Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

"Και να θυμάσαι τις παλιοκαραβάνες
που πάλεψαν γερά,
τον Χεμινγουέη, τον Σελίν, τον Ντοστογιέφσκι, τον Χάμσουν.
Αν νομίζεις πως αυτοί
δεν τρελάθηκαν
δίχως γυναίκα
δίχως φαΐ
δίχως ελπίδα"
Τσαρλς Μπουκόφσκι 

ΝΙΚΟΣ ΣΦΑΜΕΝΟΣ, ΑΝΤΙΗΡΩΙΚΟ,
αυτοέκδοση



Ο Νίκος Σφαμένος από τη Μυτιλήνη, ο Νίκος Σφαμένος από το Διδυμότειχο, από το άδειο σπίτι, από τη μπάρα δίπλα σου, είναι ένας(αν και κρυμμένος) από τους καλύτερους  νέους (ηλικιακά) λογοτέχνες. Αυτοί που γνωρίζουν, περιμένουν τις αυτοεκδόσεις του και ποτέ αυτές δεν τους απογοητεύουν. Η ποίηση του απλή, τεχνητά άρτια με ουσία και γεμάτη αισθαντικότητα, προσιτή στη σκέψη και προσιτή στις αισθήσεις.

Το αντιηρωικό είναι μια μικρή σε έκταση ποιητική συλλογή .Μόλις 11 ποιήματα. Έντεκα ποιήματα καταστροφικού λυρισμού, όπου ο Σφαμένος στα όρια της κοινωνίας  βρίσκει πιο κοντά του τον Κάφκα,  τον Σαχτούρη, τη Ντίκινσον,  τη γυναίκα  που είναι σχεδόν πάντα κάπου αλλού, παρά τον οποιονδήποτε κοινότοπο άνθρωπο.  Ο κόσμος του Σφαμένου είναι ένας κόσμος σχεδόν έξω από τον κόσμο. Η ποίηση για αυτόν είναι πάντα πρώτη, μαθαίνουμε πως είναι αίμα, αλλά τα ποιήματα είναι φτιαγμένα και από  λέξεις και  οι λέξεις από μόνες τους δε σώζουν όπως και ο ίδιος είχε γράψει κάποτε. 




ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA