Τα παιδιά της δευτέρας και τρίτης λυκείου του Μπίλεφελντ (Γερμανία) συζήτησαν με τον ποιητή Γιώργο Λίλλη μετά από πρωτοβουλία της φιλολόγου Χριστίνας Κοτρώτσου που είχε την ιδέα και την επίβλεψη της όλης προσπάθειας.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
Για το βιβλίο της Χαράς Νικολακοπούλου «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος» (Θράκα, 2018) ‒ γράφει η Λίλια Τσούβα στο "φρέαρ"
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά



Βασίλης Κυριαζάκης- Η επίπεδη σφαίρα -Εκδ. Γκοβόστη 2015



Ο Βασίλης Κυριαζάκης με το πρώτο του βιβλίο μας δείχνει πως δεν πρέπει κανείς να βιάζεται. Και δεν εννοώ πως έπρεπε να περιμένει, το αντίθετο. Πως είναι από τους ποιητές που έκαναν υπομονή, δούλεψαν αρκετά τα ποιήματά τους και ολοκλήρωσαν αυτό το βήμα με ωριμότητα. Τα ποιήματα στην επίπεδη σφαίρα έχουν στηθεί σαν ένα οικοδόμημα με σχέδιο, αρχή, μέση και τέλος. Και ενώ δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ποιητική σύνθεση με κάποια αυστηρά συγκεκριμένη θεματική ή μια ιστορία που εξελίσσεται σαν ποιητική νουβέλα, είναι ξεκάθαρο πως η αισθητική των ποιημάτων δένει. Δηλαδή ο ποιητής φρόντισε να έχει ξεκάθαρο ύφος που δεν παλαντζάρει έντονα. Αυτό το ύφος δεν είναι ούτε αυτό του κυνικού παρατηρητή ή  της  αυστηρής στοχαστικής ποίησης αλλά ούτε μας δίνει μια ποίηση που είναι αυστηρά προσιτή στις αισθήσεις ή δημιουργήθηκε από αυτές. Ισσοροπεί όμως σε κάποιο σημείο και για αυτό και θεωρώ πως είναι ένα βιβλίο με σταθερό σχετικά ύφος.  

Ο Κυριαζάκης ικανός για αισθαντικότητα σε πρώτο χρόνο, περιμένει και εδώ, μπαίνει στο ρόλο του παρατηρητή και από αυτόν γράφει, έχοντας πια τον αισθαντικό κόσμο του υπαρκτό αλλά σε καταστολή. Εξαίρεση κάποια ποιήματα κυρίως ερωτικά που είναι οι  λίγες παρορμητικές εκλάμψεις του. Μια αποσύνδεση τεχνητή που βοηθά τον παρατηρητή να έχει αυτός την εξουσία της γλώσσας , τη φιλτραρισμένη θλίψη.Τη ζωή τη δικιά του και των άλλων ενώ την εκλαμβάνει σαν πρώτο πρόσωπο περιμένει μέχρι να μπορέσει να την εκφράσει σαν τρίτος. Πολλές φορές έτσι, διηγείται ποιητικά ιστορίες και οι επιθυμίες ή τα πιο άμεσα συναισθήματα απευθύνονται συνήθως και αυτά φιλτραρισμένα είτε στο παρελθόν , είτε λίγες φορές σε πρώτο χρόνο αλλά με την ουσία τους εκεί. Σε μερικά ποιήματα επίσης υπάρχει έντονα το στοιχείο της εξομολόγησης ή του μυστικού ακόμα και προς το εγώ παρά αυτό της άμεσης συνομιλίας.   

Επιστρέφοντας στη γλώσσα στην ουσία της ποίησης, ο Κυριαζάκης κερδίζει το στοίχημα και μας δίνει ένα βιβλίο με ποιήματα μικρής αλλά και πιο μεγάλης φόρμας,  χωρίς φλυαρία και με καλή ροή στους στίχους του.  


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA