Πώς μιλάμε για την καινούργια Ελληνική ποίηση (video)

Για τη συλλογή διηγημάτων «Όμορφοι έρωτες» του Ιάκωβου Ανυφαντάκη, (εκδ. Πατάκης), γράφει η Ειρήνη Σταματοπούλου

Φώτης Μανίκας, Ποιήματα (1η εμφάνιση)

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση:«Από τις αφετηρίες στην ολοκλήρωση του μοντερνισμού: ο Νάνος Βαλαωρίτης»
    


 388.447

Η γλώσσα αυτής της πόλης
μου είναι άγνωστη
τα χέρια μου ακουμπούν την άσφαλτο
και καίγονται
τα χείλη μου φλέγονται στον αέρα
τα μάτια μου θολώνουν
στο φως της γκρίζας ημέρας που έρχεται -

τραβέρσο ανάποδο
τραβέρσο ανάποδο.

Πίδακες με θειάφι
να κλείσουν τα στόματα
ν’ ανοίξουν οι πληγές -

τώρα μάλιστα
αγαπώ
τα βρώμικα τραγούδια σου.



388.447
αριθμός βαρίδι
σου φράζει τη μιλιά
σε κάνει στίχο
σου δίνει ώθηση
σου δίνει αυτιά
χέρια μάτια θηλές
σε καθίζει στο εδώλιο του κατηγορουμένου
σε δικάζει προδότη
σε γυρίζει πίσω
σου ματώνει τα ακροδάχτυλα
σου σφίγγει τα χέρια σε γροθιά
σε κάνει ανίκητο
σε κάνει ηττημένο
σε σταματά
σου ψιθυρίζει βρισιές στ’ αυτί
σε λοιδωρεί
σου κλέβει τον καθημερινό άρτο
σε κοιμίζει κάτω από στοίβες χώμα
σε κάνει να πετάγεσαι τις νύχτες
σε μεταμορφώνει σε ουρλιαχτό
σε στρέφει στη μουσική
σε κάνει θόρυβο
σου φωνάζει
σου φράζει το δρόμο
σε σφυροκοπά
σε αιχμαλωτίζει
σε βγάζει στους δρόμους
σε χαιρετά
σε χαιρετά
σε χαιρετά.


Τα δεκανίκια δεν είναι αρκετά
κι η κάλπη στα χέρια
οβίδα οπλισμένη.



Ιανουάριος 2015



    Φτωχή απάτη



Εκείνη
μια σπουδή στη μη τελειότητα
εμείς
παιδιά του πολέμου
παιδεμένοι
στο υπόκωφο μουκανητό της γης.
Τα πόδια μας υγρά ακόμη
ολοζώντανοι στ’ αυτιά μας
ήχοι από σκυλιά που αλυχτούν.
Παίρνουμε ψωμί για να περνάμε
και λογαριάζουμε την τύχη μας
μέρα με την ημέρα.

Εκείνη
υπέροχος άσπρος νάνος
στο κέντρο διαστελλώμενου νεφελώματος.
Πώς θα μπορούσε να μας μισήσει;
μα, κιόλα, αυτό δεν το ‘λεγες κι αγάπη.

Μια τρομερή αθωότητα την περιτριγύριζε
τόσο που
πνιγμένη ήταν μέσα στις πιο σκοτεινές μας σκέψεις
για να μείνουμε ζωντανοί εμείς
εμείς εμείς
κατάλαβες;

Άνθρωποι της κλειδαρότρυπας
σε συνεχή αναβρασμό
εργατικά μυρμήγκια για διαφημίσεις
χάρτινοι πίδακες που καίγονται στο φως του ήλιου
ρωμαλέοι νέοι κόσμοι προς το τίποτα.

Τι μας έλειπε ποτές;
Μια χούφτα νερό
κι ο δικός της ήλιος.

Εκείνη
η γραμμή ανάμεσα
στην όμορφη πληγή
και τη φτωχή απάτη.



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA