Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά


Μπροστά σε μια τοπογραφία ενός παράλληλου σύμπαντος.

       Ο κόσμος ρωτά, πως βρέθηκες εκεί; Αυτό που θέλουν πραγματικά να μάθουν είναι εάν και οι ίδιοι θα μπορούσαν να βρεθούν εκεί. Δεν μπορώ να απαντήσω την πραγματική ερώτηση. Το μόνο που μπορώ να τους πω είναι, Είναι εύκολο.
Και είναι εύκολο να γλιστρήσεις μέσα σε ένα παράλληλο σύμπαν. Υπάρχουν τόσα από  αυτά: κόσμοι των τρελών, του εγκλήματος, των αναπήρων, αυτών που πεθαίνουν, ίσως ακόμη και των νεκρών. Αυτοί οι  κόσμοι υπάρχουν  απέναντι από αυτόν τον κόσμο και τον αντανακλούν αλλά δεν βρίσκονται μέσα σε αυτόν.
     Η συγκάτοικός μου η Τζορτζίνα μπήκε άμεσα και ολοκληρωτικά κατά την διάρκεια του πρώτου της έτους στο Vassar. Παρακολουθούσε μια ταινία στο σινεμά όταν ένα παλιρροϊκό κύμα μαυρίλας ξέσπασε  στο κεφάλι της. Όλος ο κόσμος έσβησε -για λίγα λεπτά. Κατάλαβε πως είχε τρελαθεί. Κοίταξε στο σινεμά να δει εάν αυτό είχε συμβεί στον καθένα, αλλά όλοι οι υπόλοιποι παρακολουθούσαν απορροφημένοι την ταινία. Έτρεξε έξω, γιατί το σκοτάδι του σινεμά ήταν υπερβολικό κάθε φορά που συνδυαζόταν με το σκοτάδι μέσα στο κεφάλι της.
           Και μετά από αυτό ; Τη ρώτησα
           Πολύ σκοτάδι, απάντησε
         Αλλά οι περισσότεροι περνούν σταδιακά , κάνοντας μια σειρά από μικρές τρύπες στην μεμβράνη μεταξύ του εδώ και του εκεί κόσμου μέχρι να υπάρξει ένα άνοιγμα. Και ποιος μπορεί να αντισταθεί σε ένα άνοιγμα;
          Στο παράλληλο σύμπαν οι νόμοι της φυσικής είναι τιμωρημένοι . Ότι πάει πάνω δεν κατεβαίνει απαραίτητα , ένα σώμα σε χαλάρωση δεν τείνει στο να μένει σε χαλάρωση και δεν υπολογίζεται κάθε δράση για να προκαλεί μια ίδια ή αντίθετη αντίδραση. Ο χρόνος, επίσης, είναι διαφορετικός. Μπορεί να τρέχει σε κύκλους , να κυλά πίσω, να πετάγεται από το τώρα στο τότε. Η συμφωνία των κομματιών είναι ρευστή .Τα τραπέζια μπορούν  να γίνουν , ρολόγια, πρόσωπα , λουλούδια.
          Αυτά είναι γεγονότα που τα ανακαλύπτεις αργότερα, όμως.
       Άλλο ένα περίεργο χαρακτηριστικό του παράλληλου σύμπαντος είναι το ότι παρόλο που αυτό είναι αόρατο από αυτήν την πλευρά , μόλις μπεις μέσα μπορείς εύκολα να διακρίνεις τον κόσμο από τον οποίο ήρθες. Μερικές φορές ο κόσμος από τον οποίο ήρθες μοιάζει τεράστιος και απειλητικός , τρέμοντας σαν μια τεράστια σωρός από ζελέ, ενώ άλλες φορές μικραίνει και περιστρέφεται και λάμπει σαγηνευτικά στην τροχιά του. Είτε έτσι , είτε αλλιώς δεν μπορεί να μετρηθεί.

     Κάθε παράθυρο στο Αλκατράζ έχει θέα -από τουλάχιστον ένα σημείο- στο Σαν Φραντζίσκο .  
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA