Κατερίνα Μαλακατέ, Η απλή μέθοδος των τριών (διήγημα)

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση: ο ποιητής και δοκιμιογράφος Κώστας Δεσποινιάδης

Μια κριτική προσέγγιση στο «Πέρασμα» του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη, της Εύης Κουτρουμπάκη

«Sturm und Drang» του Γιώργου Λίλλη: Gottfried Benn, Ποιήματα

«7» του Ζαχαρία Στουφή: Καλοκαιρινός ποιητής

Η Θράκα θυμάται: Τάκης Παπατσώνης, Όνειρο στην άπνοια (Εκλογή Α', Ursa Minor, Β' 'Εκδοση, Ίκαρος 1988)
 
ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ

ΤΡΙΚΑΛΑ 1951-1969

Η ΠΟΛΗ ΟΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ

    Τα Τρίκαλα του Ηλία Κεφάλα δεν έχει μόνο αξία ως ελεγεία της χαμένης νιότης, αλλά γιατί είναι μια πραγματεία που προσδιορίζει αυτή την πορεία του ποιητή, όπως ανακαλύπτεται σιγά σιγά μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Αν και με συναρπάζει η αφήγηση των παιδικών και εφηβικών χρόνων του Κεφάλα, μέσα στο περιβάλλον των Τρικάλων που μεγάλωσε, αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι πως ο ποιητής επιστρέφει στο παρελθόν για να εξερευνήσει τα γεγονότα που τον οδήγησαν ώστε να στραφεί στην ποίηση. Τα Τρίκαλα, είναι βιβλίο που ψάχνει τις ρίζες του δημιουργού του. Με λιτό, απλό τρόπο, όχι όμως απλοϊκό, ο Κεφάλας μας μεταφέρει στο χωριό Μέλιγος κοντά στα Τρίκαλα όπου γεννήθηκε, με την βοήθεια μιας μαμής, σ΄ ένα φτωχικό σπίτι, χτισμένο με πλίνθους. Η οικογένειά του ασχολείται με την κτηνοτροφία και την γεωργία,  και αυτό τον οδηγεί από μικρό παιδί να δεθεί με την φύση, πράγμα που θα παίξει κεντρικό ρόλο στα κατοπινά του γραπτά. Θυμάται την χρυσόσκονη του άχυρου, το αλώνισμα των φασολιών, τον νερόμυλο, το άλεσμα του αλευριού. Λεπτομέρειες που συνέθεταν μια κοσμογονία ποιητική.  Οι εμπειρίες που περιγράφει ο Κεφάλας από εκείνα τα χρόνια, είναι απόλυτα συνδεδεμένα με το ποιητικό του βλέμμα, που αν και δεν έχει ανακαλύψει συνειδητά, κυοφορεί μέσα του την διαφορετική ματιά και συμπεριφορά. Επισκέπτεται με τον πατέρα του το μεγάλο παζάρι των Τρικάλων, και ρουφάει στην κυριολεξία εικόνες, μυρωδιές, γεύσεις. Δεν θα ξεχάσει τα μικρά κομμάτια χαλβά που τρώει στην επιστροφή, μια ούτως ή άλλως πολυτέλεια για την φτωχή οικογένεια. Κάποια στιγμή, όταν πηγαίνει πια στο γυμνάσιο στα Τρίκαλα, ανακαλύπτει τα βιβλία. Αυτό ας μην ακούγεται ως αναμενόμενο. Στο σπίτι του δεν υπήρχαν βιβλία, μπορεί και σε όλο το χωριό, ενώ στα Τρίκαλα, οι συμμαθητές του, το τελευταίο που θα τους απασχολούσε ήταν η ανάγνωση ενός βιβλίου. Ο Κεφάλας όμως, διαφοροποιείται κι ας έχει αποτέλεσμα αυτή η κίνηση να μην είναι δημοφιλής στους συνομηλίκους του. Τι οδηγεί ένα παιδί να στραφεί στο διάβασμα; Αν όχι μια εσωτερική φωνή, τότε τι; Το πρώτο του βιβλίο τού το αγοράζει ο πατέρας του κατόπιν της προτροπής του Κεφάλα. Αναφέρει ο ποιητής: "Πήγαμε μαζί στους πάγκους και για ανεξήγητους λόγους τα χέρια μου έπιασαν το ασπρογάλαζο τόμο με τίτλο Άπαντα Κώστα Κρυστάλλη. Ο Κρυστάλλης μου ήταν άγνωστος. Ωστόσο ένας και μόνο στίχος, που διάβασα, ανοίγοντας κλεφτά το βιβλίο, ήταν αρκετός για να με εγκολπωθεί σθεναρά η ποίηση". Αυτό ήταν. Ο σπόρος είχε φυτευτεί σε γόνιμο έδαφος. Αργότερα ανακαλύπτει τα βιβλιοπωλεία, αλλά επειδή δεν έχει χρήματα, στέκεται στις βιτρίνες και διαβάζει τίτλους, μέχρι που ένας βιβλιοπώλης, ο Μαυρομάτης, τον υποκινεί να μπει και να ψάξει στα ράφια του βιβλιοπωλείου. Του προτείνει να διαβάσει Σολωμό, και παρ΄ όλο που δεν έχει να τον πληρώσει όλα τα λεφτά που στοίχιζε το βιβλίο, τον αφήνει να το πάρει. Μετά από αυτό ο Κεφάλας προτιμά να μην τρώει για να κάνει οικονομίες, έτσι ώστε να αγοράζει βιβλία. Παρ΄ όλα αυτά η πρώτη του λογοτεχνική απόπειρα ξεκίνησε πιο παλιά, στην τελευταία τάξη του δημοτικού. "Σε ένα τετράδιο του σχολείου, στο οποίο περίσσευαν κάποια φύλλα άγραφα,", αναφέρει, άρχισε να γράφει τις εντυπώσεις του από έναν γάμο που έχει παρακολουθήσει. "Έγραφα παρορμητικά, ασυναίσθητα και ασύνειδα, και δεν ήξερα ακριβώς τι έκανα, πως έπρεπε να το κάνω και τι, εν τέλει, θα γινόταν με το γραφτό. Η στιγμή εκείνη πιστεύω ότι ήταν μια από τις πολλές αφορμές ανάδυσης του ποιητή μέσα μου", γράφει ο Κεφάλας. Αργότερα δημοσιεύει το πρώτο του ποίημα στην εφημερίδα Τρικαλινά νέα, γνωρίζεται με τον εκδότη τους, κι αρχίζει να συνειδητοποιεί πως ο περίγυρός του τον σέβεται που γράφει ποιήματα, ειδικά στο χωριό, όπου με περηφάνια δείχνει στους γονείς και φίλους το πρώτο του δημοσιευμένο ποίημα. "Από τον καιρό που θυμάμαι τον εαυτό μου", αναφέρει ο ποιητής, "θυμάμαι πάντα το ίδιο το πράγμα: να διαφέρω από τους άλλους του περιβάλλοντός μου στο γεγονός ότι αυτά, που έπρεπε να μοιραστώ με τον κόσμο, δεν τα μοιραζόμουνα ποτέ ολόκληρα, αλλά κρατούσα ένα μέρος τους για να το εμπιστευθώ μόνο στον εαυτό μου και, εν συνεχεία, να το επεξεργαστώ μέσα μου συναισθηματικά...". Δεν τυχαίο πως τα Τρίκαλα του Ηλία Κεφάλα, έχουν πια ποιητική χροιά, όπως και όλες οι στιγμές που περιγράφει της διαδρομής που τον οδήγησε στην ωριμότητα. Τα ποιήματά του, μετά την ανάγνωση του αφηγήματος αυτού, παίρνουν μια άλλη διάσταση, γιατί γνωρίζουμε τα κρυμμένα τους μυστικά, τα τοπία της έμπνευσής τους, την πηγή τους. Ο Κεφάλας με τα Τρίκαλα, μας φανέρωσε την ποιητική του με έναν άμεσο τρόπο. Μας δίνει την ευκαιρία να μάθουμε τι κρύβεται πίσω από τους στίχους του. Και εδώ εννοώ τον συναισθηματικό του πλούτο, που είναι πολύτιμος. Τελικά, οι ποιητές έχουν ακόμα πολύ δουλειά, για να επικαλεστώ τα λόγια της Σιμπόρσκα. 
τα ποιήματα που ακολουθούν 
αποτελούν μέρος του βιβλίου
"Ούγκο Μουχίκα - Ποιήματα" 
που κυκλοφορεί 
από τις εκδόσεις Θράκα

ΓΡΑΠΤΟ Σ’ ΕΝΑ ΚΑΘΡΕΦΤΗ (1987)

3.
 
να ζεις σα να ‘σαι κάτω από τη θάλασσα
όπου όταν ανασαίνεις καταπίνεις τον θάνατο
ή σα να ψάχνεις
ένα χαμένο παιδί μέσα στο πλήθος,
χωρίς να ξέρεις πού βρίσκεται,
χωρίς να ξέρεις αν έχει γεννηθεί

 

5.

η γη· μια παραλία τ’ ουρανού
αλλά δίχως ουρανό·
μια έρημος
όπου η ζωή ζυμώνει το αντίδωρό της με τη ζωή μου
για έναν Θεό που έπαψε να πεινά
 



 8.

με τέτοια περιφρόνηση
θα ράψω άλλο σώμα
για να ταΐσω
τη σκιά μου.
κι όμως υπάρχει αίμα και μακριά από τις φλέβες




12.

άγγελος από άμμο
κλινήρης φουσκοθαλασσιάς,
ή εμπρός στον καθρέφτη
όπου η αυταπάτη του να κοιταζόμαστε μας βλέπει
η αυταπάτη του να κοιταζόμαστε
-ένα γυαλί είναι διάφανο
όταν δεν διαθλά τίποτα-



17.

δεν είναι πουλιά
είναι κουρέλια που χορεύουν με τον άνεμο,
είναι το δέρμα του κάθε ανθρώπου
που τυλίγει την πληγή σου.
 



20.

γονυπετείς γυναίκες πλέκουν’με τους φόβους τους
έναν μανδύα για τον γυμνό Θεό.
με λέξεις χτίζεται ο τοίχος
ενάντια σε κείνον που γίνεται ηχώ
η τόση σου σιωπή
 
ΠΕΤΡΟΣ ΓΚΟΛΙΤΣΗΣ

“Η ΣΑΡΚΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΡΙΝΩΝ”

εκδ. “ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ”, 2015

Κάποτε ο Αντόρνο είχε αναρωτηθεί για την οσία, την δύναμη, αλλά και τον ίδιο τον λόγο υπόσταση της ποίησης, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, μετά το Άουσβιτς, είχε πει συγκεκριμένα. Νομίζω ότι αυτό το ερώτημα βασανίζει και τον Πέτρο Γκολίτση στην τρίτη του ποιητική συλλογή. Με φόντο την χιλιοταλαιπωρημένη πόλη της Θεσσαλονίκης, την πόλη του ποιητή, και με ακρυλικά τα θέματα που αιώνια βασανίζουν τους ανθρώπους, την φθορά και την ματαιότητα, ο ποιητής χρωματίζει έναν υπερχρονικό καμβά, όπου ο ίδιος, ως ο κάθε άνθρωπος, κυκλοφορεί στα ιστορικά γεγονότα της πόλης. Ο θάνατος των Εβραίων στοιχειώνει, εκτός των άλλων, το βιβλίο. Ο ποιητής αναφέρεται πάντα σε δύσκολες στιγμές, είτε ατομικές, του καθενός, είτε ιστορικές, όλων. Δεν μπορεί, ποιος άλλωστε, να ξεφύγει από την σκέψη του προσωρινού της ύπαρξης, μα πολύ περισσότερο δεν μπορεί να καταλάβει γιατί μεταξύ μας να αλληλοσπαρασσόμαστε εξαιτίας της προσωρινότητας μας. Ζητάει βοήθεια από την φιλοσοφία, από την ποίηση, ζητάει να βρει μια εξήγηση, ένα σημείο να σταθεί, μα το μόνο που διαπιστώνει, αποκαρδιωμένος, είναι το γύρισμα της Γης που αλέθει μέσα της τα κόκαλα μας.
Γιορτή της Ποίησης
Δονούσα 28 & 29 Αυγούστου2015
 
ΣυνΥπάρχουμε
ΣυμμετΈχουμε
ΣυνΔονούμαστε

Για πρώτη φορά και παρά τις τραγικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που τα τελευταία πέντε χρόνια ζούμε στη χώρα, αλλά και γιατί όχι, εξαιτίας τους, επιλέγουμε απέναντι στην απόγνωση και την καταστροφή να αντιτάξουμε την ποίηση, τα βιντεοποιήματα και τη μουσική σε μια γιορτή το τελευταίο διήμερο Παρασκευής & Σαββάτου του Αυγούστου 2015 στο φιλόξενο και μοναδικό νησί της Δονούσας.
Ως κεντρικό άξονα της γιορτής μας επιλέγουμε τον στίχο του υπερρεαλιστή επαναστάτη ποιητή Νικόλα Κάλα ΜΑΖΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΙ ΚΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ τους ΙΔΙΟΥΣ.
Σας καλούμε να ενώσουμε όλοι μαζί τη φωνή και την τέχνη μας στο θεατράκι της Δονούσας στο λιμάνι κάτω από το Αυγουστιάτικο φεγγάρι.
Τη διοργάνωση της εκδήλωσης που φιλοδοξούμε να αποτελέσει συνέχεια ανέλαβαν:
το περιοδικό για την τέχνη & τη ζωή Μανδραγόρας
ο καλλιτεχνικός οργανισμός «Ορίζοντας Γεγονότων»
οι ομάδες «ποίηση στην εποχή της εκποίησης» και συν](κίνηση.
Με την υποστήριξη του πολιτιστικού συλλόγου Δονούσας «Ποσειδών».
 
                                   Συμμετοχές
Ποιητές
1. Φραντσέσκα Άβερμπαχ
2. Φανή Αθανασιάδου
3. Αντώνης Αντωνάκος
4. Ιωάννα Αργυρίου
5. Παναγιώτα Αρματά
6. Κατερίνα Αυγέρη
7. Άρτεμις Βαζιργιαντζίκη
8. Στέλλα Βατίστα
9. Ανδρέας Βατίστας
10. Μαρία Γκόλια
11. Κωστής Γκιμοσούλης
12. Νικόλας Γκόγκος
13. Θάνος Γώγος
14. Αλέξης Δάρας
15. Γιάννης Δημητρόπουλος
16. Αγγελική Δημουλή
17. Σταύρος Διονυσόπουλος
18. Τζίμης Ευθυμίου
19. Κατερίνα Ζησάκη
20. Γιώργος Κακαές
21. Στέργια Κάβαλου
22. Λεωνίδας Κακάρογλου
23. Χρήστος Κατρούτσος
24. Ευαγγελία Κουλιζάκη
25. Δημήτρης Π. Κρανιώτης
26. Κώστας Κρεμμύδας
27. Σωτηρία Κρητικοπούλου
28. Γιάννης Λεμπέσης
29. Παρασκευή Λιλή
30. Μάριον – Εμμανουέλα Μανιού
31. Δανάη Μαργαρώνη
32. Παναγιώτης Μηλιώτης
33. Νικόλας Μίχας
34. Θεόδωρος Μπασιάκος
35. Έλενα Νικολακοπούλου
36. Γιώργος Νικολόπουλος
37. Δημήτρης Ξυδερός
38. Ειρήνη Παπαδάκη
39. Φάνης Παπαγεωργίου
40. Θωμάς Παπαστεργίου
41. Γιώργος Πέππας
42. Σελένα Προδρομίδου
43. Φαίη Ρέμπελου
44. Ξένη Σκαρτσή
45. Αθηνά Τιτάκη
46. Μαρία Τρανού
47. Μαρία Τσιράκου
48. Μαρία Φίλη
49. Έλενα Ψαρρέα

Μουσικοί
1. Σωκράτης Αλεξιάδης
2. Γιάννης Αναστασάκης
3. Ανδρέας Βατίστας
4. Ηλίας Βαμβακούσης
5. Διονύσης Καρούσος
6. Αντώνης Σταυρινός

Φωτογράφοι
1. Γιώργος Δέτσης
2. Μιχάλης Καραγιάννης
την αφίσα της εκδήλωσης φιλοτέχνησε ο ζωγράφος Γιάννης Αλεξάκης
Δείτε το blog:  https://poetryfestdonousa.wordpress.com/


Αμυγδαλιά

Κάθε πρωί
φορτωνόμαστε
άγνωστους σ’ εμάς αιώνες
Πίνουμε καφέ, καπνίζοντας
Και αυτοί βαραίνουν το ξύπνημα
αγνοώντας ότι θέλουμε
να μείνουμε μόνοι
Πρωί
Έναν μοναδικό Φεβρουάριο
Χωρίς έτος
Μόνο με μία αμυγδαλιά
Στο πέτο


Βραδινή  προσευχή

Είμαι τόσο χαρούμενος
Που έχεις πάνω σου
Τα τσιγάρα μου
Τους δρόμους μου
Τα πάθη μου
Που με κοιμίζεις
Στην αγκαλιά σου
Με άνθη και κρίματα
Ω  θεότητα.

Έθιμα καπνού

Απ’ αυτή την μικρή αστρική σπίθα
Θα αναλωθεί το τεράστιο εγώ
Και έτσι αγνώριστο
Σκιαγμένο από τους καπνούς
Ας παραδοθεί στις εισόδους
Των κατοικιών
Ως έθιμο  βαριάς επίφασης
Της  αλήθειας
Που όλοι θα καλωσορίσουμε
Όταν έρθει

Η γοητεία του να επιδιώκεις
τον αφανισμό του ίδιου σου του εαυτού,
σκυλί που κυνηγάει την ουρά του
και την πιάνει.

Ένα παράξενο ταξίδι προς τη λύτρωση.
Όταν κάτι θέλεις να πάρει τη θέση σου
κι αυτό είναι αγριάδα και χορτάρι χλωρό και
κίτρινο ένα λουλούδι σαν σε πίνακα του Βαν Γκογκ.
 Μακριά από οικογένειες ή συνομοταξίες, ανώνυμο
κι ούτε να σε νοιάζει. Και το ρωτάς γοητευμένος:

Πως αντέχεις τον εαυτό σου με τόση τελειότητα;
Θα αρνηθεί να απαντήσει.
θα καταλάβεις ότι δεν θα υπάρξεις ποτέ
τόσο όμορφος.



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ: 

Ένας απ’ τους σημαντικότερους συγγραφείς του περασμένου αιώνα πίστευε ότι ζει σε σώμα σκύλου. Ο Χέκτορ Μαξιμίλιαν Μπαγκλ, το μπάσταρδο του έρωτα ενός πιτ-μπουλ και ενός λαμπραντόρ, δεν είναι ακριβώς η ίδια περίπτωση. Αφενός επειδή είναι παντελώς άσημος και δημοσιεύει για πρώτη φορά, αφετέρου επειδή είναι στην πραγματικότητα σκύλος. Μόλις τριών χρονών, την κλίση του προς την αριστοκρατικότερη των τεχνών την ανακάλυψε όταν ερωτεύθηκε την αφεντικίνα του σκαρώνοντας έτσι τα πρώτα του ερωτικά ποιήματα, τα οποία δυστυχώς δεν μπόρεσε να βάλει στο χαρτί. Αργότερα εκείνη τον παράτησε σε μια αλάνα επειδή τον βαρέθηκε. Αν αναρωτιέστε πως είναι δυνατόν ένας σκύλος να γράφει ποίηση, ρωτήστε το νέο του αφεντικό που είναι και ο ίδιος λίγο ποιητής, κι όταν κάθεται να γράψει στη συγγραφική του πολυθρόνα, ο Χέκτορ ακουμπάει τα μπροστινά του πόδια στο μπράτσο της, χώνει τη μουσούδα του στον ώμο του και του υπαγορεύει στο σκυλίσιο του ιδίωμα ενώ ο ποιητής μεταγράφει. Βέβαια υπάρχει και μια πιο απλή εξήγηση. Ο γράφων θέλει να κερδίσει μια θέση στο μεγάλο βιβλίο των σαλταρισμένων.





ΕΤΕΡΩΝΥΜΑ 

κατά σειρά εμφάνισης στο τεύχος
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ 

αλφαβητικά

ΠΥΡΟΒΑΣΙΕΣ ποίηση 

ΠΥΡΡΩΝ Ο ΥΣΤΕΡΟΣ
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΥΙΩΤΗ
ΓΙΩΡΓΗΣ ΣΑΡΑΚΗΝΟΣ
ΕΛΕΝΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
ΧΕΚΤΟΡ ΜΑΞΙΜΙΛΙΑΝ ΜΠΑΓΚΛ
ΠΑΝΑΓΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
LENKA ROMANOVA
ΝΙΚΟΣ ΒΟΥΤΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΜΕΝΣΑΣ
ΠΕΤΡΟΣ ΓΚΟΛΙΤΣΗΣ
ΟΞΥΟΣ ΝΤΑΒΙΝΤΣΙ
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΗ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΝΤΖΑΡΙΑΣ
ΕΦΗ ΖΟΥΜΠΟΥΛΗ
ΣΟΥΛΗΣ ΤΣΑΚΜΑΚΙΔΗΣ
ΣΤΑΘΗΣ ΙΝΤΖΕΣ
ΒΙΤΟΡΙΟΣ ΝΙ
ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ
ΛΕΑΝΤΡΟ ΠΟΛΕΝ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΥΡΙΑΖΑΚΗΣ
ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΜΑΥΡΟΠΕΤΡΗΣ
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΛΥΜΠΕΡΗ
ΒΛΑΣΗΣ ΨΩΜΑΣ
ΑΛΕΞΙΟΣ ΜΑΪΝΑΣ
ΕΥΗ ΕΙΡΙΩΤΗ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΚΟΥΣΗΣ
PIERRE MENARD
ΝΙΚΟΣ ΜΙΧΑΣ
ΘΑΝΑΣΗΣ ΔΗΜΟΥΛΗΣ
ΜΑΡΙΟΣ ΜΩΡΟΣ
ΕΛΠΗΝΩΡ Ο. ΟΜΗΡΟΥ
ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ
ΠΟΝΤΙΦΙΚΑΣ
ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΣΤΑΚΑΣ
ΣΥΜΕΩΝ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ
ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΠΟΛΕΝΑΚΗΣ
ΠΩΛ ΝΤΕ ΠΑΓΙΕΝ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΤΣΗΣ
BRENTHIS RAMANTHIS
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΣΥΦΙΛΤΖΟΓΛΟΥ
ΤΥΡΤΑΙΟΣ
ΑΝΤΩΝΗΣ ΨΑΛΤΗΣ
Ε. ΞΑΝΘΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΥΑΡΗΣ

ΠΥΡΟΒΑΣΙΕΣ διήγημα 

IAN WICKER
ΜΑΡΙΑ ΑΝΔΡΕΑΔΕΛΛΗ
ΛΙΝΟΣ ΜΑΥΡΟΣ
ΘΑΝΟΣ ΓΩΓΟΣ
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΡΑΔΙΚΗΣ
ΠΑΝΟΣ ΖΩΗΣ
ΝΑΝΣΥ ΛΕΣΚΑ
ΜΠΕΛΙΚΑ ΚΟΥΜΠΑΡΕΛΗ
ΓΑΛΗΝΗ ΚΑΤΜΑΝΤΟΥ
ΕΛΕΝΗ ΚΟΥΦΟΓΙΑΝΝΗ
ΙΡΙΣ ΤΥΦΛΩΣΟΥΡΤΗ
ΘΟΔΩΡΗΣ ΝΤΑΛΟΥΣΗΣ
ΤΕΡΗΣ ΧΙΟΝΙΑΣ
ΙΩΑΝΝΑ-ΡΟΔΑΝΔΗ ΣΚΟΥΝΑΚΗ
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΑΝΗ
ΧΑΡΑ ΣΙΩΜΟΥ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΒΒΟΥΝΙΔΗΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ ΨΑΡΡΑΣ



Έχει περάσει καιρός πολύς χωρίς να λάβεις γράμμα μου.
«Θα φταίνε τα Ελληνικά ταχυδρομεία» μου λες παρηγορητικά
ενώ τ’ ακούω, δεν ξεγελιέμαι, στη φωνή σου υποβόσκει αμφιβολία.

Ποιος ξέρει άραγε το γράμμα μου
ποια χέρια το θωπεύουν;
Ποια υπηρεσιακά χειρόκτια το επεξεργάζονται,
το ταλαντεύουν, μαντεύουν το περιεχόμενο με δυσπιστία
αμφισβητώντας κατά τεκμήριο το γνήσιο των προθέσεων;

Ίσως και να παράπεσε στον σωρό των επιστολών
δεύτερης προτεραιότητας.
Δεν ήξερα πως θα’ πρεπε να προβώ σε συστάσεις
όταν το’ στελνα:
«Παρακαλώ, από’ δω μια εξομολόγηση άκρως εμπιστευτική.
Να παραδοθεί πάραυτα στον παραλήπτη».

Ίσως πάλι να το κατέταξαν στην αλληλογραφία εξωτερικού,
ο ταχυδρομικός σου κώδικας εκεί παραπέμπει.
Ποτέ δεν πάψαμε, βλέπεις, να καθοριζόμαστε από κώδικες…

  
Ίσως όμως και να ευθύνομαι εγώ για την αργοπορία.
Έπρεπε να το στείλω συστημένο κι ας φοβάμαι
τις σφραγίδες.
Δεν ήθελα να στιγματίσω το φάκελο,
τ’ όνομά σου να γίνει αγνώριστο απ’ το ξεβαμμένο μελάνι
απ’ τα πολλά γραμματόσημα,
τυπολατρικά παράσημα της εποχής
που θέλει σίελο πολύ να τ’ αποκτήσεις.

Και κάπως έτσι έμεινε η απάντηση στην αιώρα της αναμονής,
πουλί που πέταξε χάνοντας τον προορισμό του.


(Με το συγκεκριμένο ποίημα συμμετείχε η ποιήτρια στη  Θ' Λυρική Παμβώτιδα 2015)




εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ


ΘΑ ΑΠΟΔΟΘΟΥΝ ΕΥΘΥΝΕΣ

"Η αγάπη ουδέποτε εκπτίπτει"
Προς Κορινθίους, Α', Κεφ.ΙΓ


Ήτανε να μας έβρει το κακό.
Άμαθοι και απροσάρμοστοι
γεμάτοι γρατσουνιές
συνωστιζόμασταν στην έξοδο κινδύνου.

Άλλοι τη νόμιζαν σταθμό
για άλλους ήταν τέρμα
όμως
όπως και να τον πεις τον παιδεμό
αλλού είναι η παγίδα.

Να έρχεσαι
να υπάρχεις
να περνάς
και να μην είσαι.

Ωστόσο
δε θα αδικηθεί κανείς στη μοιρασιά.

Κι η ομορφιά θα πληρωθεί
κι η μεταμέλεια θα ελεγχθεί
για τις προθέσεις της
και ύποπτος δακρύων
ο Σεπτέμβρης θα θεωρηθεί.

Και ούτε να φαντάζεσαι
πως η αγάπη θα γλιτώσει
έτσι που φεύγει και ξανάρχεται
σαν εκκρεμές
αθώα σαν αμαρτωλή
που αείποτε εκπίπτει.

Το φταίξιμο που μας αναλογεί
θα αποδοθεί μέχρι δεκάρας.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA