Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Jorge Campos, γεννημένος στη Νικαράγουα το 1987, εκτός από ποιητής είναι και εκδότης του λογ. περιοδικού Vórtice.


Jorge Campos

Δόγμα

Αυτή είναι ο κόσμος που άλλοι επικρίνουμε
José Emilio Pacheco


Πιστεύω στην πέτρα που εκτοξεύεται ως το διάστημα
για να γίνει άμμος στο χείλος της θάλασσας.
Πιστεύω στην αρχαία πέτρα που η λέξη χρησιμοποιεί για να λαξευτεί το σύμπαν,
και είναι κλειδί που ανοίγει τον τάφο στη μεγάλη νίκη εναντίον του θανάτου.

κομματιάζεται
και διαιρείται
σαν κρανία που αποσπώνται
στη δύση της σκέψης στον ιερό κόσμο

η ποίηση είναι πέτρα που ραγίζει,
και γίνεται άρτος της ερήμου
διακρίνεται από το φόντο της ίδιας της ύπαρξης
προκαλώντας νέο φως εκ του φωτός,
φλόγα ανεξάντλητη,
ανάφλεξη της ζωής.

μετάφραση: Στάθης Ιντζές

*

Credo

Ella es el mundo que otros desgarramos
José Emilio Pacheco


Creo en la piedra que se lanza desde el espacio
para hacerse arena frente al mar.
Creo en la piedra antigua que la palabra usa para esculpirse universo,
y es llave que abre el sepulcro en la gran victoria sobre la muerte

se despedaza
y fracciona
como cráneos que se parten
al ocaso del pensamiento en el cosmos sacrosanto

la poesía es piedra que agrieta,
y vuelta pan del desierto
vislumbra desde el fondo de la propia existencia
provocando nueva luz de luz,
fuego inconsumible:
combustión de vida.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA