Η ΘΡΑΚΑ θα βρίσκεται στη 14η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης

Η ΘΡΑΚΑ θα βρίσκεται στη 14η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης

«7» του Ζαχαρία Στουφή: Η αυτοκτονία στο έργο του Ούγου Φώσκολου

«Sturm und Drang» του Γιώργου Λίλλη: Volker Braun, Ποιήματα

“Ακριβώς το τέλος του κόσμου” (Juste la fin du monde), γράφει ο Γιώργος Σαράτσης

«Σήματα καπνού»: Ramiro Quintana, Οι εργάτες του κρύου (Σαιξπηρικόν, 2017)

Η αριστεία, η ευποιία και η κοινωνική προσφορά τιμήθηκαν στα ετήσια βραβεία της Ακαδημίας Αθηνών. Βραβεία δόθηκαν, όπως κάθε χρόνο, στην Τάξη Θετικών Επιστημών, στην Τάξη Γραμμάτων και Καλών Τεχνών, στην Τάξη Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών, ενώ επίσης ανακοινώθηκαν και τα βραβεία του Ιδρύματος Κώστα & Ελένης Ουράνη και του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη.

Συγκεκριμένα, στην Τάξη Γραμμάτων και Καλών Τεχνών, βραβεύονται μεταξύ άλλων:

• Βραβείο Γ. Αθάνα (νέου ποιητή), στην Κωνσταντίνα Κορρυβάντη.
• Βραβείο Σ. Ματράγκα (λυρικής ποίησης), στη Μαρία Κουλούρη.
• Βραβείο Νανάς Κοντού (ποίησης), στον Δημήτριο Χουλιαράκη.
• Βραβείο Ελένης Τιμ. Μυκονίου (πιάνου), στον Ματθαίο Κιτσικόπουλο.
• Βραβείο Σπ. Μοτσενίγου (μουσικής), στον Λουκά Καρυτινό.
• Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών (νέου ζωγράφου), στην Εύα Αποστολάτου.
• Βραβείο Ελ. και Π. Ψημένου (Νεοελληνική Ιστορία ή Φιλολογία), στους Κυριάκο Δημητριάδη, Ανδρέα Δημητριάδη, Γεώργιο Χατζηκυριάκου.
• Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών (κλασικής φιλολογίας), στην Εβίνα Σιστάκου.
• Βραβείο Εμμ. Ροΐδου (φιλολογικής ή κριτικής μελέτης), στον Χρήστο Δανιήλ.
• Βραβείο Ακαδημίας, στον Σύλλογο Αποφοίτων Φιλοσοφικής ΑΠΘ «Φιλόλογος» (1962).
• Βραβείο Ακαδημίας, στον Παναγιώτη Ιωάννου.
• Βραβείο Ακαδημίας, στον Νικόλαο Ταμβάκη.
• Βραβείο Ακαδημίας, στην Παιδική - Νεανική Χορωδία Rosarte.

Το Ιδρυμα Κ. & Ε. Ουράνη απονέμει:

• Βραβείο Ποιήσεως, στον Γιώργο Γώτη.
• Βραβείο Μυθιστορήματος, στον Ηλία Μαγκλίνη.
• Βραβείο Δοκιμίου, στον Νίκο Μπακουνάκη.

Το Ιδρυμα Πέτρου Χάρη απονέμει:

• Βραβείο Ποιήσεως, στον Τάκη Καρβέλη.
• Βραβείο Μυθιστορήματος, στον Κώστα Βρεττάκο.
• Βραβείο Διηγήματος, στον Κώστα Κατσουλάρη.
• Βραβείο Δοκιμίου, στη Χριστίνα Ντουνιά.

Στην Τάξη Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών, βραβεύονται μεταξύ άλλων:

• Αργυρό Μετάλλιο, στο Μαζί για το Παιδί.
• Βραβείο Νικ. Καρόλου, στο Σπίτι του Ηθοποιού.
• Βραβείο Ακαδημίας, στο Μουσείο Μπουμπουλίνας στις Σπέτσες.



[ΑΤΙΤΛΟ]
Ο ουρανός όπως τον βλέπω
έχει σχήμα γεωμετρικό.
Είναι μία εσοχή όπου
κρατείται η μέρα
Και δεν έχει όνομα αυτή η ώρα
Είναι απλά πρωί.

Ήταν καλά τα χρόνια, η μαμά
ήταν καλή
Άδειασε σε μένα ολόκληρη τη
γέννησή μου.
Μπορώ να είμαι μόνη τώρα
Με ένα ουράνιο κομμάτι μόνο
για μένα

Αποσιωπούμαι στην
τρυφερότητα
Και είναι γάτα περσική που
κοιμάται μέσα μου,
Οι παλμοί της χτυπούν χωρίς
ονομασίες
και φέρνουν στο στόμα
πυρωμένα κύματα

Όταν επιθυμώ δεν είμαι
λιγότερο
διάφανη από ένα μαργαριτάρι
Στην κοιλιά μιας μέδουσας

Είμαι όπως όταν βαραίνει
ένας κήπος
Και ρίχνει τα κεράσια του
Μέσα στο φόρεμά μου 

Είμαι όπως όταν ένας
σκαραβαίος με ψηλαφίζει
Και δέχομαι στην κορυφή της
μύτης μου
Την κατακόρυφη ομορφιά των
πυραμίδων

Μακάρι να είχα μάτια στη σκιά
Εκεί που κατοικούν τα έντομα
Ό,τι ακουμπούν το αφήνουν
ανέπαφο καθαρό

Και το λευκό που ήθελα
μικρό λευκό έντομο είναι
Ασήμαντο στο πέταγμά του.
Το χάβω
Σε έναν μου πόρο. Τα χωριά
του ρυζιού
Θ’ ασπρίσουν και φέτος
επάνω στα μάγουλά μου.

Μακάρι να μπορούσα να
πιστέψω στην αγνότητα.
Πιστεύω στην τρυφερότητα
που με κατοικεί.
Πιστεύω στο ανεξέλεγκτο
λευκό.
Με καταβροχθίζει προς τα
μέσα
Μέχρι να με κενώσει.




1η δημοσίευση, θράκα




 
Την επαναλειτουργία του οίκου Ελληνικά Γράμματα ανακοίνωσε ο εκδότης Παύλος Δ. Παπαχριστοφίλου. Όπως παρατηρεί σε ανακοίνωσή του, τα Ελληνικά Γράμματα ξεκίνησαν το 1957 ως προσωπική επιχείρηση του Δημήτρη Παπαχριστοφίλου, για να περάσουν αργότερα στον ίδιο. Κατά τη διάρκεια της δικής του θητείας εγκαινιάστηκε μια νέα περίοδος για την επιχείρηση, καθώς επεκτάθηκε σε τομείς όπως το παιδικό βιβλίο, η λογοτεχνία και το non fiction. Το εκδοτικό πρόγραμμα συμπεριέλαβε, σε αυτή τη φάση, συγγραφείς όπως ο Ευγένιος Τριβιζάς, ο Μήτσος Αλεξανδρόπουλος, ο Σωτήρης Δημητρίου, ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης και ο Γιάννης Ξανθούλης, από την ελληνική λογοτεχνία και ο Ουμπέρτο Έκο, ο Χ. Λ. Μπόρχες και ο Ουίλιαμ Τρέβορ από την ξένη. Το 2001 τα Ελληνικά Γράμματα ξεκίνησαν συνεργασία με τον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη, που απόκτησε το 51% της εταιρείας, για να γίνει κύριος του 100% το 2007, οπότε και αποχώρησε ο Π. Δ. Παπαχριστοφίλου. Τρία χρόνια αργότερα, ο νέος ιδιοκτήτης έκλεισε τα Ελληνικά Γράμματα.

«Σήμερα, σε μια δύσκολη στιγμή για τον χώρο του βιβλίου και της ενημέρωσης», ο εκδότης του Πεδίου Π. Δ. Παπαχριστοφίλου, αποφάσισε, όπως σημειώνεται στη σχετική ανακοίνωση, να επαναλειτουργήσει τα Ελληνικά Γράμματα, «εκπληρώνοντας ένα χρέος στον κόσμο που συνεργάστηκε και αγάπησε τον ιστορικό εκδοτικό οίκο και απαντώντας στις προκλήσεις των καιρών. 

Η επαναλειτουργία του εκδοτικού οίκου μέσα στη δίνη της οικονομικής κρίσης, αποτελεί νίκη των ανθρώπων του πνεύματος και της δημιουργίας».



1.
Κάτω από το νερό της βρύσης
ξεπλένω χλόη για βραδινό.

Σ' ένα μεγάλο μπολ
κόβω καρδιά, μαρούλι και δυόσμο

Στην άκρη του δωματίου
σε βλέπω να με τρως
Με μικρές αμάσιτες μπουκιές
σαν φιλιά
να κατεβαίνω στο λαιμό.
Στις σκοτεινές γωνίες σου
να Κρύβομαι.
Με καταπίνεις
- κι εγώ Σε Κατοικώ -

Ποιήματα ανθολογούνται τώρα -
πάνω στο Σώμα σου



2.
Σε υφαίνω
με λέξεις
σε φοράω

Ανίσχυρο
έτσι σε θέλω
απ' τα μαλλιά να κρέμεσαι
 
Ωραίο κεφάλι
σε άλλους ώμους
δικό μου σώμα.

Σε εκείνο το δωμάτιο
επί πληρωμή,
δεσμό γόρδιο
να σε λύνω





3.
Ένα πρωί σαν καλοκαίρι, 
θα βρω ένα ψαλίδι που να κόβει 
και θα τα κόψω τα μαλλιά μέχρι την ρίζα, 
για να φανεί ξεκάθαρο τοπίο το οβάλ

-στο κέντρο του προσώπου -

θα βάλω ένα μάτι του Πολύφημου
για να εξιστορεί τα ανιστόρητα.

Το δέρμα και στάχτη να το κάνεις,
από τα περιγράμματα πάντα θα διαρρέει

Θα ματώνει,
όπως το δάχτυλο σου στα κεντήματα,
που τα χαράματα γύρω στις τέσσερις
τα ξήλωνες και τα ξανακεντούσες
με άλλο χρώμα στην κλωστή.



Ζαχαρίας Στουφής
Απαντώντας σε ερωτήσεις που ποτέ δεν μου έκαναν

1)
Στα μετεφηβικά μου χρόνια βρέθηκα μπροστά σε δύο δρόμους, την ποίηση από την μία και την ένοπλη πάλη από την άλλη. Τελικά, διάλεξα την ποίηση, αλλά από τότε κάθε μέρα μετανιώνω όλο και πιο πολύ που δεν πήρα τα όπλα.

2)
Στις  μέρες μας, παρόλο που οι περισσότεροι ποιητές είναι γλυφτρόνια της πολιτικής και mediaκής εξουσίας, διακρίνονται ακόμα φωνές αντίστασης. Απλά, ένα σύστημα που επιβάλλεται με τα όπλα και μόνο, αν κάτι υπολογίζει ή φοβάται, είναι μονάχα τα όπλα. Δηλαδή, πολύ που χεστήκανε για τους ποιητές.

3)
Και μια διευκρίνιση για να μην παρεξηγηθώ. Ποιητής δεν είναι απαραίτητα όποιος γράφει και βγάζει βιβλία ποιητικά, αλλά, αυτός που ζει μέσα στην ποίηση, βιωματικά, χωρίς να φοβάται την γελοία πραγματικότητα των άλλων.

4)
Όταν δεις μια παρέα ανθρώπων να σχολιάζει, να κάνει κρητική και να αναζητεί τις προεκτάσεις ενός ποιήματος, δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν. Ή το ποίημα είναι χάλια ή, η παρέα βρίσκετε σε σύγχυση.

5)
Η ποίηση δεν είναι ούτε θρησκεία ούτε πολιτική για να εμπορεύεται το όραμα ενός καλύτερου κόσμου.

6)
Κανένα σύστημα και κανέναν άνθρωπο δεν συμφέρει να γράφεται ποίηση, ούτε και τους ίδιους τους ποιητές, μιας και ότι γράφουν κάποτε θα χρησιμοποιηθεί εναντίον τους.

7)
Όταν ένα καθεστώς φυλακίζει τους ποιητές, είναι ένα επικίνδυνο καθεστώς. Όταν ένα καθεστώς δεν ασχολείται με τους ποιητές, είναι, ένα ακόμα ποιο επικίνδυνο καθεστώς.

8)
Σας κάνω έκκληση για πολλοστή φορά, μην ερμηνεύετε την ποίησή μου και μην την αναλύετε γιατί ανακαλύπτετε πράγματα που δεν υπάρχουν.
Εννοώ μονάχα αυτά που λέω, τίποτα άλλο!

9)
Οι περισσότεροι ποιητές αγαπούν τα όπλα και τα θεωρούν έργα τέχνης, πολλοί από αυτούς φροντίζουν να αποκτήσουν τουλάχιστον ένα κατά την διάρκεια της ζωής τους, το οποίο και χρησιμοποιούν, μονάχα για την αυτοκτονία τους.

10)
Όταν σε λένε ποιητή και εσύ το αποδέχεσαι αδιαμαρτύρητα, πρέπει να το κοιτάξεις. Αυτό που δεν πρέπει να κοιτάξεις, ούτε να σε απασχολεί, είναι όταν σε λένε τρελό.

11)
Μου είπε ένας φίλος:
"μετά απο δύο χρόνια ξαναδιάβασα την ονειροπληξία σου, κάνοντας μία φούντα. τώρα κατάλαβα τι πραγματικά γράφεις, είσαι φοβερός!!!"
Αυτό, νομίζω, είναι ότι χειρότερο έχω ακούσει ποτέ για την ποίησή μου.

12)
Σήμερα μπήκε στο μετρό ένας μουσικός με το κοντραμπάσο του. Το είχε προσαρμόσει σε ένα πατενταρισμένο καλάθι της λαϊκής, (αυτό με τις ρόδες) για να μπορεί να το σέρνει.
Σήμερα ένιωσα πολύ τυχερός, γιατί τα εργαλεία της τέχνης μου είναι ένα μολύβι και ένα μικρό τετραδιάκι τσέπης.

13)
Αυτά τα κραταιά μουνόπανα της λογοτεχνίας τα περιμένω στη στροφή, χρόνια τώρα και δεν υα σεβαστώ ούτε την ηλικία τους, ούτε τίποτα. Ακόμα και σκατά θα ρίξω στους τάφους τους.

14)
Εντάξει, το είπαμε εκατό φορές. Φταίνε οι εκδότες, φταίνε τα βιβλιοπωλεία, φταίνε τα media, φταίει το σύστημα για τον παραγκωνισμό της ποίησης.
Η αλήθεια όμως είναι ότι τα περισσότερα βιβλία ποίησης, αντί για ποιήματα γράφουν παπαριές…

15)
Ο πατέρας μου ήταν φτωχός και για να επιβιώσει –εκτός των άλλων- έσκαβε και τους τάφους των συγχωριανών του.
Εγώ τώρα, σαν «θανατολόγος και ποιητής» θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι, συνεχίζω το επάγγελμα του πατέρα μου.

16)
Οι κανονικοί άνθρωποι, κάνουν λεφτά, κάνουν καριέρα, κάνουν οικογένεια, κάνουν επαφές και μπορούν να κάνουν πολλά περισσότερα….
Εκτός από ποίηση.

17)
Πάντως διακρίνω μια φιλότιμη προσπάθεια των ελλήνων ποιητών στο να αποφεύγουν παντοιοτρόπως να γράψουν «ελληνική» ποίηση.

18)
Τέσσερις φράσεις που μου προκαλούν γέλιο:
α)  Εθνικός ποιητής
β)  Βραβευμένος ποιητής
γ)  Ελλάδα, η χώρα  της ποίησης
δ)  Ζάκυνθος, το νησί των ποιητών.

19)
Είμαι πολύ τυχερός γιατί σαν παιδί που ήμουν, έσκυψαν αξιόλογοι ποιητές πάνω από τα πρωτόλεια μου. Μα ποιο πολύ τυχερός είμαι τώρα, όπου, νέα παιδιά μου εμπιστεύονται τους στοίχους τους και τις σκέψεις τους.

20)
Ποτέ δεν αγάπησα τα βιβλία ούτε λάτρεψα το διάβασμα. Τι και αν έχω κάνει 20 μέχρι τώρα; Τι κι αν έπεται συνέχεια; Αγάπησα μόνο την υψηλή θερμοκρασία της ματαιότητας που έφερε τις σκέψεις μου σε αδιέξοδο.

21)
Πραγματικά θαυμάζω αυτούς που ξεκινούν να διαβάζουν ένα βιβλίο από την αρχή και μάλιστα από τον πρόλογο (αν έχει).

22)
Όπως όλοι οι άνθρωποι, έτσι και οι ποιητές καθορίζονται από την σεξουαλικότητα τους.
Άβυσσος ο πωπός του ποιητή.

23)
Φράσεις που μου προκαλούν τρόμο:
α) αριστερός ποιητής
β) στρατευμένη ποίηση
γ) πολυγραφότατος ποιητής

24)
Αν η ποίηση είχε οικονομικό όφελος δεν θα την έγραφαν οι ποιητές, αλλά οι επιχειρηματίες.

25)
Συχνά λέω πως δεν θέλω ποτέ να συμπεριφερθεί η ποίησή μου στην διδακτέα ύλη των σχολείων. Όμως, το βιβλίο μου με τις συνταγές αυτοκτονίας θα ήθελα πολύ να το έχουν διαβάσει όλοι οι έλληνες, είναι ότι τους χρειάζεται.


 Daniel Falb


(ζώντας σε εργοστασιακό χώρο)

ζώντας σε εργοστασιακό χώρο. επιστρέφοντας στην τρέχουσα πηγή...... η καρδιά πληρώνει
το ήπαρ.

says the infant, θα πεθάνω πολύ σύντομα .... επιστρέφω  αδιαλείπτως ξανά σαν κλόουν
που ανασηκώθηκε από το έδαφος.

.... αυτό το άτομο είναι ένα κοπάδι  το οποίο ενσωματώθηκε σε άλλα σώματα
καθώς άρχισαν να βόσκουν. μετά το σύστημα χιονοστιβάδας εργάζονται ως συνεργάτες.

πόσα γεύματα μπορείς να φας απόψε ........ χωρίς να πνιγείς από την προσωπική σου πρόοδο.
οι προικισμένοι ανάμεσα στα θύματα.

τοπία προσδοκίας, ......... πρόσβαση  ως την μπροστινή αυλή. αναγνωρίζουμε
το καμένο δάσος, και από κάτω τα υπόγεια νερά.

το φως σας είναι η διδακτική σας......... οι περαιτέρω διαδικασίες ρυθμίζονται από τον ομοσπονδιακό νόμο. πόσο συχνά
μπορείς να πέσεις για ύπνο απόψε. χίλια χρόνια.


 [Αυτή η περιφερειακή των καλλιεργειών]

αυτή η περιφερειακή σοδειά ήταν επιτυχής, αυτή η χειρονομία εθνική
 επιταχυνόμενα άτομα σαν καρουζέλ και εσύ,
                                                   με ποιο πρόσωπο καλπάζεις.
η έκθεση για την εκλογή της σταρ  άρχισε ακριβώς τώρα.

                πριν την κατασκευή, προσωρινά στην αίθουσα, μετανάστες
μεταφέρθηκαν, και τώρα πάλι.
              έπρεπε να φύγουμε, εσύ φαινόσουν απλά γοητευτικός, ή
εγώ. το διεθνές πρόσωπο ήταν ασφαλές

                 μια πύλη προς τον κόσμο, αλλά ποιος θα μπορούσε ακόμα να είναι τηλεοπτικός.
και να ανοίξει τα αποθέματα, στο πάρτι,
σταθήκαμε γονατιστοί στο χορτάρι και εγώ δεν ήξερα,
                                                                    τι να αναζητήσω.


 [μετρώντας το βάθος του οργανισμού]


μετρώντας το βάθος του οργανισμού που μας ενέπνευσε. τον τυπικό μετρητή
ελέγχουμε. τα σπίτια είναι κατασκευασμένα από κέικ.

montagne sainte-victoire´s twenty four expiring versions per time
unit. Σημειώστε την πρόσφατη ημερομηνία που περιβάλλει τα πράγματα.

τα έτοιμα γεύματα που παράγονται με φυσικό τρόπο. από τις δημόσιες υπηρεσίες ανάλογα
συλλέγεται, το βάρος του σώματος που μας συνοδεύει ολόγυρα.

Στοιβαγμένοι ο ένας πάνω  στο άλλο, στη γενιά του χρόνου. πάνω μου βρίσκεις
ένα πρόεδρο και μια ατέλειωτη σειρά από τους πιο αληθοφανείς του υποκριτές.

ένα μπιζέλι λέει στους άλλους. οι γραμμές αναπλήρωσης  είναι πάνω από όλα
καλύπτεται με κατοικημένες περιοχές.  ράτσες της κοινωνίας των γραφείων.

αν οι δομές οδηγούνται στο δρόμο, τότε τι είναι ο δρόμος. και
τα φρούτα στο κοφίνι, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα άριστα συντηρημένα.

Πλήρωσα στο τμήμα τροφίμων και μου επιστράφηκαν από την μηχανή  ανάληψης  χρημάτων
εκεί όπου μεγαλώνουν τα δέντρα.

---------------------------------------------

Ο Daniel Falb γεννήθηκε το 1977 στο Κάσελ και ζει από το 1998 στο Βερολίνο. Σπούδασε φιλοσοφία και κοινωνιολογία. Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές.








ΗΛΙΟΣ Ο ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ


Ο ήλιος με μια πολαρόιντ
φωτογραφίζει μια γυναίκα με μπικίνι.
Και λίγο λίγο το κορμί της εμφανίζεται
με χρώματα επάνω στο χαρτί.
Κι αυτό είναι κάτι που πολύ του αρέσει.
Φωτογράφος μανιακός, συνεχώς αλλάζει φιλμ.
Του αρέσουν του κορμιού της οι καμπύλες.
Ήλιος ο φωτογράφος.
Ο γεωγράφος.
Ο γεωμέτρης.
εκδ. ύψιλον


ΕΚΔΡΟΜΗ (ΜΕ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ)
ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ

Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΣΥΜΜΕΤΡΙΑ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

Η συγκεκριμένη συμμετρία της ομορφιάς
που οδηγεί μακριά απ' τη  σκοτεινή πόλη
όταν στόματα με λόγια φονικά κι αγυρτεία γεμάτα
πνίγοται στο αίμα μαζί μ' όλα τα όνειρα.
Η συγκεκριμένη συμμετρία της ομορφιάς είναι το πάθος
που φωτίζει την έρημη πόλη και μάχεται το θάνατο,
ίδιο παιδάκι χωρίς χέρια που περπατά πάνω απ'το χάος.


ΕΝΑ ΠΟΥΛΙ

Λίγο ακόμα δώρα,
μέσα στη ζέστη του μεσημεριού ένας ακόμα ποιητής
με λίγα δώρα στα χέρια 
συναντά το δέρμα σου
και θα πετάξει.


ΤΟΥ ΜΑΤΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

*

Όπως γέρνει λίγο πριν το φονικό 
ο θολωμένος νους με το σίγουρο χέρι,
έτσι σκύβουν στο πεζοδρόμιο να πιάσουν τη λέξη 
και δεν είναι πια ποιητές αλλά όμορφα μεγάλα τρωκτικά
κι η πόλη πρώτα συντριβάνι και τώρα δόκανο χρυσό.




Ο ΔΡΑΚΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΗΜΕΡΙΟΥ

ΕΚΔΡΟΜΙΚΟ

Εκδρομή στο στόμα σου
κι η επίμονη αίσθηση των καρφιών στα χέρια μου,
στη θέση  της γλώσσας το χαλί
με τους πειρατές των ηδονών
και τα τραίνα με τους γελαστούς νεκρούς
να κυλάνε στις στοές των δοντιών σου,
ύστερα θα μου ζητάς  και εισιτήριο,
τα δικά σου θαύματα είναι πιο ακριβά βλέπεις
κι εγώ θα πρέπει να πληρώνω τη διαφορά. 



ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Γυμνός 
κι ο χρόνος του φιλιού σου στο μηδεν.





όλοι κοιμούνται στο καράβι

ΚΑΘΩΣ ΠΡΟΧΩΡΑΕΙ Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΝΥΧΤΑ


Στον Γιάννη Κοντό

Πιο παγωμένη κι από τη λογικη ενός σοφού
με παρασέρνεις στο τέλος μου,
πιο σκληρή από σίδερο
φωνή-γαύγισμα με σταματάς
στη γωνιά που εκτελέστηκαν πατριώτες
εκει που σχεδιάζονται τα τέλεια εγκλήματα.
Οι φαλακροί χαιδεύουν τον κόσμο,
οι προφητείες ξοδεύονται γύρω μου
ενώ η Ιδέα συναντά το σκοτάδι και χάνεται.
Θαρρώ ένα συντριβάνι από αίμα φυτρώνει στην έρημο
θαρρώ ότι αυτή η πτώση δεν έχει τέλος.
Τρίτη 20/12
στο Καφέ Ζώγια
Κομνηνών 18, 1ος Όροφος, Θεσσαλονίκη
στις 7 μ.μ.



Τ Ε Κ Μ Α Ρ

Αμφιβιώ.
Αμφιρρεπές βήμα επί της ισάλου.
Δύο ζωές. Δύο άνθρωποι. Σε ένα σώμα.
Πώς να κρατηθώ στη γη;
Πώς να ανεβώ στον ουρανό;
Ποιός με φυλάκισε εδώ;


Φωνές καταφθάνουν πανταχόθεν.
Πολλά ακούω, ελάχιστα καταλαβαίνω, λιγότερα κρατώ:
«Τούτο εστί το τέκμαρ»
Παρελθόν, παρόν και μέλλον
Εξίσου προσιτά κι αόριστα
Με βασανίζουν.


Γνωστές άμορφες παρουσίες.
Άγνωστες μορφές παρούσες.
Σκόρπιος,
Μεταξύ πολλών μονάχος.
Αόριστος,
Πολλά μέρη εις ένα.
Ζωή τετμημένη κι ακόμα τεκμαρτή.
     Ένα με την ομίχλη.



Ο Γ Δ Ο Η  Η Μ Ε Ρ Α

Βρες ένα τσουκάλι αρχαίο,
βάλε του θαλασσινό νερό,
ρίξε δυο πέτρες απ’ το Αιγαίο
κι ένα κλαδί ελιάς γερό.
Άστο στον ήλιο να ψηθεί
κι από θεούς να ευλογηθεί.


Κάπως έτσι φτιάχτηκε αυτός ο τόπος.
Έτσι γεννήθηκαν οι Πελασγοί.



Σ Η Μ Α Δ Ι


Ξύπνησα και είδα τη μαυροφορούσα να έχει ξεπεζέψει.
Καθώς πήγε λίγα προσκυνήματα στην εκκλησιά,
κι άφησε λίγα άνθη στο μνήμα του παιδιού της,
κρατούσε μεσ’ στα χέρια της μια κεφαλήν αρχαία.
Τα μόνα μάτια που ’χε τώρα να κοιτά.
Το αλόγό της ξεδιψούσε απ’ τον αρχαίο ποταμό,
ο αέρας της άγγιζε το πρόσωπο φρέσκος όσο ποτέ,
και το χορτάρι χόρευε στο δικό του το τραγούδι.


Κι όσο στα χέρια της κρατούσε τα πετρωμένα χείλη,
και με τα δάχτυλα σα ρίζα ελιάς τα χάιδευε το στόμα,
το δάκρυ της έπεσε στα μάτια τα μαρμάρινα.
Νά γιατί έχει τόσο χώμα αυτή η γης, σκέφτηκε,
πού αλλού θα χωρούσαν οι νεκροί της;
Νά γιατί τα δέντρα σιωπούν.
Πώς θα μπορούσαν να μιλούν για όσα έχουν δει;
Και τόσες πέτρες γύρω μόνο τυχαία δεν βρέθηκαν
εδώ.

Κάθε μια ξεχωριστό σημάδι.



Βιβλιομανία: 
Το πρώτο θύμα της ψευδο-ασθένειας
 
του Lauren Young

αναγνωστήριο της Αυτοκρατορικής Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Αγίας Πετρούπολης






ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA