Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

Γιαν Σατουνόβσκυ [1913-1982]

Είμαι μικρός άνθρωπος.
Μικρά ποιήματα γράφω.

Θέλω να γράψω ένα πράγμα
και γράφεται κάτι άλλο.

Το ποίημα έχει αυτοσυνείδηση.
Το ποίημα σπρώχνει τον εαυτό του.

 26 Ιαν. 1969

*

Γκεόργκι Ιβάνοβ [1894-1958]

Καλά είναι που δεν υπάρχει Τσάρος.
Καλά ’ναι που δεν έχουμε Ρωσία.
Καλά που δεν υπάρχει Θεός.

Μόνον η κίτρινη αυγή,
μόνο τ’ άστρα από πάγο,
μόνον οι αιώνες των αιώνων.

Καλά που δεν υπάρχει κανένας,
καλά που δεν υπάρχει τίποτα
τόσο μαύρο κι άψυχο –

Που δεν μπορεί κανένας να ’ναι πιο νεκρός
και τίποτα πιο μαύρο –
Που δεν υπάρχει κανένας να μας βοηθήσει
και δεν χρειάζεται να γίνει τίποτα.

 1930

*

Σεμιόν Κιρσάνοβ [1906-1972]

Όνειρο μέσα σε όνειρο

1.
Ούρλιαζα όλη νύχτα.
Κανείς δεν άκουσε,
κανείς δεν ήρθε.
Και πέθανα.

2.
Πέθανα.
Κανείς δεν ήρθε,
κανείς δεν άκουσε.
Ούρλιαζα όλη νύχτα.

3.
Πέθανα
κι ούρλιαζα όλη νύχτα.
Κανείς δεν άκουσε,
κανείς δεν ήρθε.

*

Βασίλι Καμένσκυ [1884-1961]

Η προσευχή μου

Καλέ Θεέ:
Σπλαχνίσου με,
δώσ’ άφεση.
Πέταξα ένα αεροπλάνο
και τώρα είμαι στο χαντάκι.
Θέλω να μεγαλώσω
σαν κισσός δηλητηριώδης.
Αμήν.

1916

*

Ανατόλι Μαριένγκοφ [1897-1962]

Το πορφυρό δάχτυλο της εξέγερσης μπήγεται
στον χάρτη
και των δύο ημισφαιρίων:
«Εδώ! Εδώ! Εδώ!»
Ο θάνατος –σαν σκούπα– πασπατεύει
όλες τις τρύπες.
«Ε, σεις εκεί! Στον τοίχο, όλοι –κρατούμενοι».
Κι η γη, σαν του χασάπη την ποδιά, ματοβαμμένη
με άνθρωπο –σάμπως να ’σφαζε βόδι…
«Χριστός ανέστη!»

1919



ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ:

Γιαν Σατουνόβσκυ [Ян Сатуновский, 1913-1982]: Ψευδώνυμο του
Γιάκοβ Αμπράμοβιτς (Яков Абрамович Сатуновский). Ποιητής και
κριτικός λογοτεχνίας. Δημοσίευε ποιήματά του σε έντυπα εμιγκρέδων.
Το όνομά του εμφανίστηκε στον ρωσικό τύπο πέντε χρόνια μετά τον
θάνατό του.

Γκεόργκι Ιβάνοβ [Георгий Иванов, 1894-1958]: Ποιητής και
δοκιμιογράφος. Εξέχουσα μορφή των Ρώσων εμιγκρέδων από τη δεκαετία
του ’30 και ύστερα, καθώς και του ρωσικού ακμεϊσμού. Βυθισμένος
στο αλκοόλ και στην απόγνωση, ο τελευταίος κύκλος ποιημάτων του
θεωρείται η δημιουργική του κορύφωση. Επέστρεψε στη Ρωσία «ως
ποιήματα», όπως ο ίδιος είχε προφητικά υποσχεθεί.
Σεμιόν Κιρσάνοβ [Семён Кирсанов, 1906-1972]: Ποιητής και
μεταφραστής. Κατά την εφηβεία του υπήρξε ο «οργανωτικός νους» πίσω
από την ομάδα των φουτουριστών στην Οδησσό. Το 1925 δημοσίευσε
δύο ποιήματά του στο περίφημο περιοδικό «ΛΕΦ». Μετά τον θάνατο
του Μαγιακόφσκι και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’50, κράτησε
αναμμένο τον πυρσό του αγκιτπρόπ.

Βασίλι Καμένσκυ [Василий Каменский, 1884-1961]: Ποιητής, θεατρικός
συγγραφέας και ζωγράφος. Από το 1904 συμμετείχε στην έκδοση της
εφημερίδας «Пермский край» («Κράι Περμ»: «Η Άκρη του Περμ»), όπου
πρωτοδημοσίευσε ποιήματά του και γνωρίστηκε με Ρώσους μαρξιστές
διαμορφώνοντας τον αριστερό προσανατολισμό του. Υπήρξε μέλος της
φουτουριστικής ομάδας Hylaea. Το 1914 εξέδωσε την περίφημη ποιητική
συλλογή «Ταγκό με αγελάδες».

Ανατόλι Μαριένγκοφ [Анатолий Мариенгоф, 1897-1962]: Ποιητής,
μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Από τις ηγετικές μορφές
του ρωσικού εικονισμού, συνυπέγραψε το μανιφέστο «Διακήρυξη»
(«Декларацией») μαζί με τον Σεργκέι Εσένιν (Сергей Есенин) και
άλλους Μοσχοβίτες ποιητές. Έγινε ευρύτερα γνωστός με τα πεζογραφικά
του έργα «Το μυθιστόρημα χωρίς ψέματα» και «Οι κυνικοί».
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA