Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου


Μπροστά σε μια τοπογραφία ενός παράλληλου σύμπαντος.

       Ο κόσμος ρωτά, πως βρέθηκες εκεί; Αυτό που θέλουν πραγματικά να μάθουν είναι εάν και οι ίδιοι θα μπορούσαν να βρεθούν εκεί. Δεν μπορώ να απαντήσω την πραγματική ερώτηση. Το μόνο που μπορώ να τους πω είναι, Είναι εύκολο.
Και είναι εύκολο να γλιστρήσεις μέσα σε ένα παράλληλο σύμπαν. Υπάρχουν τόσα από  αυτά: κόσμοι των τρελών, του εγκλήματος, των αναπήρων, αυτών που πεθαίνουν, ίσως ακόμη και των νεκρών. Αυτοί οι  κόσμοι υπάρχουν  απέναντι από αυτόν τον κόσμο και τον αντανακλούν αλλά δεν βρίσκονται μέσα σε αυτόν.
     Η συγκάτοικός μου η Τζορτζίνα μπήκε άμεσα και ολοκληρωτικά κατά την διάρκεια του πρώτου της έτους στο Vassar. Παρακολουθούσε μια ταινία στο σινεμά όταν ένα παλιρροϊκό κύμα μαυρίλας ξέσπασε  στο κεφάλι της. Όλος ο κόσμος έσβησε -για λίγα λεπτά. Κατάλαβε πως είχε τρελαθεί. Κοίταξε στο σινεμά να δει εάν αυτό είχε συμβεί στον καθένα, αλλά όλοι οι υπόλοιποι παρακολουθούσαν απορροφημένοι την ταινία. Έτρεξε έξω, γιατί το σκοτάδι του σινεμά ήταν υπερβολικό κάθε φορά που συνδυαζόταν με το σκοτάδι μέσα στο κεφάλι της.
           Και μετά από αυτό ; Τη ρώτησα
           Πολύ σκοτάδι, απάντησε
         Αλλά οι περισσότεροι περνάνε σταδιακά , κάνοντας μια σειρά από μικρές τρύπες στην μεμβράνη μεταξύ του εδώ και του εκεί κόσμου μέχρι να υπάρξει ένα άνοιγμα. Και ποιος μπορεί να αντισταθεί σε ένα άνοιγμα;
          Στο παράλληλο σύμπαν οι νόμοι της φυσικής είναι τιμωρημένοι . Ότι πάει πάνω δεν κατεβαίνει απαραίτητα , ένα σώμα σε χαλάρωση δεν τείνει στο να μένει σε χαλάρωση και δεν υπολογίζεται κάθε δράση για να προκαλεί μια ίδια ή αντίθετη αντίδραση. Ο χρόνος, επίσης, είναι διαφορετικός. Μπορεί να τρέχει σε κύκλους , να κυλά πίσω, να πετάγεται από το τώρα στο τότε. Η συμφωνία των κομματιών είναι ρευστή .Τα τραπέζια μπορούν  να γίνουν , ρολόγια, πρόσωπα , λουλούδια.
          Αυτά είναι γεγονότα που τα ανακαλύπτεις αργότερα, όμως.
       Άλλο ένα περίεργο χαρακτηριστικό του παράλληλου σύμπαντος είναι το ότι παρόλο που αυτό είναι αόρατο από αυτήν την πλευρά , μόλις μπεις μέσα μπορείς εύκολα να διακρίνεις τον κόσμο από τον οποίο ήρθες. Μερικές φορές ο κόσμος από τον οποίο ήρθες μοιάζει τεράστιος και απειλητικός , τρέμοντας σαν μια τεράστια σωρός από ζελέ, ενώ άλλες φορές μικραίνει και περιστρέφεται και λάμπει σαγηνευτικά στην τροχιά του. Είτε έτσι , είτε αλλιώς δεν μπορεί να μετρηθεί.

     Κάθε παράθυρο στο Αλκατράζ έχει θέα -από τουλάχιστον ένα σημείο- στο Σαν Φραντζίσκο .  
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA