Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου



Βασίλης Κυριαζάκης- Η επίπεδη σφαίρα -Εκδ. Γκοβόστη 2015



Ο Βασίλης Κυριαζάκης με το πρώτο του βιβλίο μας δείχνει πως δεν πρέπει κανείς να βιάζεται. Και δεν εννοώ πως έπρεπε να περιμένει, το αντίθετο. Πως είναι από τους ποιητές που έκαναν υπομονή, δούλεψαν αρκετά τα ποιήματά τους και ολοκλήρωσαν αυτό το βήμα με ωριμότητα. Τα ποιήματα στην επίπεδη σφαίρα έχουν στηθεί σαν ένα οικοδόμημα με σχέδιο, αρχή, μέση και τέλος. Και ενώ δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ποιητική σύνθεση με κάποια αυστηρά συγκεκριμένη θεματική ή μια ιστορία που εξελίσσεται σαν ποιητική νουβέλα, είναι ξεκάθαρο πως η αισθητική των ποιημάτων δένει. Δηλαδή ο ποιητής φρόντισε να έχει ξεκάθαρο ύφος που δεν παλαντζάρει έντονα. Αυτό το ύφος δεν είναι ούτε αυτό του κυνικού παρατηρητή ή  της  αυστηρής στοχαστικής ποίησης αλλά ούτε μας δίνει μια ποίηση που είναι αυστηρά προσιτή στις αισθήσεις ή δημιουργήθηκε από αυτές. Ισσοροπεί όμως σε κάποιο σημείο και για αυτό και θεωρώ πως είναι ένα βιβλίο με σταθερό σχετικά ύφος.  

Ο Κυριαζάκης ικανός για αισθαντικότητα σε πρώτο χρόνο, περιμένει και εδώ, μπαίνει στο ρόλο του παρατηρητή και από αυτόν γράφει, έχοντας πια τον αισθαντικό κόσμο του υπαρκτό αλλά σε καταστολή. Εξαίρεση κάποια ποιήματα κυρίως ερωτικά που είναι οι  λίγες παρορμητικές εκλάμψεις του. Μια αποσύνδεση τεχνητή που βοηθά τον παρατηρητή να έχει αυτός την εξουσία της γλώσσας , τη φιλτραρισμένη θλίψη.Τη ζωή τη δικιά του και των άλλων ενώ την εκλαμβάνει σαν πρώτο πρόσωπο περιμένει μέχρι να μπορέσει να την εκφράσει σαν τρίτος. Πολλές φορές έτσι, διηγείται ποιητικά ιστορίες και οι επιθυμίες ή τα πιο άμεσα συναισθήματα απευθύνονται συνήθως και αυτά φιλτραρισμένα είτε στο παρελθόν , είτε λίγες φορές σε πρώτο χρόνο αλλά με την ουσία τους εκεί. Σε μερικά ποιήματα επίσης υπάρχει έντονα το στοιχείο της εξομολόγησης ή του μυστικού ακόμα και προς το εγώ παρά αυτό της άμεσης συνομιλίας.   

Επιστρέφοντας στη γλώσσα στην ουσία της ποίησης, ο Κυριαζάκης κερδίζει το στοίχημα και μας δίνει ένα βιβλίο με ποιήματα μικρής αλλά και πιο μεγάλης φόρμας,  χωρίς φλυαρία και με καλή ροή στους στίχους του.  


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA