Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου


«Γαμώτο, ακόμη κι όταν γελάς, τα μάτια σου μοιάζουν θλιμμένα, δεν πρέπει να είναι έτσι, το ξέρεις, το γέλιο πρέπει να είναι καθαρό κι αμόλυντο από θλίψη, το ξέρεις.»

 ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΡΜΑΝΤΟ ΓΚΕΖΟΣ, ΛΑΣΠΗ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΛΑΝΙ



Τον Χρήστο Αρμάντο Γκέζο  τον γνωρίσαμε αρχικά μέσα από τη ποιητική του συλλογή "Ανεκπλήρωτοι Φόβοι" (εκδόσεις Πολύτροπον) το 2012 με την οποία απέσπασε και το κρατικό βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα.
 
Το επόμενο του βήμα ήταν το μυθιστόρημα Η Λάσπη.
Ο Γκέζος στη Λάσπη συνθέτει τη κοινωνία μέσα από την οπτική ενός ανθρώπου απεγνωσμένου σε συναισθηματική απορρύθμιση. Ο ευφυής ήρωας  Αλέξανδρος ή Σάντο αποφασισμένος να αυτοκτονήσει, περιπλανιέται στους δρόμους της πρωτεύουσας και εξαντλεί τη σκληρότητά του απέναντι στη κοινωνία, στον κάθε έναν από εμάς  και περισσότερο απέναντι στον εαυτό του. Ο λόγος του γεμάτος κυνικότητα, παραληρηματικός αλλά μη ψυχωτικά συγκροτημένος  αποδομεί τις επίπλαστες ισορροπίες των κοινωνικών συμβολαίων.
Είναι επίσης σημαντικό για ένα έργο να είναι μέσα στην εποχή του. Το φόντο της Λάσπης είναι η Ελλάδα της κρίσης και στον λόγο του ήρωα παρόλο που ο ίδιος είναι εξωθημένος στα άκρα, βρίσκουμε σκέψεις που θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν ένα μεγάλο ποσοστό των νέων ανθρώπων που και οι ίδιοι αρκετά συχνά ασφυκτιούν σε αυτό το περιβάλλον .

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA