Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά
    


 388.447

Η γλώσσα αυτής της πόλης
μου είναι άγνωστη
τα χέρια μου ακουμπούν την άσφαλτο
και καίγονται
τα χείλη μου φλέγονται στον αέρα
τα μάτια μου θολώνουν
στο φως της γκρίζας ημέρας που έρχεται -

τραβέρσο ανάποδο
τραβέρσο ανάποδο.

Πίδακες με θειάφι
να κλείσουν τα στόματα
ν’ ανοίξουν οι πληγές -

τώρα μάλιστα
αγαπώ
τα βρώμικα τραγούδια σου.



388.447
αριθμός βαρίδι
σου φράζει τη μιλιά
σε κάνει στίχο
σου δίνει ώθηση
σου δίνει αυτιά
χέρια μάτια θηλές
σε καθίζει στο εδώλιο του κατηγορουμένου
σε δικάζει προδότη
σε γυρίζει πίσω
σου ματώνει τα ακροδάχτυλα
σου σφίγγει τα χέρια σε γροθιά
σε κάνει ανίκητο
σε κάνει ηττημένο
σε σταματά
σου ψιθυρίζει βρισιές στ’ αυτί
σε λοιδωρεί
σου κλέβει τον καθημερινό άρτο
σε κοιμίζει κάτω από στοίβες χώμα
σε κάνει να πετάγεσαι τις νύχτες
σε μεταμορφώνει σε ουρλιαχτό
σε στρέφει στη μουσική
σε κάνει θόρυβο
σου φωνάζει
σου φράζει το δρόμο
σε σφυροκοπά
σε αιχμαλωτίζει
σε βγάζει στους δρόμους
σε χαιρετά
σε χαιρετά
σε χαιρετά.


Τα δεκανίκια δεν είναι αρκετά
κι η κάλπη στα χέρια
οβίδα οπλισμένη.



Ιανουάριος 2015



    Φτωχή απάτη



Εκείνη
μια σπουδή στη μη τελειότητα
εμείς
παιδιά του πολέμου
παιδεμένοι
στο υπόκωφο μουκανητό της γης.
Τα πόδια μας υγρά ακόμη
ολοζώντανοι στ’ αυτιά μας
ήχοι από σκυλιά που αλυχτούν.
Παίρνουμε ψωμί για να περνάμε
και λογαριάζουμε την τύχη μας
μέρα με την ημέρα.

Εκείνη
υπέροχος άσπρος νάνος
στο κέντρο διαστελλώμενου νεφελώματος.
Πώς θα μπορούσε να μας μισήσει;
μα, κιόλα, αυτό δεν το ‘λεγες κι αγάπη.

Μια τρομερή αθωότητα την περιτριγύριζε
τόσο που
πνιγμένη ήταν μέσα στις πιο σκοτεινές μας σκέψεις
για να μείνουμε ζωντανοί εμείς
εμείς εμείς
κατάλαβες;

Άνθρωποι της κλειδαρότρυπας
σε συνεχή αναβρασμό
εργατικά μυρμήγκια για διαφημίσεις
χάρτινοι πίδακες που καίγονται στο φως του ήλιου
ρωμαλέοι νέοι κόσμοι προς το τίποτα.

Τι μας έλειπε ποτές;
Μια χούφτα νερό
κι ο δικός της ήλιος.

Εκείνη
η γραμμή ανάμεσα
στην όμορφη πληγή
και τη φτωχή απάτη.



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA