια λυπηρή υπερχείλιση προχειρολάγνων εκδοθέντων ποιημάτων. Αρκετοί τίτλοι πεζογραφημάτων θα ήταν δυνατόν να αναφερθούν προς επίρρωση του επιχειρήματός μου, κάποιους δε εξ' αυτών έχω κι εγώ παρουσιάσει μέσα απ' αυτή την στήλη. Σε κάθε περίπτωση σημαντική θέση σ' αυτή την τιμητική καταλογράφηση έχει και το νέο βιβλίο της Μαρίας Γιαγιάννου με τον τίτλο “ Μπαλαντέρ ”. Η λέξη προέρχεται από την γαλλική baladeur. Πρώτη ή βασική σημασία είναι ο περιπατητής. Υπάρχει η υποψία ότι αρκετά παλαιότερα είχε και την έννοια του απατεωνίσκου. Χρησιμοποιείται και για “ χέρια που κάνουν βόλτες ”, για όσους ψειρίζουν, π.χ. “ Il a les mains baladeuses ”. Γνωστότερη πάντως είναι για το χαρτοπαικτικό φύλλο που “ κάνει βόλτες ” σε όλους τους συνδυασμούς, απρόσωπο, άφυλο και ευπροσάρμοστο, συμπληρώνοντας αναγαία κενά οδηγώντας συχνά τον κάτοχό του (θεωρούμενο ως σημαντικό τραπουλόχαρτο και τύχη να το κρατας στα χέρια σου) στην νίκη. “ Ψευδονίκη δηλαδή, ”, όπως γράφει για τον ερωτιάρη μπαλαντέρ η Γιαγιάννου, “ απ' αυτές που αν νικήσεις έχασες ”, ιδού και ο απατεωνίσκος! Να λοιπόν γιατί “ Μπαλαντέρ ”. Διότι αμέριμνος και άφυλος άγγελος, περιπατητής και χαρτοκλέφτης (γιατί καρδιές σε χαρτιά ζωγραφίζουμε σε όλες τις ηλικίες, ως αν να είναι η ερωτευμένη καρδιά λεπτή και αδύναμη σαν χαρτί τετραδίου) μας “ ψειρίζει ” (ήτοι : αβίαστα και δίχως να το αντιληφθούμε κλέβει) τα συναισθήματά και μας αφήνει πανί ταπί από προστατευτικές άμυνες εφησυχασμού. Με μπαλαντέρ όμως ομοιάζει και το βιβλίο της Γιαγιάννου. Όλα τα κείμενα μπορεί μεν να συνθετουν ένα σύνολο, αλλά το καθένα μπορεί να λειτουργήσει και αυθύπαρκτο. Μπορεί να φαίνεται καλύτερο να διαβαστεί το βιβλίο με την σειρά που τυπώθηκε, από την αρχή μέχρι το τέλος, αλλά και κατά τύχη ή κατά προτίμηση να διαβαστούν τα μικροκείμενα που το απαρτίζουν η σύνθεση πάλι θα αναδυθεί, όπως ακριβώς συνδυάζουμε κατά το δοκούν τα φύλλα στο Koum - Kan. Στην σύνθεση του βιβλίου (που δεν θα το έλεγα ούτε μυθιστόρημα, ούτε νουβέλα, αλλά μια sui generis αφηγηματική παρτιτούρα) διηθίζεται μια ερωτική ιστορία, ή καλύτερα η ερωτική ιστορία. Με χιούμορ, με πάθος, με εκρήξεις ισορροπημένα ευφυών λογοπαιγνίων, με τρυφερή (από “ παιδική ”, “ μικρομέγαλη ”, και “ σοβαρά ποιητική ”) λεξιπλαστική δεινότητα, με λυγμικές κι εμπαθείς εντάσεις η Γιαγιάννου (κυρίως σε πρώτο πρόσωπο) μιλάει με λογοτεχνική άνεση για όλα τα περιστατικά, όλα τα συναισθήματα (μη παραλείποντας τα επεισόδια του χωρισμού) και για το ένα και μοναδικό αντικείμενο, το σώμα, που περικλείουν, περιφέρουν και συνθέτουν το παιχνίδι του έρωτα δύο ανθρώπων. Παρά το ευσύνοπτο του βιβλίου η Γιαγιάννου καταφέρνει να συγγράφει συμπυκνωμένα κείμενα εντός των οποίων αναδεύονται πολύ περισσότερα απ' όσα φαίνονται και εξαιτίας των οποίων ο προσεκτικός αναγνώστης καλείται να θέσει προ των πυλών των ματιών του την δική του ερωτική βιογραφία. Το τόσο απολαυστικό αυτό βιβλίο διαβάζεται τουλάχιστον το πρώτον απνευστί και η επιστροφή του στα κείμενα του συμβαίνει ως η συνέχεια (“ το καπέλο ” για τους γνώστες της χαρτοπαικτικής) της παρτίδας.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA