Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

Με κάτι σαν φως στ’ αριστερά. Στον ίδιο στενό καναπέ, νύχτα με όλα τα πάθη μου στη φόρα. Απαλλαγμένος από προσδοκίες και ανυπόφορες ανάγκες. Είμαι φόβος αναίτιος για τους άλλους, προφήτης που γνώριζε εξαρχής πως θα τελειώσει το παιχνίδι. Ηθοποιός που βάλθηκε να υπηρετήσει μια τέχνη άγευστη.

Σ’ αυτό το πεδίο ύπαρξης, η ανυπαρξία εισβάλει από παντού. Αν κάτι υπάρχει, το συναντάς απρόσμενα. Αν κάτι δεν υπάρχει, το κουβαλάς στη σάρκα σου – όπου πας πάντα μαζί. Δεν είναι απλό να κατάγεσαι από τόπους ταραγμένους. Φυτρώνουν μέσα σου πυράκανθοι και σκουροπράσινες ελπίδες που ποτέ δεν θα καρπίσουν.

[εικόνα: René Magritte, Le Changement de couleurs, 1928]

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA